Smit & Co

Een gezellig, leuk en informatief Scheepvaartforum
ed ijzendoorn
Berichten: 134
Lid geworden op: 02 nov 2008 15:15

Re: Smit & Co

Bericht door ed ijzendoorn » 05 jan 2017 20:54

Las vandaag dat de Smit Orca ook haar laatste mijlen afgelegd heeft. Vandaag is ze mbv een sleepboot verhaald van de waalhaven naar Balck (ook in de waalhaven) daar wordt ze gestript en op een bak richting Turkye. Zo langzamerhand blijft er niet veel meer over. De Taklift 6 terug vanuit Canada en dan in Rotterdam leeghalen en ook slopen. De Taklift 7 staat ook op de nominatie en de Taklift 4 heeft nog werk maar daar gaan ook al geruchten over verkoop.

ArnoldW
Berichten: 258
Lid geworden op: 03 mar 2013 19:47
Locatie: rotterdam

Re: Smit & Co

Bericht door ArnoldW » 08 feb 2017 19:34

Drie bekende sleepboten bij elkaar langszij.
trio.jpg
trio.jpg (461.21 KiB) 3612 keer bekeken
Groet Arnold.

Gebruikersavatar
Jos Komen
Berichten: 30789
Lid geworden op: 21 jul 2004 19:44
Locatie: Heiloo
Contacteer:

Re: Smit & Co

Bericht door Jos Komen » 01 mar 2017 12:44

Zomaar een reisje met een Nederlandse Zeesleper in 1970
zomaar1.jpg
zomaar1.jpg (49.78 KiB) 3330 keer bekeken
Foto Teun van der Zee

Door Hans Reints
 
Met welwillende medewerking en foto’s van Ron de Jong Beekhuizen en Teun van der Zee
  Foto’s, tenzij anders vermeld; Hans Reints

25 januari 1970 HOOFDSTUK 1

Na een welverdiend en lang verlof, brak de tijd aan om voor Leen Smit en het thuisfront de pecunia aan te gaan aanvullen. “Van der Wees”, hoofd bemanningszaken Maassluis, liet via een telegram weten dat voor de komende tijd mijn aanwezigheid op de “Clyde” gewenst is en ik daar de komende maanden mijn kunstjes mag gaan vertonen.
Het telegram was de eerste stap in een procedure naar het daadwerkelijke vertrek naar de aangewezen eenheid. Ik kan mij nog goed herinneren dat mijn eerste monsterboekje, dat groene met de Letter O, in 1961 is afgegeven door de Waterschout aan het Heemraadsplein in Rotterdam. In de eerste jaren van mijn zeemansloopbaan monsterde ik, onder toezicht van de Waterschout, bij de Kapitein aan boord van het schip waarmee je de reis ging maken.
Het ging toen nog “Bij de reis of voor 1 reis”. Beide uitdrukkingen stonden voor maximaal 18 maanden uit en thuis. In 1970 was de reisduur nog steeds hetzelfde, alleen was het bij Leen Smit de gewoonte dat de monstering nu gebeurde bij de Plaatsvervangend Waterschout op het politiebureau van Maassluis.

Na gezamenlijk op het politiebureau gemonsterd te hebben ging het circus naar het door Dik en Lenie van Gendt gedreven Café “de Kroon”. Na aldaar de nodige alcoholische versnaperingen genuttigd te hebben gaat het met de stoptrein naar de keuringsarts in Vlaardingen-Oost. Kortweg HVO genoemd.
Dokter ten Kate, die daar bedrijfsarts is, draagt zorg voor de verplichte jaarlijkse lichamelijke keuringen, doorlichtingen en inentingen. Hier werd dan ook het “prikkeboekie” professioneel bijgewerkt en van de broodnodige stempels voorzien. Ieder stempel stond voor een injectie zoals Pokken, Cholera, Tyfus, paratyfus, gele koorts en nog wat andere ongein. Het hoofdgebouw van HVO ligt aan de Vulkaanweg op loopafstand van mijn huis. Keuren bij HVO was voor mij heel wat prettiger als voorheen bij o.a. Dr. Borree in de Maasstraat, Dr. Rietdijk aan de s’Gravendijkwal of het nog onpersoonlijker Nedlloyd gebouw aan de Boompjes in Rotterdam. Ja ik heb ze allemaal mee mogen maken. Het gekregen “prikkie” op zich was niets bijzonders, maar de daarop volgende dagen!!!!!!! De ervaring heeft geleerd dat je van deze prikken knap ziek kan worden wat gepaard kan gaan met koorts en een zeer pijnlijke arm. Vooral rustig aan doen en zeker de eerste dagen niet te veel alcohol gebruiken. Inderdaad had ik de volgende dag last van een zeer pijnlijke en gezwollen arm en een kop die klonk als de klok. De “Pokken” waren hier hoofdzakelijk debet aan.
Ondanks de bij de keuring opgelopen lichamelijke ongemakken was ik de volgende morgen vroeg wakker.
Samen met de vrouw en kinders de resterende spullen ingepakt en ons opgemaakt voor een maandenlange afwezigheid.
Na uitgebreid afscheidt van vrouw en kinderen genomen te hebben, met de bestelde taxi naar het busstation “Groothandelsgebouw” in Rotterdam gegaan.
Hier stond al een groot deel van de bemanning bij de KLM-bus te wachten.
In die tijd bestond de bemanning nog voor het grootste deel uit Vlaardingers en Maassluisers.
De reeds bij de bus aanwezige gezagvoerder, ook een Maassluiser, keek via het van de Govert van Wijnkade meegekregen briefje, of dat een ieder die op het briefje staat aanwezig is.
Als het aantal opgegeven personen klopt, dan de bus in en richting Schiphol. In de vertrekhal van Schiphol controleert de Kapitein nogmaals, maar nu aan de hand van de gekregen vliegtickets of de ploeg in zijn geheel compleet is.
Als dat zo is gaat het in optocht naar de juiste incheckbalies. Bagage op de weegschaal en inchecken voor de reis naar Panama City. Het Smit-Reisbureau (Ruys en Co) heeft onze stoelen ingekocht op de vaste route van de KLM naar Quito in Peru. Deze lijn staat bekent als een zgn. “busdienst” en maakt voordat Peru bereikt is, de nodige tussenstops.
Voordat Panama-stad aan de beurt is, zijn er heel wat van die stops gemaakt en hebben wij ondertussen al heel wat van de wereld gezien!. Deze gedwongen stops waren nu niet echt bedoeld om de reistijd te verkorten en het is ook vervelend dat je op het ene vliegveld wel uit het toestel mocht, en op een ander juist weer niet. Dat laatste scheelt in ieder geval in je portemonnee.
zomaar2.jpg
zomaar2.jpg (91.48 KiB) 3330 keer bekeken
De KLM DC 8 die ons van Schiphol naar Panama bracht. Fotoverz. Sobat Kras

Volgens het door Maasluis meegegeven reisschema zou de “Clyde”, die met zijn sleep van Curaçao moest komen, in Colon voor de “Miraflores Locks” op ons wachten om daar afgelost te worden.
Het lag in de bedoeling dat wij, als nieuwe “Clyde”ploeg, met de boorbak “Big John”, door het Panamakanaal zouden varen om na het passeren van de “Gatun Locks” bij Christobal de oversteek over de Stille Zuidzee naar Brunei te maken. Bij aankomst op het vliegveld van Panama Stad vertelde de agent dat de “Clyde” gisteren al aangekomen was, zij de sleep voor anker hadden gegooid en direct “ergens” in de Caribische gebied zijn gaan joppen.
Door deze onverwachte ontwikkeling waren wij gedwongen om de wachttijd in een hotel in Panama City door te brengen. Voorwaar geen straf, maar het is absoluut niet goed voor je portemonnee. Het hotel waar de buschauffeur ons in eerste instantie heen bracht was een vijfsterren geval midden in een Upper class buurt van Panama City.
Direct al bij het zien van de oprijlaan omzoomd met witte steentjes en grote Palmbomen wisten we dat de chauffeur fout zat. In het midden van de oprijlaan lag de hoofdingang met groot baldakijn. Onder dat baldakijn stond een leger knakkers in mooi uitgedoste glimmende pakjes om jouw bagage over te nemen, zodat jij niet moe werd of vuile handen kreeg.
Dit verder aanschouwend gingen bij de ervaren Smit mensen de wenkbrauwen lichtelijk omhoog, *****?? Dat kan nooit de bedoeling zijn.
No way, liet de bloedmooie receptioniste ons weten, er waren in haar hotel geen reservering gemaakt voor een “zooitje” Nederlandse zeelieden!!!!
Of wij de bagage maar weer wilden oppakken, dat moesten we nu zelf doen, daar hadden die mooi opgepoetste knakkertjes geen zin meer in (no tip) !!, rechtsomkeert maken en het terrein onmiddellijk verlaten!!!. Deze mededeling was te verwachten en dus ook geen schokkende verrassing meer..
Het volgende hotel, wel met dezelfde naam als die van het eerste hotel, lag in een buurt wat beter bij het imago van de zeeman en het kostenplaatje van L.Smit&Co paste. Dit was ook een plek waar wij ons een stuk beter thuis voelden.
Wij hebben daar een paar dagen volop van de geneugten van deze legendarisch midden Amerikaanse stad mogen genieten. Na een paar dagen kwam de agent ons verblijden met het bericht dat de “Clyde” in Balboa gearriveerd was en dat de mannen graag naar huis wilden, of wij maar met gezwinde spoed aan boord wilde komen!!!!!.
Eigenlijk wel jammer dat ons walverblijf al zo snel over was. Het was vlak voor de carnaval en er was nog zoveel te zien en te beleven, meer als dat God bij ons thuis verboden had.. Jammer dan.
De busreis vanuit Panama City naar Colon was adembenemend en onvergetelijk. Dit kon je alleen als goed betalende toerist meemaken. Niet vergeten dat het 1970 is en dat het massa toerisme naar verre bestemmingen nog op gang moest komen. In dit geval waren wij tegen wil en dank bevoorrechte toeristen geworden. Waar de “Clyde” in Balboa, Colon afgemeerd lag, dat weet ik niet meer. Ik weet wel dat we die dag een pokke eind met de bus gereden hebben om aan boord te komen.
Na een hartelijke ontvangst aan boord,(waar blijven jullie nou!!!) en na het nuttigen van voor ons vers gemaakte erwtensoep, is het tijd om het schip over te nemen. Na de overname en het persoonlijk installeren was het tijd om met de “Big John” de tocht naar Cristobal te maken. Het is mooi varen door het kanaal, alleen jammer dat het er altijd zo veel en hard moet regenen!!!!
zomaar3.jpg
zomaar3.jpg (26.21 KiB) 3330 keer bekeken
De boorbak Big John klaar voor de reis over de Pacific naar Brunei.
zomaar4.jpg
zomaar4.jpg (20.89 KiB) 3330 keer bekeken
Aanlopen van de De Gatun locks bij Balboa Foto: verz. Hans Reints
zomaar5.jpg
zomaar5.jpg (27.66 KiB) 3330 keer bekeken
Bij doorkomst van het kanaal krijg ieder schip bij het passeren van de sluizen verplicht vier van deze mules ter assistentie. Verz. Hans Reints
zomaar6.jpg
zomaar6.jpg (15.38 KiB) 3330 keer bekeken
Een van de vier mules, de US37, die ons door de sluizen hielp. Foto Verz. Hans Reints
zomaar7.jpg
zomaar7.jpg (14.8 KiB) 3330 keer bekeken
Eindelijk op zee. Er staat ons een reis van een kleine maand te wachten. Foto verz. Hans Reints

Wordt Vervolgd

Gebruikersavatar
Jos Komen
Berichten: 30789
Lid geworden op: 21 jul 2004 19:44
Locatie: Heiloo
Contacteer:

Re: Smit & Co

Bericht door Jos Komen » 03 mar 2017 12:22

Zomaar een reisje met een Nederlandse Zeesleper in 1970
Door Hans Reints

HOOFDSTUK 2

De” Big John” is een Amerikaanse boorbak, met een eigen bemanning en aangevuld met drie van onze runners.
De “Clyde” had de opdracht om de “Big John” snel en veilig van Panama naar Brunei te brengen. Mensen die nog nooit de Grote Oceaan of Pacific bevaren hebben, hebben geen idee van de oneindig grote en leegte van deze Oceaan. Deze grote stilte en oneindigheid word nog versterkt door het feit dat en sleepboot met sleep meestal kiest voor de minst gevaarlijke route welke over het algemeen ver weg van de gebruikelijke scheepvaartroutes en walkenmerken verwijderd ligt.
Zo namen wij ook deze reis de grootcirkel route boven Hawaï langs richting de Filippijnen. Op 9 februari passeerden we op ruime afstand de Galapagos eilanden. We passeerden ze wel, maar we hebben ze deze reis niet gezien, Ik in ieder geval niet!!
Wekenlang zie je alleen maar lucht en water! Op de Stille Zuidzee voel je je dan ook heel klein en nietig. Soms bekruip je het gevoel dat heel de wereld je vergeten is. Ik weet nog goed dat we op de 25ste januari Honolulu op de Hawaï eilanden passeerden. Je zag van het hele Hawaï maar net een klein stukje van de hoogste berg boven de kim uitsteken.
Toch was dit een reden voor de Yankees op de Big John om met grote getale en met gezwinde spoed de boortoren in te klimmen en daar helemaal boven in uit hun dak te gaan om maar iets van de bewoonde wereld te zien.
Na weken van het absolute niets zagen zij eindelijk weer eens een stukje van de bewoonde wereld……
zomaar8.jpg
zomaar8.jpg (108.72 KiB) 3164 keer bekeken
Opkorten van de draad bij aankomst Brunei. Foto Verz Hans Reints

Na een voorspoedige reis kwam op 26 maart Brunei inzicht.
Gaan onder loodstoezicht naar binnen en geven de “Big John” over aan de “Smit-Lloyd 101” die daar voor Shell onder contract zit. De spijker gaat de grond in en met de motorsloep worden materiaal en runners van de “Big John” opgehaald. De stemming zat er bij ons aan boord goed in.
Als beloning voor de getoonde inzet en de veilige en snelle overtocht, gelastte het gezag de hele bemanning in Singapore drie “verplichte” vrije dagen op te nemen. Ik hoor het de Oude nog zeggen “Ik wil niemand, maar dan ook niemand, in die drie dagen aan boord zien??? Ja zo ging dat nog in die tijd. Meestal was het gezag echt “schipper naast God” en redelijk onvoorspelbaar, maar er konden soms ook menselijke trekjes van af…...
Door dit vooruitzicht werd het aanbod van de Amerikaanse olieboeren om de voorspoedige oversteek samen met hun aan de wal te vieren, beleefd doch resoluut van de hand gewezen. Het afslaan van dit feestje met BBQ bleek een paar dagen later een hele grote vergissing te zijn!!
Nadat alle formaliteiten waren afgehandeld, het sleepgerei terug aan boord en opgeborgen te hebben, werd zo snel als mogelijk koers gezet naar Singapore. “Big John” Goodbye, het was leuk geweest. Wij wisten toen nog niet dat we tegen het einde van deze reis nogmaals met de “John” te maken zouden krijgen. Maar dat terzijde.
Melkmeisjes en gemengd bedrijf, hou je vast, wij komen eraan!!!!
zomaar9.jpg
zomaar9.jpg (93.8 KiB) 3164 keer bekeken
De Clyde voor anker op Eastern Road. Wachten op de dingen die komen gaan. Het zgn. “Klaar voor alle diensten”.


HOOFDSTUK 3

Van hoog tot laag keek men uit naar de drie in Singapore toegezegde “verplichte” vrije dagen.
We hadden nog even de tijd om na te denken wat we met die drie dagen zouden gaan doen. De stemming zat er goed in toen het anker op de rede van Singapore grond rook. De spijker zat nog niet in de grond, of er stapte een directielid van het Rotterdamse Hoofdkantoor aan boord met in zijn kielzog de scheepsjood en de bunkerboer.
Het “Westplein” had op eigen houtje en zonder ons daar in te kennen, stores en bunkers besteld!
Deze bestellingen lagen nu dus langszij!. Direct beginnen met bunkeren en storen was de opdracht van de “heer” uit Rotterdam.
Bij de “oude directie” was het een normaal gegeven dat zij, voordat zij zich met de kapitein in diens hut terugtrokken, om het verslag van de reis aan te horen, een uitgebreide belangstelling toonden voor een ieder lid van de bemanning.
Het maakte niet uit of dat het de 1e stuurman of het Ketelbinkie was. Voor een belangstellend praatje was er altijd tijd. Deze “heer” die de verpersoonlijking en koers van de nieuwe directie was, had niet eens het fatsoen om wie dan ook van de bemanning te begroeten. De “heer” stevende direct op de Kapitein af en ontbood hem in “zijn” hut.
Wat daar in die 20 minuten besproken is zal altijd wel een raadsel blijven, maar bij buitenkomst stond het gezicht van de Ouwe op zeer zwaar weer en het ontplofte bijna. Het stoom kwam hem de oren uit!!!.
Wij waren getuigen van de geboorte van “Het nieuwe Smit!”
Niemand, op de twee runners na, die met spoed overgebracht moesten worden naar de Witte Zee die hier ergens in de buurt moest zijn, mocht van boord.
Volgens “kantoor” moesten we nog deze nacht het anker lichten en naar een of ander booreiland vertrekken wat graag verplaatst wilde worden. Hier hadden wij dus met een duidelijk geval van Rotterdams machtsvertoon te maken. Volgens de geruchten lag er aan de andere kant van het schiereiland, in Straat Johore, een Rig te wachten wat direct weg wilde. Na zijn “warm en spontaal welkom”, en het meenemen van de twee runners, was de heer uit Rotterdam, zonder de bemanning ook maar een blik waardig te keuren, na een klein halfuurtje al weer verdwenen.
Een schip met bemanning in grote verbazing en vertwijfeling achterlatend. Het hele gebeuren viel bij hoog tot laag niet in goede aarde en drukte gelijk de stemming.
Hoe het precies gegaan is kan ik mij niet meer herinneren, maar in no-time was een groot deel van de bemanning in de reeds langszij liggende Bumboatjes naar de wal vertrokken. De drie vrije dagen zaten nog muurvast in het hoofd!!
Van de hele bemanning, er was geen verschil tussen boven en beneden, bleef maar een handjevol aan boord. De rest was en ging gewoon pleite!.
Daar sta je dan als kaanebraaier met een dek vol dozen bier, droge proviand, diepgevroren groenten, vis, vlees en ijs enz. enz.. De beroepsethiek stond niet toe dat ik die grote hoeveelheid proviand zomaar in de tropische temperatuur aan dek liet verrotten.
Aan de slag dus. Ik nam de stores voor mijn rekening, de Ouwe de drank! Grootverbruikers melden zich vanzelf. De langszij afgemeerde bunkerboot en scheepsjood snapten van de hele gang van zaken op de doorgaans goed gedisciplineerde Hollandse slepers geen nota meer.
Zij moesten van de opdrachtgever direct langszij komen om hun waren te lossen. Volgens hun gekregen orders was er grote haast bij, maar nu zij langszij lagen te wachten met het gevraagde is er aan boord van de sleper maar een handje vol bemanning aanwezig om hun van de meegebrachte lading te verlossen!!
Zij voelden feilloos aan dat de stemming aan boord om te snijden was en je beter geen spatsies kon maken.
Zoals te begrijpen kwam er van varen die avond/nacht en de daarop volgende dag niet veel terecht. De haast waarmee de directie aan boord kwam staat dan ook lijnrecht tegen over de haast die de mannen tentoonstelde om weer terug aan boord te komen.
Er is die nacht toch nog gebunkerd en het meest kwetsbare deel van de proviand onderdeks (diepvries) gebracht. De paniek die de directie te berde voerde sloeg achteraf nergens op en bleek kant nog wal te raken.
Nog die zelfde dag werden de orders gecanceld en ging de Clyde stationsdienst draaien zoals in de sleeptros te lezen staat. Door deze ondoordachte acties van het hoofddirectielid uit Rotterdam, was de stemming aardig verziekt en zou deze reis ook niet meer goed komen. Ik heb die dag menig maal aan Freddy Quinn moeten denken met zijn “Jungen kom Balt Wieder nach Haus”.
zomaar11.jpg
zomaar11.jpg (129.71 KiB) 3164 keer bekeken
Waterfront met de oude uit 1933 stammende Cliffort Pier. De aanlegplaats voor de talloze watertaxi’s die Singapore rijk is.
zomaar12.jpg
zomaar12.jpg (135.6 KiB) 3164 keer bekeken
Singapore River met tientallen Bumboats die liggen te wachten op werk

Wordt vervolgd

Gebruikersavatar
Knisten
Berichten: 453
Lid geworden op: 24 mar 2005 15:57
Locatie: Abbeville, LA, USA

Re: Smit & Co

Bericht door Knisten » 04 mar 2017 14:19

Een prachtig verhaal en zo herkenbaar !
Kijk uit naar het vervolg !

Met vriendelijke groeten,
Dirk
Old sailors never die, they just fade (or drive) away...
73 Knisten

Gebruikersavatar
Jos Komen
Berichten: 30789
Lid geworden op: 21 jul 2004 19:44
Locatie: Heiloo
Contacteer:

Re: Smit & Co

Bericht door Jos Komen » 10 mar 2017 14:33

Zomaar een reisje met een Nederlandse Zeesleper in 1970
Door Hans Reints


HOOFDSTUK 4
zomaar13.jpg
zomaar13.jpg (116.99 KiB) 2796 keer bekeken
Zicht over Easter Road en Keppel Shipyard

Na een paar dagen stationsdienst op “Eastern Road” gedaan te hebben, krijgen we orders om anker op te gaan en op te stomen naar Navy Base in Johore Strait. Hier aan de andere kant van het schiereiland is de “Smit basis” gelegen.
Tijdens het afmeren aan de Smit basis krijgen we te horen dat er met het middaguur verhaald moet worden naar de marinekade om daar “onder de kraan” een nieuwe 750 meter lange strandwaaier aan boord te nemen.
Als dat karwij geklaard is afmeren naast de Amerikaanse sleepboot FBI. FBI staat in dit geval voor “Frediric B. Ingram”. Het is de bedoeling dat wij met de FBI het “haastige “ Rig naar Soerabaja gaan brengen.
Direct achter ons staat de “Milton.G.Holme” nog hoog op zijn poten en was er is van enige sleep- en/of vaaractiviteit niets te bespeuren.
Eindelijk, op de tweede dag van de nieuwe maand vertoont het Rig enige activiteiten die duiden op een naderend vertrek. Het Rig verzocht ons om samen met de FBI vast te komen maken.
Als de sleeptrossen eindelijk vast staan, gaat het Rig zakken tot dat het drijft en kunnen we aan de reis beginnen.
Met behulp van enkele havensleepboten worden we veilig naar openwater geloodst en is de reis begonnen.
Aan het begin van de reis is duidelijk dat de communicatie tussen het Rig en de sleepboten niet optimaal is.
De Kapitein van de Leading Tug, wij dus, besluit om hier snel iets aan te doen. Zonder vaart te minderen word op zee de BB sloep gestreken, bemand met ter zake kundig personeel en worden zowel bij de FBI als op de “Milton G. Holme” enkele zgn. “Motorola's” afgeleverd die voor het gemak allemaal op de zelfde frequentie staan!!!. Hierna behoren de ondervonden communicatieproblemen tot het verleden.

zomaar14.jpg
zomaar14.jpg (99.08 KiB) 2796 keer bekeken
Afgemeerd langszij de FBI met op de achtergrond het Rig waar eerder zo’n haast mee was.

Vrij spoedig na vertrek laat de “Milton G. Holme”weten dat zij te kampen hebben met een ernstig medisch probleem.
Een bemanningslid heeft een ontstoken been en de toestand van de patiënt verslechtert met het uur.
De “Toolmaster”, dat is de baas op het Rig, wil hem zo snel mogelijk van boord en in een hospitaal hebben. Aan de “Clyde” het verzoek om hier zo snel mogelijk actie op te ondernemen.
Gezien het feit wij een uitgebreid radiostation met Marconist aan boord hebben is het niet eens zo’n gekke gedachte.
De Marconist laat een bericht uitgaan naar het kantoor Singapore en vraagt hun voor snelle assistentie. Sparks laat over de korte golf een “XXX-XXX” en over de VHF een “PANPAN” bericht uitgaan waar in hij laat weten dat wij = de “Milton G. Holme”, dringend medische assistentie nodig heeft.
Of dat er een schip met dokter in de buurt is die de patiënt over kan nemen en hem medische assistentie kan verlenen. Hoe het afgelopen is, is mij nooit erg duidelijk geworden, maar de vlag heeft in die periode niet halfstok gehangen!

De zieke, cq gewonde man was niet het enige probleem waarmee de “Clyde” te maken kreeg.
Wegens grove en zware insubordinatie naar het gezag kreeg de 2e stuurman 10 dagen gagestraf en voor onbepaalde tijd hutarrest opgelegd.
Hij werd geacht niet meer aan boord aanwezig te zijn en mocht ook geen wacht meer lopen en zich in de messroom op te houden.
Dat werd voor het over gebleven nautisch personeel, zijnde Kapitein en 1e Stuurman, 6 op en 6 af lopen.
Voor het Kombuis betekende dit een extra roomservice.
De directe reden voor dit ongemak zal wel in de richting van de Coca-Cola gezocht moeten worden.
Om het allemaal lekker simpel te houden melde de “FBI” dat zij slecht in haar brandstof zat en dringend bunkers nodig had.
Mij is later geleerd, toen ik als stuurman bij de NRS ging varen, dat je een gedegen reisvoorbereiding moest hebben gedaan! Dat houdt o.a. in dat er voldoende bunkers en water aan boord moeten zijn om de reis te kunnen volbrengen. Duidelijk geval van niet goed je werk gedaan te hebben.
zomaar15.jpg
zomaar15.jpg (91.83 KiB) 2796 keer bekeken
De Milton G. Holme hoog en droog op de poten

zomaar16.jpg
zomaar16.jpg (91.86 KiB) 2796 keer bekeken
Onze Brother in arms met te weinig bunkers

zomaar17.jpg
zomaar17.jpg (96.8 KiB) 2796 keer bekeken
zomaar18.jpg
zomaar18.jpg (87 KiB) 2796 keer bekeken
Na een wijl kreeg de FBI van de in de buurt zijnde, en later langszij komende, “Eileen B Ingram” een deel van haar broodnodige bunkers.
Twee dagen later moest de koers weer wat verlegD worden om een crew-change per helikopter op de “Milton .G. Holme” mogelijk te maken.
Dit intermezzo gaf de FBI de mogelijkheid aan om de “Chinee Trade” langszij te nemen om zo de rest van haar bunkers aan te vullen.
Gelukkig komt aan iederE reis een einde, zo ook deze.
Tijdens het stand-by en/of “Pre-load” op en nabij de locatie van de “Milton G.Holme” ging ik gewoontegetrouw tussen de tafels door een schoot-Annetje op de brug doen.
Tijdens het inschenken van de neut merkte de Ouwe zo langs zijn neus weg op; ”Nou Chef je hebt deze keer weer geluk gehad”,!!!!!!! het zal wel zijn dacht ik, wat heb ik nu weer uitgevreten?, “We zijn vannacht”, zo ging hij rustig verder, “dwars door een mijnenveld uit de tweede wereldoorlog gevaren”.
Zonder een antwoord af te wachten nipte hij zonder blikken of blozen van zijn borrel en ging gewoon verder als of er niets gebeurd was. “Het zal wel” dacht ik, en ging na een paar glaasjes weer naar mijn werk in de kombuis.
Nadat de “Milton G. Holme” ons bedankte en liet weten ons niet meer nodig te hebben, lieten zij het sleepgerei in een keer lopen en te water gaan!
Het te water gelaten spul gewoon over de kont binnengehaald en zonder een Boem gehoord te hebben, koers gezet richting basis Singapore.

zomaar19.jpg
zomaar19.jpg (108.71 KiB) 2796 keer bekeken
Zo zijn we ongemerkt dwars door een mijnenveld uit WW2 gevaren

zomaar20.jpg
zomaar20.jpg (153.03 KiB) 2796 keer bekeken
De Milton op zijn locatie in Soerabaja.
Een niet alledaags gezicht op het losgooien van de sleep.

Foto. Verzameling Hans Reints

Wordt Vervolgd.

Gebruikersavatar
Jos Komen
Berichten: 30789
Lid geworden op: 21 jul 2004 19:44
Locatie: Heiloo
Contacteer:

Re: Smit & Co

Bericht door Jos Komen » 17 mar 2017 13:30

HOOFDSTUK 5
Door Hans Reints

Direct na vertrek uit Soerabaja meldde de Marco dat we in de PCH verkeerslijst zitten met een dringend telegram van de Luisterdienst Maassluis. “Direct opstomen naar het met graan geladen Griekse vrachtschip “Linda” welke omhoog gelopen is bij Sangian eiland in straat Soenda/Krakatau . De Linda heeft om sleepboot hulp gevraagd”.

zomaar21.jpg
zomaar21.jpg (110.66 KiB) 2551 keer bekeken
De Griekse Linda die bij ons voor zo veel hoofdpijn zorgde. Foto; Teun van der Zee

zomaar22.jpg
zomaar22.jpg (40.4 KiB) 2551 keer bekeken
Helemaal links, tussen Anyer en Carta liep de Linda omhoog


Een Griek aan de grond, is brood op de plank! Na het nodige radiocontact tussen de Linda en de Clyde accepteert de Griek het door ons aangeboden LOF contract.
Volgens Nedlloyd Singapore zijn alle formaliteiten en vergunningen over de wal geregeld en is er geen vuiltje aan de lucht. Het Lloyds Open Form contract is van Smit!
Na een dikke dag stomen komen we in Straat Soenda aan en zien dat de Griek met het voorschip stevig geboeid zit. Na een korte verkenningsronde, gaat het anker er in en de Kapitein per sloep naar de Griekse Linda om het LOF te laten tekenen.


Een peilrondje met de sloep bevestigde dat de Griek met het voorschip goed omhoog zit en dat dat niet bepaald zachtjes varend gebeurd moet zijn!!! Voor de Clyde staat er genoeg water om het schip achteruit te benaderen.
Als het gezag met het getekende contract terug aan boord is, is het tegen hoogwater. Gelijk vast maken en een eerste snelle poging wagen om de Linda uit haar benarde positie vrij te krijgen.
Ondanks de grote “scheerslagen’ is er geen beweging in het schip te krijgen.
De Linda zit muurvast op het eiland.
Tijdens scheepsraad wordt besloten om nog voor dat er een bergingsinspecteur aan te pas komt, het eigen bergingsanker uit te brengen. Zij die dit weleens meegemaakt hebben weten dat dit geen sinecure is.
Met behulp van de laadboom worden de ankers van hun plaats gehaald en buitenboord op het berghout gezet en geborgd. De jijnblokken komen uit het ruim evenals de strandwaaiers. Blokken en jijn gaan met de sloep naar de Linda, de waaiers worden op ons achterdek ingesloten.
Hierna worden de ankers uitgestoomd en te water gelaten. Op de Linda hebben de 1e stuurman en 2e Machinist de leiding over de bergingsactiviteiten.
De uitgestoomde strandwaaier word op de ankers stijf gezet en het anker ingetrokken. Als het bergingsanker goed ingetrokken en gepakt heeft, word de sleepverbinding op het achterschip van de Griek tot stand gebracht.
Als alles naar wens is, is het wachten op hoogwater en kan een volgende poging tot bergen gedaan worden. De sleepdraad wordt op lengte gevierd en het anker gaat er in.
Om twee uur voor hoogwater gaat het anker op en alle remmen los. De eerste poging met scheren en bergingsanker is een feit. Ook deze poging geeft nog geen zichtbaar resultaat.
De spijker gaat er weer in en is het wachten op het volgende tij. Nog voordat de spijker de grond raakt liggen er twee barkassen van de Indonesische Marine langzij.
Een hoge Marine Security Officier van het 3e Maritime District op Java stapt met vijf gewapende Mariniers aan boord en loopt regelrecht naar de achterstuurstand bij de schoorsteen, waar de Ouwe in zijn luie stoel op hoogwater lig te wachten. De fles kouwe Schiedam onder handbereik.
De Marine Officier stelt zich in perfect Nederlands aan ons gezag voor, en vraagt aan de niet uit zijn zetel komend gezag, wat hij hier komt doen? Of hij voor dit werk in Indonesische wateren wel de benodigde visvergunningen aan boord heeft. Voor de goede orde zij vermeld; Dat alle soorten werkzaamheden binnen de territoriale wateren van Indonesië, dus ook bergingswerk, vallen onder deze visvergunning of in ons geval een “Salvage Permit”.
Natuurlijk kan het gezag deze vergunning niet tonen en verwees de hoge ome naar het agentschap van de Nedlloyd in Singapore.
Nedlloyd Singapore is onze agent in deze en daarvan word verwacht(en ook betaald) dat zij de hele papierwinkel voor werken in deze moeilijke wateren up to date houden en hebben.
De Security Officier nam deze mededeling voor kennisgeving aan en ging over zijn radio in conclaaf met zijn superieuren in Jakarta.
Nog geen 10 minuten later kwam de Officier met in zijn kielzog het gewapende escorte, terug aan boord en sommeerde de Kapitein om de sleepverbinding onmiddellijk los te gooien en hem daarna naar het Marine steiger in Merak te volgen. De Marineman gaf als reden dat er voor de “Clyde” geen vis of bergingsvergunning was aangevraagd en wij daar dus illegaal bezig waren, en illegaal betekend ook daar, dat het niet mag en wij dus strafbaar zijn!
Dit wetende maakt het voor ons allemaal even spannend. Ook in ons geval is Nedlloyd Singapore “vergeten” de juiste vergunning aan te vragen zodat ook wij in overtreding zijn!
Dat wordt dan een paar jaar wasknijpers maken in een of andere gesloten kampong.
De Marine Officier heeft met deze wetenschap dan ook het volste recht van spreken en handelde daar ook naar. Op zijn herhaald verzoek om los te gooien weigerde Onze Ouwe hier aan gevolg te geven.
Onze Ouwe maakt de Officier er op attent dat de vlakbij liggende concurrent, de “Salvania”, zijn anker al aan het thuis halen is en hij met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid het jop zal over nemen. Wij voelden dat, wij waren immers ook bergers en uit het zelfde hout gesneden!
Het was voor ons heel aannemelijk dat Selco Salvage wel over de rechtmatige visvergunningen en juiste documenten beschikte, daar zij Singapore als thuishaven hebben.
Later zou blijken dat het hele spel door Selco Salvage op de rit was gezet en zij, net als wij, ook niet over de benodigde papieren beschikten.

Selco Salvage heeft net zo lang gewacht met actie ondernemen tot wij alles klaar hadden voor een eerste serieuze poging met het bergingsanker.
Toen Selco Salvage doorhad dat de “Clyde” er klaar voor was en zij lag te wachten op hoogwater, waarschuwden Selco Salvage de Indonesische Autoriteiten dat er een paar Hollanders illegaal bij Merak aan het werk waren. Volgens hun betrouwbare bron beschikte de “Clyde” niet over de benodigde papieren en documenten om deze klus te klaren.
Bij Selco Salvage wisten ze dat de Marine vanuit Merak alles in gaat zetten om zich bezig te houden met die vermaledijde Hollanders.
Zolang de Marine zich met ons bezig hield hadden zij geen tijd om zich met anderen zaken te bemoeien en had Selco Salvage vrij spel. Goed gezien van Selco, zes Marine mensen en hun twee boten kunnen niet op twee plaatsen tegelijk zijn. Slimme zet van Selco Salvage om ons aan te geven…

zomaar24.jpg
zomaar24.jpg (117.14 KiB) 2551 keer bekeken
De uit Singapore afkomstige bergingssleepboot “Salvana”, was ook op het bericht van de Griek afgekomen en arriveerde vlak na ons bij de Linda. De “Salvana” ging naar goed gebruik vlak bij voor anker. Zo dat al onze handelingen perfect gevolgd konden worden. foto: Adrie Broeckhaert

Na het uitsluiten en laten slippen van ons sleepgerij werden wij door de Marine opgebracht en naar Merak geëscorteerd.
In Merak meerden wij af aan een gammele steiger zonder walverbinding en werden aan de ketting gelegd.
Om de zaak een officieel karakter te geven kregen wij gewapende Mariniers aan boord waar niet mee te spotten viel, een op de bak, twee op SB en BB vleugel en een achterop.
Aan de ketting leggen betekent wel dat er niemand aan of van boord mocht gaan anders dan op verzoek en/of bevel van de Marine autoriteiten.
Al spoedig kwam het bevel, nee geen verzoek, dat onze Ouwe met eigen vervoer naar de wal gebracht moest worden om samen met de inderhaast uit Nederland overgevlogen bergingsinspecteur tekst en uitleg over het voorval te komen geven. Ik weet niet wat er zich allemaal op de wal achter de schermen heeft afgespeeld, wel dat de Marine Officier, samen met onze Ouwe en de bergingsinspecteur twee maal naar Jakarta zijn geweest om daar de zaak te bepleiten.
Dit bezoek aan Jakarta resulteerde in het bericht dat “Due to Liakos necessary permits from Indonesian Government you are instructed to stop all Salvage Activities on SS Linda at Sangiang Island”.
Dit telegram van de overheid laat niets te wensen over. Blijven nog even Staande-bij en gaan dan onder begeleiding van gewapende Mariniers ons materiaal en mensen van de “Linda” halen.
Anker, ankerdraad en jijn blijven vast staan op de “Linda” en laten het daar achter.
Na het afzetten in Merak van de Mariniers en de nog aan boord zijnde autoriteiten, koers gezet naar Singapore. Ondertussen heeft de “Salvania” van Selco Salvage de Griek LOF aangeboden welke door de “Linda” geaccepteerd is.

Was dat al eens niet eerder gebeurd met een Nederlandse zeesleper? Citaat: “In september 1961 heeft de Indonesische Marine de zeesleper “Noord-Holland” van Bureau Wijsmuller opgebracht en aan de ketting gelegd. De “Noord-Holland” zou zich ongeautoriseerd in Indonesische wateren hebben begeven om te reageren op noodsignalen van het Griekse schip “Georgios Tsavliris”. Er was door de “Noord-Holland” geen vergunning aangevraagd om te mogen bergen in Indonesische wateren en ze bevonden zich dus op verboden gebied. Voor de bemanning is het gelukkig redelijk goed afgelopen maar de “Noord-Holland” is in beslag genomen en geconfisqueerd door de Indonesische marine” .einde citaat


Na een paar dagen stomen gaat de spijker op “Eastern-road” de grond weer in. Als je mocht denken dat hiermee de problemen uit de lucht zijn, dan heb je het volkomen mis!.
Tijdens het ankerliggen wordt op order van het gezag de zeewacht doorgelopen. Je weet maar nooit wat er op je afkomt en ook niet waar of dat het vandaan komt. Soms komt het echt uit een onverwachte hoek!!
Bij het wisselen van de wacht weigert een matroos onder de gage om op wacht te komen. Hij blijft in zijn hut en wil geen reden voor zijn gedrag opgeven. Even later sluit onze ketelbink zich bij hem aan. Ook ketelbinkie weigert zonder opgaaf van reden verder te werken. Alsof dit nog niet genoeg is, meld de chef runner zich ziek en moet voorlopig wacht te kooi houden.
De volgende dag meld het agentschap dat alle “permits”’ voor werken in Indonesië binnen zijn en dat wij de “Linda” weer met een bezoek mogen vereren. Voor vertrek naar de “Linda” sommeert De Ouwe dat de twee werkweigeraars onmiddellijk aan het werken moeten hervatten! Maar om onverklaarbare redenen weigeren zij nog steeds dienst te doen. Vanaf nu worden zij beschuldigd van openlijke muiterij en moeten zij, net als de 2e stuurman, in hun hut blijven. Zij worden dan ook geacht niet meer aan boord te zijn. Dat is dan drie man buitendienst, een man ziek te kooi en een 1e stuurman die zich niet lekker voelt. Gaat goed zegt de dokter….

Op locatie bij de “Linda” laat de Kapitein van de “Linda” ons per radio weten dat hij van zijn kantoor/rederij de “Clyde” niet meer mag accepteren daar zij een contract met Selco Salvage hebben ondertekend!
Het is natuurlijk wel triest voor de Kapitein van de “Linda”, dat Selco Salvage al zijn eenheden heeft terug getrokken en in geen velden of wegen te bekennen zijn.?!
Voor ons is dit ook een vervelende en frustrerende situatie. Je bent er en je kan en mag niets doen.
Rotterdam laat via het agentschap in Singapore weten dat de “Clyde” voorlopig moet blijven waar zij is en dat er enkele vertegenwoordigers van de Rederij onze kant opkomen.
De spijker gaat de grond in waarna de Bootsman de order krijg om de motorsloep te strijken en de bergingsinspecteur, “dat zijn de bedoelde vertegenwoordigers", van de wal op te halen. De sloep gaat te water en de boots gaat samen met een van de matrozen voornoemde heer ophalen.
Deze keer is er geen gewapend wacht aan boord, maar de aanleg plaats van de sloep is recht tegenover het plaatselijke Politiebureau van Merak. Handig, zo kunnen zij al onze bewegingen goed in de gaten houden! De inspecteur word opgehaald en heeft een lang gesprek met onze Ouwe. Na dit gesprek word de Inspecteur weer met de sloep naar de wal terug gebracht voor een nader overleg met de autoriteiten.

HOOFDSTUK 6

Op het steiger krijgt de Bootsman te horen dat de sloep niet zonder zijn passagier terug mag naar de “Clyde”.
Zij moeten onder het toeziend oog van de Politie op het steiger blijven wachten totdat de bergingsinspecteur weer terug is en naar de “Clyde” wil.
Daar de inspecteur met de auto naar Jakarta is, en het er naar uit ziet dat hij voorlopig niet terug komt, zagen de dienstdoende agenten er geen probleem in om die twee zeelui uit te nodigden om in de nabij gelegen kampong een bruiloft mee te maken.
Net zoals het vroeger was toen “Toean Blanda” het hier voor het zeggen had.
Voor de onderlinge communicatie tussen sloep en moederschip, wij willen ook graag weten wat er zich daar aan de wal afspeelt, hebben de mannen een Motorola meegenomen.

zomaar25.jpg
zomaar25.jpg (109.65 KiB) 2551 keer bekeken
Het bergingsvaartuig “Salvista” die we later nog eens tegen zullen komen. Foto: Teun van der Zee

Tegen het eind van de middag wilde het gezag graag weten hoe de zaak er aan de wal voorstond. Wat wij ook probeerde, er was met geen mogelijkheid radiocontact met de “kleine Clyde” te krijgen.
De Marco kon roepen wat hij wilde, de “kleine Clyde” reageerde op geen enkele oproep van de “Grote Clyde”!
Een verontrustende zaak! Het was zo gezellig in de Kampong, en het bier stroomde zo rijkelijk, dat geen van tweeën er ook maar een seconde aandacht om naar boord gaan. De mannen hadden het zo goed naar de zin dat de matroos er op een gegeven moment met “Mama San” vandoor is gegaan.
De karig meegenomen pecunia raakte al snel op en deze moest nodig aangevuld worden. Om in deze omissie te voorzien werd door de Bootsman de sloep en de “motorola” aan een plaatselijke visserman, die ook op de bruiloft in de Kampong aanwezig was, voor een zacht prijsje verkocht.
Het moet zowel voor de bergingsinspecteur als voor de plaatselijke autoriteiten een grote verrassing zijn geweest een sloep aan te treffen die op dat moment niet meer tot het eigendom van de Nederlandse zeesleepboot “Clyde” behoorde!. Afijn, onze Bergingsinspecteur op hoge poten naar het erg dicht bij gelegen Politiebureau en daar bij de dienstdoende Police Officer eens flink zijn gal gespuid over de gang van zaken.
De Officer snapte dat een en ander niet klopte en zij zijn direct op zoek gegaan naar de Bootsman en de Matroos voor de nodige tekst en uitleg. De Bootsman hebben ze in een jolige bui gevonden maar de matroos bleef onvindbaar.
Hij lag naar alle waarschijnlijk in de armen van zijn Baboe te slapen! De locale visserman weigerde de sloep terug te geven maar daar heeft de lokale Politie geen boodschap aan.
De sloep en de motorola werden, zij het niet geheel vrijwillig, terug gegeven en zo kon de Bergingsinspecteur met een niet meer zo’n frisse bootsman terug naar de “Clyde”.
De ontvangst aan boord was niet bepaald hartelijk, maar daar maalde niemand om.
Op ongeveer het gelijke moment dat de matroos zijn geluk in de kampong gevonden had, melde de dekjongen zich als eerste weer beschikbaar voor alle diensten.
Een uurtje of wat later melde ook de o/g zich weer beschikbaar voor de dienst. Hij kon gelijk de wacht in.
Een 2e stuurman die nog steeds hutarrest heeft, een Chef runner die ziek te kooi ligt, een 1ste stuurman die rosse olifantjes in zijn poortenbak ziet lopen en nu weer een achter gevaren Matroos.
Wat kan een mens nog meer hebben?? Het hele gebeuren van vandaag heeft diepe indruk op de mannen aan boord achtergelaten. Feesten in de Kampong en dan ook nog eens de sloep verkopen was het gesprek van de avond.

De andere dag was het weer gewoon sloep strijken, Inspecteur naar de wal brengen en wachten op de dingen die komen gaan. In de middag is geprobeerd de” kleine Clyde” op te roepen, maar ook nu kwam er, net als gisteren, geen antwoord. De Bootsman was samen met de Politie naar onze verloren ziel aan het zoeken.
Na een tijdje vonden zij hem met een houten kop in de armen van zijn Baboe.
De bergingsinspecteur liet weten een hotel in de buurt gevonden te hebben en niet meer naar boord terug te zullen keren. Daar de locale autoriteiten ook van die Hollanders af wilden moest de sloep met twee man, de bootsman en de matroos terug naar het moederschip.
Mede door deze acties is de “Clyde” door de Marine verbannen uit de Indonesische wateren.
Als alles weer aan boord is gaat het anker op maar blijft de “Clyde” nog een beetje in de buurt van Merak rondhangen. Het is nacht en aarde donker.
De “Clyde” vaart met volle dek en navigatie verlichting van de kust af tot net buiten het zicht van de wal, dan doven de lampen en navigatieverlichting, en vaart de “Clyde” geruisloos en op de radar terug naar Merak.
Aangekomen voor het havenkantoor gaat de “Clyde” rond, geef drie stoten op de fluit om te laten weten dat we lekker terug zijn, en gaat dan met alle verlichting aan terug naar zee.
Telegraaf op vol vooruit en wegwezen. Dit circus herhaalde zich tot dat het buiten te licht werd om nog onopgemerkt te blijven. Ik weet dat het allemaal onzinnig klinkt, maar het gezag had hier samen met zijn trouwe vriend Bokma het grootste plezier in.
Gelijktijdig had dat zelfde gezag een ieder verboden om ook maar een poot op de brug te zetten! Zodat we feitelijk ongecontroleerd rond voeren.
Toen de rotsen haast door zijn poortenbak naar binnen kwamen zag de 1ste stuurman, die ook zijn heldere momenten had, de ernst van de zaak in. Door snel en kordaat te handelen kon hij ons nog net voor een ramp behoeden.
De stemming aan boord hield ongeveer gelijke tred met het dalende niveau van de tampazaan Schiedams vocht welke zich in de hut van de ouwe bevond.
De stemming aan boord was als die in een ijskast op standje 10.

zomaar26.jpg
zomaar26.jpg (110.15 KiB) 2551 keer bekeken
Straat Soenda. De locatie van het eiland Sangian en straat Soenda/Krakatau moet je zoeken op het uiterste zuidelijke Oostelijke puntje van Java.

Wordt Vervolgd.

Gebruikersavatar
Harry G. Hogeboom
Berichten: 10970
Lid geworden op: 22 jul 2004 02:07
Locatie: Canada

Re: Smit & Co

Bericht door Harry G. Hogeboom » 18 mar 2017 02:19

Straat Soenda. De locatie van het eiland Sangian en straat Soenda/Krakatau moet je zoeken op het uiterste zuidelijke Oostelijke puntje van Java.
PRAAACHTIGE verhalen....nog altijd grote spijt nooit op de zeeslepers te hebben gevaar'n " in die dagen" :lol:
Mijn geografische/nautische " Kapen en Zeestraten" programmering raakte even ietsie van slag met " Straat Sunda & Krakatoa" op het Oostelijke Puntje van Java :roll: ...maaar een kniesooor die daaaar op let! :lol:
MVG HGH.
"Don't sweat the small stuff"

Robert Delhaye
Berichten: 53
Lid geworden op: 09 jun 2013 12:45
Locatie: London, UK

Re: Smit & Co

Bericht door Robert Delhaye » 18 mar 2017 13:22

Geweldige verhalen, mooie bijpassende foto's! :-D

Ik heb een vraag: na het meermaals lezen van de verhalen heb ik niet kunnen uitvissen wat de rang of functie van Hans Reints aan boord was.
Een der stuurlieden? Ik weet het niet.

met vriendelijke groet,

Robert.

Gebruikersavatar
b-bootsman
Berichten: 4408
Lid geworden op: 21 aug 2010 12:57

Re: Smit & Co

Bericht door b-bootsman » 18 mar 2017 13:27

Hallo Robert.

Hans was toen Kok.
Hij zei zelf al Kanebraaier :wink:

Groetjes Bob.V.
Hij die kan en niet kent
is een praktische vent
Hij die kent en niet kan
is een theoretische man.

Gebruikersavatar
Jos Komen
Berichten: 30789
Lid geworden op: 21 jul 2004 19:44
Locatie: Heiloo
Contacteer:

Re: Smit & Co

Bericht door Jos Komen » 18 mar 2017 13:28

Tijdens het inschenken van de neut merkte de Ouwe zo langs zijn neus weg op; ”Nou Chef je hebt deze keer weer geluk gehad”!
De Chef Kok dus, Robert, heel toepasselijk op Kombuispraat. :wink:
Ik denk dat Hans later aan dek is gaan werken en stuurman is geworden.
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.


http://www.scheepspraat.nl/

Robert Delhaye
Berichten: 53
Lid geworden op: 09 jun 2013 12:45
Locatie: London, UK

Re: Smit & Co

Bericht door Robert Delhaye » 19 mar 2017 12:12

Bedankt mannen,

Heb ik er toch nog overheen gelezen... :oops:

Morgen maar eens bij SpecSavers binnenwippen... :idea:

groetjes,
Robert

Johnny
Berichten: 18
Lid geworden op: 18 feb 2017 08:37

Re: Smit & Co

Bericht door Johnny » 26 mar 2017 08:05

Hans, zit zeer ongeduldig en vol spanning op het vervolg te wachten, hier kan je een spannend boek mee schtijven :!:

Gebruikersavatar
Jos Komen
Berichten: 30789
Lid geworden op: 21 jul 2004 19:44
Locatie: Heiloo
Contacteer:

Re: Smit & Co

Bericht door Jos Komen » 26 mar 2017 12:27

HOOFDSTUK 7
Door Hans Reints

In de jaren 60-70 van de vorige eeuw was Smit niet de enige maatschappij die een bergingsboot op de rede van Singapore klaar had liggen.
Andere maatschappijen, zoals Selco Salvage en Svitser, wisten, dat er bij tijd en wijle veel geld in de regio te verdienen was en hadden om die reden hun eigen bergingsboten op station liggen. De elkaar beconcurrerende bergingssleepboten lagen meestal vlak bij elkaar ten anker.
Zo had men altijd zicht op wat de conculega aan het uitvoeren was. Startte er een de motoren, dan doen de anderen dat ook, gaat er een anker op, dan gaat de rest ook anker op.
Je kan het niet permitteren om even af te wachten want dan was je meestal ketelaar. Natuurlijk zijn wij Hollanders niet roomser dan de Paus, en deden uiteraard precies het zelfde als de concurrentie. Goed opletten was de boodschap voor de nachtwacht. Radio stilte of met gedoofde lichten weg varen heeft geen enkel effect, de concurrentie heeft ook radar en radio en zij volgden gewoon het kielzog naar de plaats delict.
Stationsdienst is ontstaan uit het gegeven van goede en slechte tijden.
Murk Lels, een toenmalige directeur van L Smit&Co, kwam er al snel achter dat als er niets te slepen had het lucratief was om de niets doende sleepboot op een strategische plaats neer te leggen. Als er dan ergens “stront aan de knikker” was, en hulp gevraagd werd, jij daar dan een graantje van mee kon pikken.
De Internationale en Nederlandse zeewet, art.560 8ste boek BW, schreef voor dat een schip wat een berging uitvoerde en deze volbracht, recht had op bergingsloon. Een verlaten schip leverde aanzienlijk meer op dan een (gedeeltelijk) bemand schip.
Dit bergingsloon werd verdeeld over drie groepen, een derde deel was voor de Kapitein van het schip wat de berging uitvoerde, een zelfde deel was er weggelegd voor de eigenaar/reder het bergingsschip en het laatste derde deel werd verdeeld over de rest van de bemanning van het bergingsschip. Voor een bergings- en sleepbedrijf, wat hiervan moest bestaan, is deze regeling onacceptabel. Er kwamen binnen de bestaande wettelijke regelingen voor het Sleep en Bergingsbedrijf aparte regels voor de verdeling van het bergingsloon.
Heden ten dage is het bergings percentage voor de bemanning 3% van het uit te keren bergingsloon. Het uittekeren “Joppegeld” kan variëren van enkele guldens(euro’s) tot zeer grote bedragen van wel enkele duizenden muntjes. Voorwaar een lucratieve zaak waar meestal hard om gevochten wordt.

Voorbeeld van de oude 3% regeling bij Smit. Van het netto bergingsloon kreeg de Kapitein 18.2 punten, 1Ste Wtk 11.2 punten, Stuurman 7 punten, 2e WTK 6 punten en de Matrozen 4 punten.

zomaar27.jpg
zomaar27.jpg (137.2 KiB) 1783 keer bekeken
HOOFDSTUK 8

Het kunnen passagieren tijdens de stationsdienst lag aan de goedgemutstheid van de Kapitein.
Meestal was dat niet zo’n probleem, voorwaarde was wel dat er altijd voldoende bemanning aan boord moesten zijn om bij uitvaren een verantwoorde dienst te kunnen draaien. In mijn geval was dat of ik, of mijn 2e Kok kon gaan passagieren. Meestal ging ik op zondagmiddag, na de laatste tafel, met de sloep naar Cliffort-pier om daar een Sateetje Cambing te eten. 40 stuks voor net twee Singapore dollars. Ongelooflijk lekker dat ze waren. Het water loopt me weer de mond uit! Na het nuttigen van de grote hoeveelheid “Singapore sateetjes”, ging het via “Change Alley”en “Raffles Place” naar het Connell House. Hier in het Zeemanshuis, was tijd voor een praatje en een paar rondjes zwemmen.
Na het zwemmen werd nog een bezoekje gebracht aan “Ansum Road met het bekende en berucht Ritz en Toby'' Paradijs! Het is mij twee maal overkomen bij het bezoek aan het Connell House dat ik achtergevaren ben.
Helaas duurde dat “achtervaren” hooguit twee uur voordat de melding binnen kwam dat de Clyde alweer terug was van een vergeefse vaart.

zomaar28.jpg
zomaar28.jpg (115.14 KiB) 1783 keer bekeken

Een van de twee mocht tijdens stationsdienst de wal op, of de Chef of zijn Aid.


Om een uur of acht avonds zocht ik de bootjes van de dames van lichte zeden op die mij netjes thuis brachten. Rond die tijd gingen zij aan het werk op de rede zodat ik mee kon varen.
Daar het houten achterdek van een Nederlandse zeesleper lekker laag groot en schoon is, gebruikten de dames ons dek als uitvalbasis voor hun activiteiten. Zeker als het weer bar en boos was en er op de rede flinke zeeën liepen, dan was er voor de meisjes weinig te verdienen en zag ons achterdek er uit als een grote camping met allerlei soorten tentjes en dames. Ook kwam het regelmatig voor dat we een soort hospitaalschip waren.
Als er weer eens meisjes mishandeld waren en/of door stomme zeelui overboord waren gegooid, dan kwamen zij bij ons uithuilen en kregen van de stuurman uitgebreide medische behandeling. Over het algemeen waren de verwondingen niet van ernstige aard, maar bij sommige verwondingen had ik toch wel mijn bedenkingen. Melden bij de Politie, No-Way Chief. Thank You .
Ondanks dat heb ik op die Bumbootjes van de meisjes heerlijke rijst leren eten en de lekkerste gerechten leren maken!

Wist je dat bumboat afgeleid is van het Nederlandse—"boomschuit" het moet een vroege soort kano geweest zijn die als veerboot gebruikt werd.

zomaar29.jpg
zomaar29.jpg (120.11 KiB) 1783 keer bekeken

Niet te beschrijven, het gevoel om midden op straat te eten bij dit soort stalletjes. De gerookte kip hing er al een paar dagen (weken) te wachten op een consument.


zomaar30.jpg
zomaar30.jpg (101.77 KiB) 1783 keer bekeken

Het straatbeeld van Singapore in 1970. Dit is het busstation waar wij links aan het stalletje zitten te eten.


zomaar31.jpg
zomaar31.jpg (142.7 KiB) 1783 keer bekeken
Soms werd er wel eens een cultureel uitstapje gemaakt naar bv “De Tiger Balm Garden”

zomaar32.jpg
zomaar32.jpg (151.74 KiB) 1783 keer bekeken
40 van deze stokjes voor net twee Singapore dollars!

Wordt vervolgd.

Gebruikersavatar
Jos Komen
Berichten: 30789
Lid geworden op: 21 jul 2004 19:44
Locatie: Heiloo
Contacteer:

Re: Smit & Co

Bericht door Jos Komen » 03 apr 2017 14:46

HOOFDSTUK 9
Door Hans Reints

Na de “Linda” krijgt de “Clyde” de status van “Stationsboot verre Oosten”. Door deze status moet er 24 uur per dag radiodienst gelopen worden en er komt om die redenen een 2e marconist bij. Deze mannen moeten er voor zorgen dat er geen jop gemist gaat worden.
En zo brengen wij onze tijd gepast door met wachten op de dingen die komen gaan.
Tijdens een van deze rustige nachten wordt de Kapitein door de nachtwacht gepord met de mededeling dat het niet goed gaat met de 1e stuurman. Volgens de geruchten zag hij al roze olifantjes in de poortenbak lopen, maar nu heeft hij veel pijn in de buikstreek en hoge koorts!
Nader onderzoek leerde dat hij echt ziek was en veel pijn leed en snel een dokter nodig had.
Om 0800 uur in de morgen was de gewaarschuwde dokter al aan boord. Zijn diagnose was gelijk aan die van de Kapitein, zo snel mogelijk naar het hospitaal voor nader onderzoek. De dokter nam de eerste gelijk mee naar de op Cliffortpier gereedstaande ambulance voor een enkele reis Hospitaal.
Wij gaan anker op om dichterbij Cliffortpier weer voor anker te gaan. Makkelijk voor de aankomende ziekenhuis bezoeken!Ondanks dit intermezzo gaat het scheepsleven gewoon door en moet er op de Road vanuit een langszij liggende Bumboat “even” een viereneenhalfsduim 500 meter strandwaaier en een dito Carpenterstopper aan boord genomen worden. Dit ter vervanging van de oude die op de Linda achter gebleven is.

Het is wel erg eenzaam zo alleen aan de top en daarom word de 2e stuurman weer in genade aangenomen. Alsof er niets gebeurd is gaat hij gewoon op wacht!
De ouwe moet wel daar hij anders in voorkomende gevallen een Chinese wacht moet draaien, 24 op 0 uur af!
We liggen nog steeds ten anker op Eastern Roads als de Marco van de wacht in de avonduren een bericht van het Griekse “Panagiotis-L” onderschept. Deze meldt aan zijn kantoor dat hij in Indonesische water de weg kwijt is geraakt en nu in Singapore Straat omhoog zit. Brood op de plank!
Starten de motoren, lichten het anker en gaan naar de opgegeven positie welke ongeveer 19 mijl van Singapore verwijderd is. Aangekomen op de opgegeven positie, zo rond een uur of twee in de morgen, zien wij dat de “Panagiotis L” een verwoede poging doet om met vol achteruit te slaan probeert vlot te komen.
De Marco onderschept nogmaals een telegram waarin Livanos aan de de “Panagiotis L” laat weten, “dat als deze poging niet wil lukken, sleepboot hulp gewenst is”. Direct hierop bied de “Clyde” als een “Powerfull Dutch Tug van 4500HP”, haar hulp aan op basis van “Lloyds Open Form”, “No Cure-No Pay”.
Het enige probleem is dat wij voor dit karwij nog geen Indonesisch permit op zak hebben. Maar dat houden wij eventjes voor ons zelf!
Als een roofdier blijven wij dicht in de buurt van onze prooi. Houden stand-by en wachten rustig af.
Het geoefend oog ziet dat de “Panagiotis L” niet bepaald zachtjes met de grond in aanraking is gekomen. Dit moet met grote snelheid gebeurd zijn. Het voorschip zit zwaar geboeid.
Tegen daglicht probeert de “Panagiotis L”, zonder hulp van derden, met krachtig achteruit slaan los te komen. Ook deze poging heeft geen succes. Ondanks dat alle pogingen mislukken om los te komen laat de “Pagagiotis L” weten niet van onze diensten gebruik te willen maken. De Kapitein wacht nog op nader order van zijn reder uit Piraeus.

zomaar33.jpg
zomaar33.jpg (88.41 KiB) 1486 keer bekeken
De Griekse Panagiotis L van rederij Livanos

Gelijkertijd meldt “Selco Salvage” aan de “Panagiotis L” dat zij wel een Permit hebben, maar helaas ook geen contract. De van het vorige jop bekende sleper “Salvaliant” komt even ter plaatse polshoogte nemen, evenals de “Evyl” een schip van de zelfde rederij als de “Panagiotis L”. Na een tijdje voor anker gelegen te hebben ging de “Evyl” gevolgd door de “Salvalian”t er weer van door.
Met het volgende hoogwater probeert de “Panagiotis L” het nogmaals, maar weer zonder resultaat. Op de 12-4 wacht krijgen wij van Singapore door dat de reder van de “Panagiotis L” de “Clyde” als bergingsboot geaccepteerd heeft en het contract voor de “Clyde” getekend is.  

Leuk dat het contract binnen is, maar zonder Permit doe je weinig in deze wateren zoals wij dat eerder tot onze schande hebben moeten ondervinden.
Selco zegt wel een Permit te hebben en laat het bergingsvaartuig Salvista, die de Salvaliant heeft afgelost, eerst nog twee zware bergingsankers uitzetten en dan aan BB achter vast maken.
Hoera, Singapore meldt dat de Permits binnen zijn en wij onze gang kunnen gaan!
De Kapitein van de Panagiotis L vraagt ons om SB achter vast te maken en met trekken te beginnen. Maken om 02.00 uur vast en gaan er gelijk vol tegen aan.
Een klein half uurtje later breekt de Salvista haar tros, en wij scheren zo veel als mogelijk uit. Er is geen enkele beweging in het schip te bespeuren. Stoppen met trekken en weer voor anker tot de volgende poging.

zomaar34.jpg
zomaar34.jpg (106.81 KiB) 1486 keer bekeken
De omhoog gelopen Panagiotes L wachtend op de dingen die komen gaan.

zomaar35.jpg
zomaar35.jpg (102.04 KiB) 1486 keer bekeken
De Salvaliant die er de eerste dagen bij was en is afgelost door de Salvista.

zomaar36.jpg
zomaar36.jpg (90.92 KiB) 1486 keer bekeken
We worden wel goed in de gaten gehouden door………..?

zomaar37.jpg
zomaar37.jpg (103.25 KiB) 1486 keer bekeken
Wachten op de dingen die komen gaan.

zomaar38.jpg
zomaar38.jpg (99.15 KiB) 1486 keer bekeken
De Salvista met de twee zware bergingsankers aan de hoorns

zomaar39.jpg
zomaar39.jpg (103.56 KiB) 1486 keer bekeken
Dagenlang wachten tot dat we in Aktie mogen komen. Op de achtergrond de Panagiotes L met een Indonesische kuster langszij.

Er word door Selco weer een aardig “vies” spelletje gespeeld.
Eerst moet de ouwe uit gaan leggen dat wij Smit en geen Selco zijn en dat het bergingscontract met Rotterdam gesloten is en niet met Singapore! Zo gaat dat dagen door.
Lig je dagen voor anker te niksen, Selco is aan het lossen en heeft 16 ton van de lading overgeslagen in de langszij liggende kustvaarder en gaat dan ineens, zonder te waarschuwen, aan het trekken.
Onderwijl doet de Panagiotis verwoede pogingen met afwisselend dan weer vol vooruit, dan weer vol achteruit om los te komen. Dit kan natuurlijk geen toeval zijn?
Geheel onverwachts komt er vertegenwoordiger van Selco aan boord. Hij overhandigt de Kapitein van de Clyde een brief waarin de ”slbt Clyde” verantwoordelijk wordt gesteld voor alle schade opgelopen tijdens eventueel vlot komen van de Panagiotis L.
Onze Ouwe weigert deze brief te accepteren.
Ondertussen hebben wij versterking gekregen in de persoon van de ons van het vorige jop bekende bergingsinspecteur.
Alsof er niets gebeurd is maken wij weer vast op de Panagiotis L en doen ons ding. Er is redelijk beweging in het Jop gekomen. Van 330—360 graden.
De Salvixen gaat snel aan BB vastmaken. Gelijktijdig met dit heuglijke feit van bewegen laat de Kapitein van de Panagiotis L om 19.40 uur een brief bij ons bezorgen. Vijf minuten later geeft de bergingsinspecteur de order om in te halen en onmiddellijk los te gooien.
Mogen van de Kapitein van de PL niet meer vast maken. Gaan weer in de nabijheid van de PL ten anker.
Met het avondtij gaat Selco weer trekken en de PL komt twee voet naar achteren en beweegt 3 graden. De andere dag is het weer van het zelfde laken een pak. Alleen doet de Panagiotis L nu ook mee met voluit achterover te slaan.
Ontvangen van een telegram van L.Smit gekomen waarin staat dat als de Clyde geen assistentie meer mag verlenen wij voor 19.30 LT vandaag, de Clyde terug zouden trekken.
De Kapitein gaat samen met de bergingsinspecteur een bezoek brengen aan de Panagiotis L om de laatste ontwikkelingen zake te bespreken. De Kapitein van de PL laat de heren weten dat zij niet meer welkom zijn en de Clyde ook niet meer mag trekken.
Bravo Selco, dat hebben jullie weer listig gedaan. Stellen Rotterdam op de hoogte en gaan in de nabijheid van de PL voor anker. Nog geen half uur later komt de PL vlot. Selco heeft nog een speedboot over die de PL naar Singapore zal begeleiden.
Voor ons is er geen haast meer bij en wachten op daglicht om het stekkie op Eastern Road weer op te zoeken. Al met al een kleine 14 dagen voor de poes zijn flamoes aan het werk geweest.

zomaar40.jpg
zomaar40.jpg (115.93 KiB) 1486 keer bekeken
Vastmaken op de Panagiotis L.


zomaar41.jpg
zomaar41.jpg (111.67 KiB) 1486 keer bekeken
zomaar42.jpg
zomaar42.jpg (111.33 KiB) 1486 keer bekeken
zomaar43.jpg
zomaar43.jpg (86.55 KiB) 1486 keer bekeken
De pijltjes verwijzen naar de route die de Clyde in dit verhaal heeft afgelegd.

Wordt vervolgd.

Gebruikersavatar
Jos Komen
Berichten: 30789
Lid geworden op: 21 jul 2004 19:44
Locatie: Heiloo
Contacteer:

Re: Smit & Co

Bericht door Jos Komen » 11 apr 2017 17:24

HOOFDSTUK 10
Door Hans Reints

Een paar dagen later krijgt de 2e stuurman van de bekende Bergingsinspecteur de order om de koffers van de 1e stuur in te pakken. Deze komt niet meer terug aan boord en gaat met het vliegtuig naar Nederland. Voor een aflosser word gezorgd. Het is alweer 23 mei en weekeind.
Na de middagmaaltijd geef ik het stokje over aan mijn 2e kok en da samen met de 3e Machinist en de leerling zwemmen in het Connell House. Al snel komt de beheerder ons vertellen dat de “Clyde” moet varen naar de “Chevron Antwerp” welke met een oververhitte schroefas in Straat Soenda ligt te repareren. Sleepboot assistentie was nog niet aan de order, maar je weet maar nooit.

zomaar44.jpg
zomaar44.jpg (93.5 KiB) 1159 keer bekeken
Chevron Antwerp, H.O.X.K welke last had van een warmloper. Foto Teun van der Zee

Dit was een snel einde van een middagje stappen, als de “Clyde” al anker op was en wij nog niet bij Cliffortpier waren, dan kon dat wel eens logeren in het Zeemanshuis worden! Dit zou dus een van de weinige joppen worden waarbij ik niet aanwezig zou zijn.
Helaas voor de achtervaarders was er geen haast bij vertrek en kon er dus op onze terugkeer aan boord gewacht worden.
In overleg met de agent werd besloten om toch op de “Antwerp” te gaan varen. Hiertoe laat de “Clyde” het volgende telegram uitgaan; “To Master “Chevron Antwerp” H.O.X.K. Powerfull Dutch Tug “CLYDE” P.D.K.Y. 4500 Horse Power Proceding your position offering assistance on basis Lloyds Open Form: No Cure No Pay. Pleas Reply; Master CLYDE”. Krijgen hierop het volgende bericht terug; “To Master CLYDE, P.D.K.Y. Our engine repaired. Assitance not required. Thank You. Master. Master Chevron Antwerp.”
In overleg met het agentschap besloten om toch maar door te stomen daar een warmloper vaak terug kan komen. Na een volle dag door gestoomd te hebben en niets meer van de “Chevron Antwerp” gehoord te hebben, op tegenkoers gegaan en op een mijltje van de Cliffortpier het anker gepresenteerd en wederom klaar voor alle diensten.
De volgende dag start Selco Salvage een nieuwe soap in tig bedrijven. Zo rond half tien in de morgen, als de Kapitein en 1e WTK de wal op zijn voor overleg met het agentschap, meert er een “Selco” Bumboat langszij af. Zij hebben een haspel aan boord met daarop een staaldraad van ongeveer 1” die de vervanger moet zijn van de door ons op de “Linda” (slbt Salvania) achtergelaten 4 1/5” strandwaaier. Uiteraard werd deze draad niet geaccepteerd en kon het bootje onverrichter zake weer terug naar vanwaar hij gekomen was.
De agent die hiervan op de hoogte is gebracht zou contact met “Selco Salvage” opnemen en ons ongenoegen overbrengen.

zomaar45.jpg
zomaar45.jpg (63.62 KiB) 1159 keer bekeken
Eerste tafel officieren mess. Het zal zeker goed smaken.

Namiddags om twee uur komt dat zelfde bootje met de zelfde draad weer langszij om wederom weer weggestuurd te worden.
Als de Kapitein en 1e WTK weer aan boord zijn gaat de 2e Stuurman naar de “Salvaliant” om uit te zoeken waar onze 41/5” draad gebleven is. Uiteraard weet men daar van de prins geen kwaad. De Chief Officier heeft als valide excuus dat hij nieuw aan boord is en van het hele verhaal niets afweet. Na een uurtje is de second weer terug aan boord. Ruim op tijd om avonds de nieuwe 1e stuur welkom aan boord te heten. En ja hoor daar is de volgende dag het zelfde “Selco”bootje met de zelfde 1”draad weer langszij. Ook deze keer worden zij weggestuurd met de boodschap morgen om acht uur maar terug te komen.
Op zaterdagmorgen gaan de 1e stuurman en de Bootsman naar de “Salvana” voor een bespreking met de bergingsinspecteur van Selco aangaande onze vermiste 41/5” strandwaaier. Om half twee komen de 1e en de Boots met onze 450 meter strandwaaier terug aan boord. In overleg met de Kapitein word besloten de draad direct naar het Smit depot bij Keppel Shipyard te brengen.
Zo, hier heeft Selco nu eens niet het laatste woord gekregen.  
Na het avondeten en tegen “Blookertime”=borreltje doen, komt de Marco met het telegram van Smit; “Proceed soonest Malacca Street. Further Instructions Following”.
Volgens de Agent gaat het hier om de omhoog gelopen “Hoegh Elite”.
Vertrekken zonder de 3e en Ass.Wtk en laten ook een van de o/g achter. Stellen koers naar de opgegeven positie en proberen in contact met de “Hoegh Elite” te komen, wat echter niet wil lukken. Volgens een telegram van de agent in Singapore is de “Hoegh Elite” reeds vlot.
Onze Kapitein besluit toch maar door te varen en een bevestiging van drijven te krijgen. Ter hoogte van de “One Fathombank” krijgen we eindelijk contact met de “Hoegh Elite” en horen van hem dat hij nog steeds omhoog zit.
Volle kracht doorstomen dus! Bij het naderen van de uiterton “Deli-River” meld de MK dat zij een klein smeerolie probleem hebben en niet kunnen manoeuvreren. Na 10 minuten is dit probleem opgelost en kunnen we weer terug op de oude koers. Na ons beter gemeld te hebben aan de “Hoegh Elite” zal deze proberen een loods te regelen.
Daar de benodigde Permits nog niet binnen zijn, word het voorlopig ankeren bij de uiterton. De benodigde “Permits” worden in de loop van de morgen uitgegeven. Even voor het aan tafel gaan voor de middagmaaltijd meldt de “Hoegh Elite” dat hij met behulp van een kleine lokale sleepboot is vlot gekomen. Niet veel later passeert de “Hoegh Elite” ons op zijn weg naar Penang. Er kan WEER een vergeefse reis bijgeschreven worden.

zomaar46.jpg
zomaar46.jpg (45.45 KiB) 1159 keer bekeken

Onderweg naar het volgende jop


zomaar47.jpg
zomaar47.jpg (57.52 KiB) 1159 keer bekeken
De boog kan niet altijd gespannen staan. Was nog in de tijd dat roken er bij hoorde.

Wordt vervolgd

De Hoegh Elite (1964)

Hoegh Elite.jpg
Hoegh Elite.jpg (158.62 KiB) 1135 keer bekeken

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Bing [Bot], japio59 en 17 gasten