Scheepsschilderijen

Ook ruimte voor kunstschilderen en andere vormen van kunst.
tobber
Berichten: 44
Lid geworden op: 07 jul 2014 10:13

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door tobber » 01 feb 2016 20:17

"Happy Buccaneer"
Olieverf 50x40.

Groeten, Jack Blok
Bijlagen
20160130_151509.jpg
Happy Buccaneer
20160130_151509.jpg (89.86 KiB) 3504 keer bekeken

Gebruikersavatar
Winston
Berichten: 201
Lid geworden op: 03 nov 2005 16:40
Locatie: IJmuiden

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Winston » 04 feb 2016 23:20

Van 13 februari tot en met 7 augustus in het IJmuider zee- en havenmuseum een fascinerende tentoonstelling met werken van Nico M. Peeters en Henk van der Ven. Voor openingstijden zie zeehavenmuseum.nl
poster lage resolutie echt kunst.jpg
poster lage resolutie echt kunst.jpg (151.67 KiB) 3411 keer bekeken
Hij die de zee bevaren wil
moet haar wel beminnen
anders heeft 't echt geen zin
aan 't zeemansleven te beginnen.
(uit Zilte Poëzie van Leo Bersee)

Evert Sikkema
Berichten: 802
Lid geworden op: 31 dec 2004 18:07

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Evert Sikkema » 20 mar 2016 08:41

Waibalong (van achteren) KPM 20160311_02 .jpg
Waibalong (van achteren) KPM 20160311_02 .jpg (669.89 KiB) 3045 keer bekeken
k heb nog een keer de Waibalong geschilderd.
Het is één van de 4 (min of meer) identieke zusterschepen, namelijk Waibalong, Waikelo, Waingapoe en Waiwerang.
Ze voeren van 1948/49 tot 1965 voor de KPM.
Daarna werden ze overgenomen door de Djakarta Lloyd en de Pelayran Nasional Djakarta Lloyd, waarvoor ze nog tot 1971 en 1973 hebben gevaren.
Het waren schepen voor het vervoer van vee (koeien, varkens enz.) en passagiers, hoofdzakelijk dekpassagiers.
Er was plaats voor 1.400 dekpassagiers en de schepen hadden ruim 60 bemanningsleden.

Hierbij nog een verhaal van Theo Horsten dat hij plaatste op 6 december 2014 op het onderwerp Passagiersschepen "Oldies" op het Kustvaartforum :

Bij de foto op de vorige pagina - Evert schreef:
Misschien kan een 'oud gediende' van de KPM, SMN, KRL, KJCPL eens vertellen hoe dat ging

Nou ja, een oudgediende was ik bepaald niet en van de Nederland, de Lloyd en de toenmalige Java China Japan Lijn weet ik wat dat betreft niets, maar wel hoe dat er begin vijftiger jaren bij de KPM aan toeging. Het ging in die tijd vrijwel uitsluitend om dekpassagiers. Op de TASMAN hadden we geen of nauwelijks hutpassagiers, met uitzondering van zo nu en dan een verdwaalde Chinese koopman. Maar we namen wel dik duizend dekpassagiers mee en hoe dat ging met passagebiljetten en eten en slapen - en niet te vergeten het gebruik van de toiletten - weet ik precies. Daarvoor had ik op een veeboot gevaren - de WAIWERANG - waar we weet-ik-hoeveel karbouwen, sapi's, witte koeien en stieren en kleine paardjes meenamen. Dat werd uitgedrukt in "eenheden" en hoeveel een eenheid precies was, ben ik vergeten, maar ik schat dat een sapi ongeveer een eenheid was, waarbij een karbouw dan misschien anderhalve eenheid was en een pikolpaardje maar een halve. Zoiets moet het geweest zijn. Misschien was een witte stier ook wel een eenheid waarbij een sapi dan net even minder was, ik weet het werkelijk niet meer. Er staat me bij dat de WAIWERANG geschikt was voor 1500 eenheden en dat getal heb ik in het verleden hier zowel hier als op Kombuispraat ook al eens genoemd, compleet met foto's, maar dat kan ik ook wel helemaal mis hebben. Voor de volledigheid zou ik het overigens best alsnog eens precies willen weten. Ik kan het vooralsnog niet vinden.

Hoe het ook zij: ik kan je verzekeren dat die vierpotige levende lading wat stront betreft aanzienlijk minder rotzooi veroorzaakte dan die dikke duizend dekpassagiers. Ze produceerden wel veel meer stront dan die mensen, maar die stomme dieren scheten allemaal keurig in de daartoe bestemde goten en wat er op de houten dekken terechtkwam, spoelde je na het ontschepen met de dekwasslang alsnog in de brede goten en door de speciale grote afvoeren. Mensen scheten bij voorkeur niet in de daaroe bestemde Aziatische toiletten, maar in alle mogelijke en onmogelijke hoeken en gaten. Dat stonk veel erger dan koeien- en paardenstront en was veel moeilijker op te ruimen. Op de TASMAN vertoonden ze bijvoorbeeld een grote voorkeur voor de stapel flessen zuurstof en acyteleen die aan bakboord net voor de opbouw bij luik 2 - mijn luik - onder een afdak lagen. Die werden door de bootwerkers met de hand gelost, dus op de schouder gelegd en de gangway afgedragen en die grepen dan telkens in de stront en hadden dat dientengevolge al gauw ook achter de oren zitten. Gelukkig deden die daar niet moeilijk over, terwijl ik zo nu en dan over mijn nek ging. Ik kan namelijk niet tegen stront. Bloed en etter en kots kan me allemaal niks schelen, maar van stront ga ik prompt over mijn nek. En ik moest erbij blijven staan om de geloste flessen te tellen. Het was een hard vak. :roll:

Na dit strontpraatje gaan we naadloos over naar het eten en drinken. Zeewater was aan dek steeds beschikbaar, maar zoetwater werd alleen op bepaalde tijden bijgezet, want behalve drinken wilde men natuurlijk vooral badderen. Voor de dekpassagiers was er een aparte kombuis met speciale koks en daar werd rijst gekookt in grote ketels met daarbij dan vis of kip of alleen maar sajoer van kip of vlees of vis. Sajoer bestaat uit groente gekookt in het vocht van die kip op vis of vlees. Dat waren, voor zover ik dat kon bekijken, eenvoudige doch voedzame maaltijden en de porties waren ruim.
Debarkeren en embarkeren KPM schip - uit Indische albums.jpg
Debarkeren en embarkeren KPM schip - uit Indische albums.jpg (574.26 KiB) 3040 keer bekeken
Voor de rest van het verhaal voeg ik de foto er nog even bij omdat deze foto de aanleiding was voor het verhaal van Theo.

Dan datgene waar het op die mooie foto om gaat: het embarkeren van de passagiers. Die mochten en konden pas aan boord komen als het laden en lossen klaar was en de luiken gesloten. Tot die tijd werden ze in een grote vertrekhal achter hekken gehouden en je mag aannemen dat daar de passagebiljetten al gecontroleerd waren. Als we dan helemaal klaar waren om ze te ontvangen, werd er vanaf het schip een seintje naar de wal gegeven en gingen die hekken open. Dan ontstond er een stormloop waarvan die foto een zeker beeld geeft, al komt het me dan ook voor dat het hier eerder een aankomst betreft en veel van die mensen gewoon staan te wachten. Maar bij het embarkeren: die meer dan duizend mensen moesten via twee, hooguit drie loopplanken aan boord komen en vochten om de beste plaatsen. Plaatsen waar het koel was en uit het gedrang, waar ze rustig op hun matjes konden slapen en waar ze ook nog iets konden zien, want het was een reislustig volk dat van zo'n reis genoot. Eenmaal aan boord en gesetteld en wij vertrokken, was de beurt aan de tweede stuurman. Die moest de passagebiljetten controleren, wat over het algemeen wel in orde was, maar vooral ook de bagage controleren op overvracht. Ze mochten maar een bepaalde, duidelijk omschreven hoeveelheid bagage meenemen, maar er zaten vaak nogal wat handelaren tussen die hele balen handel meesleurden die ze dan snel ergens weg probeerden te moffelen omdat ze geen zin hadden om die paar centen vracht te betalen. De tweede stuurman probeerde vanaf de brug bij het aan boord komen al te bekijken of dat soort handel aan boord werd gebracht en moest dan later proberen om het terug te vinden en de eigenaar op te sporen. Dat lukte meestal wel, vooral als er gedreigd werd om de hele handel overboord te gooien als de eigenaar zich niet meldde. Hij had een bonboekje bij zich en zo'n soort ellenstok waarmee je stof afmeet en hij bepaalde dan ter plekke wat de betrokkene aan overvracht moest betalen. Het was voorwaar een vak apart. :D

Maar zo ging dat dus ongeveer, Evert. Dat is althans zoals ik het in die korte periode dat ik daarvan mocht meegenieten, heb ervaren. Het was uniek, dat zeer zeker en ik ben dan ook blij dát ik het heb meegemaakt.

Tot zover Theo Horsten.

Ook op Kombuispraat bij het onderwerp KPM zijn verhalen te vinden over de "Wai"schepen van o.a. Jan Dikker. (sparks) Jan Loedeman en Nico Meinsma.
Hier een verhaal van Jan Loedeman:
Endeh, a.b. m/s Waibalong, 10 october 1955. Een bijzondere ontmoeting in de Timorzee...

We waren al vroeg ten anker gegaan met de Waibalong op de rede van Endeh, een klein eilandje, waar we een partij copra moesten laden. Het was, zoals we bij de KPM zeiden: "bloed-verziekend-heet" en aan dek was niet veel te beleven.
Zelfs de koeien, die we allemaal al aan boord hadden, hielden zich rustig....
De lichters met zakken copra voeren af en aan, maar omdat we een heel eind uit de wal lagen, duurde het allemaal heel erg lang.

Het werd pas weer leuk, toen er kleine jongens in kano's aankwamen die riepen, dat ze graag hun kunsten wilden vertonen in het opduiken van door ons in het water gegooide muntjes. Nou, dat klopte helemaal. Elke keer als er een munt in het water kwam en naar beneden zigzagde, doken ze er achteraan en wisten ze het feilloos weer naar de oppervlakte te brengen. En niet alleen muntjes werden gegooid.... ook vorken en lepels (ja ja....met het KPM-logo) moesten eraan geloven en alles werd behendig achterna gedoken en opgevist. Dus mensen...als je nog een KPM-souvenir zoekt....op Endeh hebben ze er nog een paar...!

Toen het tegen half vijf liep, gingen de kano's weer weg want de jongens zeiden, dat er straks misschien wel een grote vis langs kwam. De kapitein, die net uit z'n kooi kwam, beaamde dat ook nog eens, maar die goeie raad sloegen we gewoon in de wind.
Toen de kano's weg waren, gingen wij het water in voor een frisse duik en al gauw waren we met een man of vijf aan het zwemmen en met een bal aan 't gooien. Derde wtk Ruurd Herrema was er, 4e wtk Joh. Vos, 2e stm Bram den Hartog, 4e stm Paul Mierop, ikzelf en nog een paar anderen waar ik de namen niet meer van weet....
Soms dreef de bal zover weg, dat het nog een hele toer was om 'm weer terug te halen met die deining van de Timor Zee.

Om ons bang te maken, riep er af-en-toe iemand van boven af, dat hij een haai zag, maar daar stoorden wij ons helemaal niet aan want we zeiden tegen elkaar dat het wel los zou lopen en dat ze niet zo leuk moesten doen daarboven..

Maar op een gegeven moment werd er weer van bovenaf geroepen en geschreeuwd. We zagen iedereen de zelfde kant opwijzen en was er ineens een beetje paniek. De matrozen, die ook in 't water waren, klommen als apen via touwen aan boord en wij zwommen zo gauw als we konden naar de gangway, die gelukkig tot in het water gevierd was, en renden de trap op naar boven, naar de salon. Daar stond de kapitein, die ons lijkbleek opving. En wij beefden als een rietje...

Toen we naar beneden keken zagen we het beest....hij kwam heel rustig aanzwemmen langs de motorsloep, en draaide een paar rondjes bij de gangway. Z'n kop was wel één meter breed en hij was zeker een meter of tien lang. Hij had allemaal vlekken op z'n reusachtige lijf. Hij zou op z'n sloffen makkelijk een jonge sparks van pas 18 jaar in één keer in kunnen slikken....Moeder...!!!

Pas veel later hoorden we, dat dit een ongevaarlijk lid van de haaien-familie was...een z.g. Walvishaai. Die schijnt alleen maar van plankton te leven en doet verder geen vlieg kwaad, maar dat wisten we op dat moment nog niet en de schrik zat er bij ons toch behoorlijk in.

groeten
Evert Sikkema

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7548
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Theo Horsten » 20 mar 2016 11:22

Het is weer een mooi stukkie werk, Evert. Mijn complimenten. Het geeft die Wai-boot wel groter en mooier weer dan ik me herinner, maar dat geeft niet. Als je een dame portretteert, mag je haar gerust een beetje voordeliger uit laten komen dan ze in werkelijkheid is. :-D

De Waiwerang was mijn eerste schip bij de KPM en nadat ik ontslag had genomen, keerde ik daar ook weer op terug om mijn tijd uit te dienen. Ik heb veel herinneringen aan dat schip, heel sterke herinneringen, sommige aangenaam, andere minder aangenaam. Mijn sterkste herinnering is die van een tragische gebeurtenis op Oudejaarsdag 1955. Die greep me zo aan dat ik nog diezelfde dag achter een heel oude Remington schrijfmachine ging zitten en mijn ervaring op papier zette. Ook toen al, ruim zestig jaar geleden. Ik stopte mijn schrijfsel in een envelop en stuurde die naar "De Eemsbode", toen nog een heel aardige en veelgelezen krant in Noordoost-Groningen, nu verworden tot een huis-aan-huisblaadje. Ik hoorde er nooit meer iets van, wat ook toen al een niet geheel onbekend verschijnsel was.

Maar wie schetst mijn verbazing toen dat stukje bijna twintig jaar later, in mei 1974, zomaar werd opgenomen in dat bijzonder aardige boekje van de toenmalige Stichting Nederlands Studiecentrum voor Zeevarenden, Van kim tot kim. Ik had helemaal geen gevolg gegeven aan de oproep in Wacht te kooi, het mooie blad van de stichting dat naar alle schepen werd gestuurd, om verhalen, foto's, tekeningen, gedichten of wat dan ook in te sturen en toen het uitkwam had ik het niet eens gekocht. Ik ontdekte dat pas toen het in de Haagse Post werd besproken waarbij mijn bijdrage er als beste uit werd gehaald en zelfs integraal weergegeven! Ik heb dat exemplaar van de HP nog altijd. Het was afgezien van De Blauwe Wimpel, de allereerste recensie van een van mijn schrijfsels in een landelijke publicatie en dat maakt het voor mij bijzonder, zodoende.
Hoe het in dat boekje terecht is gekomen, hebben we nooit kunnen achterhalen. Die recensie in de Haagse Post werd me toegestuurd door de samensteller van dat boekje, Jhr. Mr. A.F. de Savornin Lohman, die ik persoonlijk kende. Hij maakte in 1970 op uitnodiging van Wagenborg samen met de bekende fotograaf Cees van de Meulen een reis met de toen nieuwe Scheldeborg. Ik zat toen op kantoor en was nauw betrokken bij die publiciteitscampagne. Het lag dus voor de hand dat ik hem onmiddellijk belde toen hij me die recensie toestuurde. Hij wist van niks, vertelde hij. Hij had een enorme hoeveelheid verhalen en foto's en tekeningen gekregen om daar een keuze uit te maken en daar zat dat twintig jaar oude verhaal van mij ook bij. Het raadsel is nooit opgelost.

Hieronder een foto van de Waiwerang zoals ik me het schip herinner, en mijn impressie die ik later gebruikte toen ik dat verhaal opnam in het bundeltje Vroeger had je lol.

AfbeeldingAfbeelding

Mocht er belangstelling voor zijn, dan wil ik dat verhaaltje hier met alle plezier nog eens plaatsen. Ik wil me echter niet opdringen. Schrijven is toch al egotrippen, dus om dat er nu ook nog eens dik bovenop te leggen ... :oops:
Ik hoor het wel. :wink:
Website: Schepen & Boeken

Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

Gebruikersavatar
Jos Komen
Berichten: 30605
Lid geworden op: 21 jul 2004 19:44
Locatie: Heiloo
Contacteer:

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Jos Komen » 20 mar 2016 19:19

dan wil ik dat verhaaltje hier met alle plezier nog eens plaatsen
Uiteraard is daar belangstelling voor, Theo. :wink:
Maar de meeste lezers lezen alleen en reageren nooit. :(
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.


http://www.scheepspraat.nl/

Gebruikersavatar
Harry G. Hogeboom
Berichten: 10916
Lid geworden op: 22 jul 2004 02:07
Locatie: Canada

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Harry G. Hogeboom » 20 mar 2016 20:56

dan wil ik dat verhaaltje hier met alle plezier nog eens plaatsen. Ik wil me echter niet opdringen. Schrijven is toch al egotrippen, dus om dat er nu ook nog eens dik bovenop te leggen ...Ik hoor het wel.
Zoals Jossie al zo haarfijn en zeer scherp uitlegt " de meeste lezers lezen alleen"......en daarom worden "ze" dan ook " lezers" genoemd Theo. :lol:
Maar of je nou aan het egotrippen bent of nait, dat kan me geen moer schelen, ik wil dat verhaaltje van jou, getypt op die ouwe Remington wel eens graag lezen..........die Tempo Doeloe verhalen interesseren me mateloos en ik ben blij dat ik er nog " net een pietsie aan/van heb geproefd" weliswaar op het scheiden van de markt........maar toch!....als ik 100 jaar eerder had geleefd dan was ik vast een echte " Koloniaal" geworden :roll: Ik heb hier trouwens nog een echte en nog werkende Canadese uitvoering van zo'n Remington staan.....toendertijd noemden ze dat hier "in the colonies" dus een ROYAL...........aahwel........een niew lintje d'r in en " weg gaattie".lijkt me ook wel een stuk handiger dan dat gelazer met een kroontjes pen en een potje inkt :mrgreen: :roll:

Trouwens een prachtig schilderij Evert, ik heb slechts op nuchtere oliepotten van Ome Jacobus uut Broabant gevaarn, anders zou ik er eentje bij je bestellen. :lol:
MVG HGH.
"Don't sweat the small stuff"

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7548
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Theo Horsten » 20 mar 2016 22:25

Gelukkig! Ik was al bang dat jullie het nooit zouden vragen. :-D
Morgenochtend. Nu eerst even rusten en wat mediteren.
Ik meen dat het een oude Remington was uit het ladingklerkenkantoor van de Waiwerang. Kan ook een Underwood zijn geweest. Op een Royal leerde ik in 1946 typen. Die had mijn vader na de oorlog uit Amerika meegenomen voor mijn zuster. Een Royal portable met de "Magic Margin". Ze heeft hem tot begin tachtiger jaren gebruikt, tot ze haar eerste pc kreeg, een Sinclair QL. Toen ik afgelopen september bij haar was, net voordat ze overleed, stond die Royal nog altijd in een hoekje van haar kamer. Daar heeft ze toch ook minstens veertig vertalingen uit gerammeld. Ik mis haar een beetje.
Morgen zal ik dat verhaaltje plaatsen, compleet met de recensie van de Haagse Post. De veren in mijn kont zijn ook na al die jaren nog steeds zichtbaar ... :roll:
Een prettige avond verder.
Website: Schepen & Boeken

Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

Gebruikersavatar
Jos Komen
Berichten: 30605
Lid geworden op: 21 jul 2004 19:44
Locatie: Heiloo
Contacteer:

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Jos Komen » 20 mar 2016 23:13

Zoals Jossie al zo haarfijn en zeer scherp uitlegt " de meeste lezers lezen alleen"......
Ik krijg regelmatig mailtjes van oplettende lezertjes die ergens wel willen reageren, maar een soort drempelvrees weerhoudt ze ervan. :(
Een lezende lezer leest, een naaimachine naait, maar een nietmachine niet.....
Maar ik dwaal wel heel erg af, het gaat hier over scheepsschilderijen en niet over zigzagnaaimachines. :lol:
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.


http://www.scheepspraat.nl/

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7548
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Theo Horsten » 21 mar 2016 08:32

Nou kan ik die oude Haagse Post uit 1974 toch nergens meer terugvinden. Is me dat wat. Hij is ergens, ik weet het zeker. Ik zie hem voor me: Yasser Arafat staat met een theedoek om zijn hoofd op de voorpagina. Nou ja, ik vind hem vast nog wel eens, dus dan moeten de geachte leden die prachtige recensie maar van me te goed houden en me op mijn woord en mijn mooie blauwe ogen geloven dat het inderdaad een prachtige recensie was. Van zo'n klein stukkie - goed zeshonderd woorden - dat ik bijna twintig jaar eerder had geschreven.

Maar dat stond dus in Van kim tot kim. Op Boekwinkeltjes worden nog vijf exemplaren aangeboden, van 2,50 tot 9 euro.

----------------------------------Afbeelding

Dat geval speelde op Bali, waar we vee moesten laden voor Manilla, een van de weinige keren dat ik met een schip van de KPM buiten de archipel kwam. De Waiwerang was een veeboot. Voordat ik op dit schip kwam, voelde ik me helemaal niet lekker als ik door een weiland liep met een stel goedmoedige Hollandse koeien. Na een paar weken Waiwerang was ik een complete veedrijver geworden en stond tussen het vee in met een eind bamboe om ze op te drijven. Men leert snel.
Voor witte stieren - dat zijn die bekende beesten met zo’n bult net achter de kop - heb ik altijd een heilig ontzag gehouden. Die wilden eerst niet aan boord en op de plaats van bestemming niet ván boord. De beste oplossing was dan om ze kwaad te maken en er vooraan te hollen. Als je dan snel een hoek omging, rende de stier rechtdoor. Eén keer heb ik onderdeks aan de pijpen gehangen en schoot de stier onder me door. Dat was niet de bedoeling, want zo flink was ik niet, maar wel de enige uitweg.

Eenmaal geladen en op zee was het vee rustig. We hadden speciale verzorgers aan boord en de dieren kregen goed te eten en te drinken. Wel moest je goed oppassen als je er ‘s nachts, als je na de wacht de verplichte ronde maakte, tussendoor liep. De paden tussen de rijen vee door waren maar smal en vooral als de dieren sliepen, moest je oppassen dat ze niet van je schrokken. Het beste was om er fluitend of zingend tussendoor te lopen. Het was niet voor niets dat de cowboys die vroeger met enorme kudden door de prairie trokken, ‘s nachts, als het
vee rustte en een paar man te paard rondom de kudde reden om ze te bewaken, altijd floten of zongen. Dat hield de dieren rustig.
Als die kleine paardjes wakker schrokken, konden ze gemeen bijten, maar liep je er fluitend tussendoor, dan gebeurde er niets.
Karbouwen was weer een ander verhaal. dat zijn heel goedmoedige dieren, maar ze hebben van die enorme horens met opstaande punten. Als een karbouw even zijn kop beweegt, gaat die punt soms wel een halve meter omhoog. Liep je daar tussendoor, dan greep je steeds links en rechts de horens van de dieren vlak voor je vast en liep zo hand over hand verder. Een karbouwenhoorn in de kont is zeer pijnlijk en niet ongevaarlijk. Zo leerde men als eenvoudig zeeman ook nog iets van het boerenbedrijf.

Gewoonlijk werd het vee bij het laden en lossen erg slecht behandeld en daar kon je niets tegen doen. Tijdens de reis hadden ze het goed, met plenty voer en drinkwater. Eerst wilden ze niet aan boord, maar na een dag of wat lekker eten en drinken had je ook weer de grootste moeite om ze ván boord te krijgen. Die sapi's van Bali was fokvee, kostbaar vee dat met zorg werd behandeld. Toen hadden we ook extra verzorgers en een veearts aan boord.

De foto's hieronder heb ik die dag op Bali gemaakt. De prauw en de veetrap.
    • Afbeelding--Afbeelding
Gaan we nu naar het stuk zelf. Het is zestig (!) jaar geleden dat ik het schreef, maar zelfs nu zou ik er niets aan veranderen, geen woord, geen komma en geen punt. Het taalgebruik komt niet gedateerd over. Klein stukkie maar. Een impressie recht uit het hart geschreven.


    • ----------------------------------------Afbeelding

      Bali

      Njoman Karse is dood.
      Een vreemde naam van een vreemde jongen, ergens in een vreemd land. Hij is dood en daar is de wereld niets door veranderd. De tropische natuur is er niet minder overdadig door geworden en de miljoenen insecten zijn er niet minder luidruchtig door op deze stille avond.
      Ik heb hem voor mijn voeten zien sterven. Misschien dat het daardoor op mij zo’n indruk heeft gemaakt.
      De hele dag hadden we vanuit prauwen vee geladen, prachtige reebruine dieren, fokvee, waardoor er voor de verandering eens fatsoenlijk mee werd omgesprongen. Staarten werden er niet gebroken en geen neusringen uitgetrokken. Zenuwachtig groepten ze bijeen in de diepe prauwen, waarmee ze langszij werden gebracht onder onze veetrap.
      “Aria!”
      Dan werd de veetrap over de kop van de winch gevierd tot hij op de prauw rustte en het vee naar boven gedreven, de vreemde duisternis van het schip in.
      Op de prauwen was het een normale drukte van kleine, beweeglijke, bruine kereltjes in vodderige broeken en hemden, met rafelige hoeden op. Ze kletsten en lachten aan één stuk door. Plotseling kon er soms een vreemd lied opklinken, dat dan direct door de anderen werd overgenomen.
      Ik moest naar de wal en stond op de veetrap te wachten tot deze op de prauw gevierd zou worden, die al langzaam aan kwam glijden.
      “Aria!”
      Een schokje en de trap vierde, stopte, vierde weer langzaam.
      Waar de kerel opeens vandaan was gekomen, wist ik niet, maar hij zat onder de trap toen het eind van de lijn van de kop van de winch schoot en de trap met een dreun op de prauw viel.
      Ik zag hoe zijn lichaam verkreukeld werd onder het gewicht van hardhout en staal, op de rand van de prauw.
      Daarboven hadden ze als de bliksem het eind weer op de kop en hieuwden ze verschrikt met een ruk, nog vóór iemand “hieuwop!” had geschreeuwd.
      Even aarzelde het lichaam op de rand van de prauw, toen viel het aan de binnenkant neer op de ruggen der dieren; daar bleef het liggen. Ik keek eigenlijk alleen naar de trillende koe, die zenuwachtig door de neus blies en haar bolle ogen ver naar achteren draaide. Iemand lachte gillend en anderen lachten mee, zoals dat de gewoonte is als iemand een ongeluk overkomt. Een soort minachting is dat.
      Ik kon niets meer doen, maar vaardige handen hadden het slachtoffer al uit de prauw gevist en op de motorboot gedragen. Ik zag hem bewegen en verwonderde me erover dat hij dus nog leefde.
      “Naar de wal met die kerel!” werd er van de brug af geroepen. Maar nee, eerst moest zijn hoed nog worden opgevist, die in het water was gevallen en inmiddels al een eindje was afgedreven. Het duurde een hele tijd voor ze hem hadden; iemand sloeg het water eruit en zette hem op.
      Het lichaam bewoog niet meer, lag daar maar stil op het groene dekje van de motorboot, in een vreemde houding, de benen stakerig uit de rafelige broek.
      Een uur later kwamen de soldaten om de winchgasten te arresteren en werd er proces-verbaal opgemaakt.
      Njoman Karse was dat geweest. Hij was dood en ergens aan de wal zou er wel iemand om hem treuren.
      Het laden ging door en er raakte een kalf te water, maar gelukkig was het er uit, vóór het water naar binnen had gekregen.
      Die avond konden we niet varen; onze winchgasten kwamen de volgende dag pas weer vrij. Het gaf een heel geschrijf en gedoe.
      Njoman Karse is dood. Ik heb hem nooit gekend. Ik heb alleen gezien hoe hij voor mijn voeten gekraakt werd. Hij bezorgde mij een onrustige nacht.

      Padangbaai, Bali
      31 december 1955

      Afbeelding 1955-2016 Theo Horsten
Website: Schepen & Boeken

Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

Evert Sikkema
Berichten: 802
Lid geworden op: 31 dec 2004 18:07

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Evert Sikkema » 21 mar 2016 09:34

Mooi geschreven over een verschrikkelijke gebeurtenis.

groeten
Evert Sikkema

Gebruikersavatar
Harry G. Hogeboom
Berichten: 10916
Lid geworden op: 22 jul 2004 02:07
Locatie: Canada

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Harry G. Hogeboom » 21 mar 2016 18:57

Ik zie het gebeuren Theo, dat Njoman maar mag rusten in vrede daar ergens in dat mooi Tempo Doeloe.

PS. Je hebt me met dat verhaal weer mooi op kosten gejaagd, ik heb dat Kim boekie zojuist besteld ondanks dat ik me had voorgenomen om te stoppen met het "verzamelen van oud papier"........dat geeft de waarde aan van " goede voornemens"...ik heb al een klein plekke ingeruimd naast mijn kleine verzameling van Tempo Doeloe boeken van o.a. Bep Vuyck en Adriaan van Dis en dan sta je toch " in goed gezelschap" :lol:
Volgens mij moet dat toch wat ongelukkig zitten.....met al die veren in je kont!! :lol:
MVG HGH.
"Don't sweat the small stuff"

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7548
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Theo Horsten » 22 mar 2016 09:40

----------------------------------------

Leuk boekje dat die centen best waard is. Keurig uitgegeven op mooi papier. Eerste druk in mei 1974, waarna er in november een tweede druk volgde. Niet slecht voor zo'n werkje. Dat was een mooie stichting, dat Nederlands Studiecentrum voor Zeevarenden en Wacht te Kooi was echt een mooie luchtpostkrant. Ik meen dat die verzorgd werd door het Algemeen Dagblad. Het Studiecentrum deed nog veel meer, maar wat precies, dat is bij mij in 'nevelen der tijd' verloren gegaan. :wink: Ze zaten aan de Veerhaven, ik meen in hetzelfde fraaie pand als Intershitra, dus aan de kant van het Museum voor Land- en Volkenkunde.

Er staan zelfs twee stukkies van mij in dat boekje en hoe dat tweede erin terecht is gekomen, is me helemaal een raadsel, want dat heb ik bij mijn beste weten helemaal nooit aan iemand gestuurd of zelfs maar laten lezen. Dat is nog veel korter dan bovenstaande belevenis, maar ook een impressie, nu van Ibiza waar we in 1960 of begin 1961 met de Balticborg, waar ik toen 2de stuurman op was, zout kwamen laden. Dat deden we aan de noordkant van het eiland, in een baai. De Bothniaborg lag er ook. Dat werd dus buurten, maar dat niet alleen. De voetbalwedstrijd tussen de Baltcborg en de Bothniaborg in het stadion van Eivissa - de officiële naam van Ibiza Stad - werd een historische gebeurtenis waarover de kranten schreven en niet alleen door de Nederlanders op Ibiza, maar ook door anderen nog lang werd nagepraat. Dat kwam niet door het sublieme spel van de voetballers, maar enkel en alleen door het optreden van de scheidsrechter, kapitein Sikke Bakker van de Bothniaborg. Dat was een voorstelling op zich; de voetbalwedstrijd zelf was bijzaak. Ik zou de foto's en de verslagen daarvan nog wel eens willen zien en lezen. Ik heb ze niet meer.

Dat dit zo spectaculair was, kwam alleen maar omdat Ibiza in 1960 nog niet door het massatoerisme was ontdekt en geëxploiteerd. Het was een eiland waar alleen excentrieke vakantiegangers kwamnen. Verder woonden en werkten daar vooral kunstenaars, schrijvers, schilders en zo. Ook was het een favoriete stek voor oud-Indiëgangers die in Nederland niet meer konden aarden, maar wel een paar centen hadden om op Ibiza een mooiu huis te kopen. Dat was toen zelfs nog zeer betaalbaar. Dat er nog geen sprake was van massatoerisme kwam ook omdat de infrastructuur daarvoor ontbrak. De elektriciteitsvoorziening bleef beperkt tot Eivissa en ik meen dat dat niet eens voor de hele stad was. Op veel plaatsen ging het licht 's avonds om tien uur uit. Bij die zoutverlading waar wij lagen, draaide een generator en ook die stopte 's avonds. Er was daar verder niks, alleen een heel klein, maar uiterst gezellig kroegje waar het ook 's avonds goed toeven was, als de generator af en de olielampen aan gingen. De uitbater van dat kroegje had in zijn schuur een auto staan die ergens uit de twintiger jaren stamde. Ik ben het merk vergeten, maar hij had nog hendels op het stuur zitten voor regeling van de ontsteking en weet ik wat nog meer, en van die enorme koplampen. Een prachtige, toen al oldtimer waarmee de man ons voor een heel redelijk bedrag naar Ibiza-Stad reed. Terug kon je dan wel een taxi nemen.

Hoe lang we daar hebben gelegen, ben ik vergeten, maar het was lang. Eerst moesten we wachten tot de Bothniaborg klaar was en toen kwamen wij aan de buurt om 2000 ton zout te laden, vanuit prauwen, met grote manden, dus dat duurt wel even. Dat waren werkelijk gouden dagen. We kregen nogal wat bezoek van Nederlanders, ook hele bekende, namen die misschien nu weinig mensen nog iets zullen zeggen, maar die toen alom bekend waren. Zo woonde bijvoorbeeld ook Mieke Bouman op Ibiza, de vrouw die bekend werd door het proces Jungschläger in Indonesië, wat net speelde toen ik ook in Indië zat. Zij werd in Nederland uitgeroepen tot een heldin, maar is nu, zestig jaar later volkomen vergeten. Ze stierf al in 1966. Of haar man, Herman Bouman, toen nog leefde, weet ik werkelijk niet meer. Maar dat soort mensen woonde daar toen. Ook een aantal mensen die toen bekend waren van hun werk voor de televisie, maar waarvan de namen me intussen ook ontschoten zijn. En het was een favoriete overwinteringsplaats voor professionele jachtschippers die wachtten tot hun werkgevers weer zin hadden om een eindje te gaan pleziervaren.

Op een van die gouden dagen op het Ibiza van toen, nam ik vrij en ging lopend naar Eivissa, langs de kust, wat toch al gauw een kilometer of dertig moet zijn geweest. Ach, je was jong, nietwaar? :-D
En die wandeling leverde deze korte impressie op, die ik hier dan ook maar zal plaatsen. Heel iets anders dan het vorige stukje. Rest mij nog te vermelden dat ik kort daarna van de Balticborg naar de Kroonborg ging om daar door Otto Lamian te worden beoordeeld op mijn geschiktheid voor kapitein. Ook dat was een mooie tijd. En waar gingen wij heen? Na in Barcelona te hebben gelost, gingen we naar Ibiza om aardappels te laden voor Shoreham. Toen lagen we in het haventje van Ibiza, op een steenworp afstand van al die gezellige kroegen vol artistiekelingen. Dat aardappelen laden was eveneens een gebed zonder einde, want die werden door de boeren met horten en stoten met paard-en-wagens langszij gebracht. Dat moet toch ook misntens een week hebben geduurd, als het geen tien dsagen waren en opnieuw beleefden we daar gouden dagen. Toen was geluk écht nog heel gewoon.
Ik ben later nooit meer terug geweest op Ibiza, maar ik denk ook niet dat het me nu nog zou trekken. Ik koester de herinneringen aan die dagen van weleer, herinneringen die best stof zouden kunnen opleveren voor nog een paar impressies. Maar anderzijds hoeft een mens ook niet alles te vertellen, of wel soms? :?

Hieronder die impresse uit 1961. Van die tijm die ik daar noem, werd een plaatselijk sopje gestookt. Het smaakte naar tijmsiroop, maar je kon er strontlazaarus van worden. :shock:

    • -------------------------------------------Afbeelding

      Ibiza

      Het is maar een zandpad tussen de weelderige plantengroei. Het is volkomen stil onder een blakerende zon en een strakblauwe hemel.
      Een hagedis die in het zand heeft liggen suffen, schiet weg voor mijn sloffende voetstappen.
      Ik snuif de allesoverheersende geur van tijm op. Het hele eiland lijkt te bestaan uit één grote, geurige bos tijm.
      Ik loop al lang, maar vermoeidheid voel ik niet. Ik geniet van de stilte; intense, volkomen stilte die in je oren suist.
      Het pad rijst en daalt, kronkelt en zwenkt, nadert soms de rand van de rotsen en geeft dan uitzicht op de blauwe zee, met vlekken
      van ondiepten.
      Stilte. Geen vogel. Geen krekel. Alleen mijn voetstappen.
      Er ligt een helderwit gepleisterd huisje. Het bord van Coca Cola gilt me tegemoet als de sirene van een brandweerauto. De reclame werkt, want ik merk dat ik dorst heb gekregen.
      De patio is leeg en door de open deur lokt het schemerdonker van het kroegje als een koele oase in de middaghitte.
      Een geit staat aan de tafel vastgebonden en mekkert zachtjes als ik binnenkom. In een hoek staat een houten wieg en ik kan het kind zien dat weerloos uitgestrekt in volkomen overgave ligt te slapen.
      Op de ruwe tapkast ligt een kat die één oog even opendoet. Ik durf hem niet te strelen, uit respect voor zijn siësta.
      Hoelang sta ik daar al?
      Het meisje heeft ogen als kolen en lang zwart haar.
      Ik zie de kleine, gouden ringetjes in haar oren en de felrode omslagdoek.
      Coca-Cola. IJskoud. Verder geen woord.
      De muntjes rinkelen op de tapkast.
      Het kind beweegt niet.
      Ik ben terug op de zandweg.
      De stilte is aloverheersend.


      Afbeelding 1961-2016 Theo Horsten
Website: Schepen & Boeken

Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

Gebruikersavatar
Harry G. Hogeboom
Berichten: 10916
Lid geworden op: 22 jul 2004 02:07
Locatie: Canada

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Harry G. Hogeboom » 22 mar 2016 16:47

De stilte is aloverheersend.
Jaa, die stilte en dat suizen in de oren heppik hier in Canada wel ervaren midden in de prairie.........zover als je kon kijken...niks...geen mens....net alsof je midden op zee "stond" :roll:
Kwam later die dag een ouwe baas tegen die me vertelde dattie "in the dirty thirties" 800 km had gelopen naar een papierfabriek om te vragen of ze daar een joppie voor hem hadden!! Juist dat lees je goed 800 km!!
MVG HGH.
"Don't sweat the small stuff"

Gebruikersavatar
Jan de Reus
Berichten: 337
Lid geworden op: 15 mei 2010 09:50
Locatie: Voorburg
Contacteer:

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Jan de Reus » 25 mar 2016 10:01

Mohawk

Naar een foto van Engelse fotograaf Frank Beken . Getoond wordt het jacht Mohawk tijdens een race ter hoogte van Hurst Castle tijdens de Royal Southampton Regatta van 1884.

Het racen met dergelijke grote jachten werd populair aan het eind e van de 19e eeuw en duurde tot aan de 2e wereldoorlog.

Een belangrijke rol hierbij speelde de in 1875 opgerichte Yacht Racing Association die vanaf 1881 de meetformules opstelde die de verdere ontwikkeling bepaalde bij het ontwerpen van jachten.

De Mohawk werd ontworpen door C.P Clayton en behoorde tot de 40 raters klasse.

Verdere details over dit fraaie jacht zijn mij helaas niet bekend.

Jan
Bijlagen
Mohawk_150kB.jpg
Mohawk_150kB.jpg (149.11 KiB) 2736 keer bekeken
't Is een smul! http://www.jandereus.nl

Evert Sikkema
Berichten: 802
Lid geworden op: 31 dec 2004 18:07

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Evert Sikkema » 25 mar 2016 10:07

Mooi hoor.

groeten
Evert Sikkema

Evert Sikkema
Berichten: 802
Lid geworden op: 31 dec 2004 18:07

Re: Scheepsschilderijen

Bericht door Evert Sikkema » 30 mar 2016 16:44

Straat Holland KJCPL.jpg
Straat Holland KJCPL.jpg (615.52 KiB) 2657 keer bekeken
Straat Holland gebouwd in opdracht van de KPM, maar onder gebracht bij de KJCPL (RIL)

Gebouwd in 1967 als Straat Holland
1978 Nedlloyd Holland
1983 Saudi Al Jubail
1984 gesloopt in Taiwan.
Het schip heeft uiteindelijk maar 17 jaar dienst gedaan.
Waarschijnlijk is in 1967 niet voorzien dat de containerisatie zo'n snelle vlucht zou nemen.

groeten
Evert Sikkema

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten