Kennis van zaken

Alles over boeken, schrijven, uitgevers etc.
schokker
Berichten: 232
Lid geworden op: 06 jan 2007 22:21

Re: Kennis van zaken

Bericht door schokker » 22 dec 2014 20:31

Zo, weer wat te lezen. Vindt het wel ver weg gestopt in het forum :wink:, zie het vandaag voor het eerst.

Grt

Henk

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7451
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Kennis van zaken

Bericht door Theo Horsten » 23 dec 2014 09:17

---------------------Afbeelding--Afbeelding--Afbeelding--Afbeelding--Afbeelding

Weggestopt is het niet, hoor. :-D De aanleiding voor het starten van dit lange verhaal was het boek The Lifeboat van Charlotte Rogan en daarom was het forum "Boeken" de aangewezen plaats. Vandaar kwam ik op The Custom of the Sea van Neil Hanson en dat leidde me dan weer naar allertlei zijpaden, maar toch telkens weer naar boeken en schrijvers die zich met hetzelfde onderwerp bezig hadden gehouden. Daaronder zijn niet de minsten: Edgar Allen Poe, Jules Verne en Joseph Conrad, bijvoorbeeld. Daarmee is ook gelijk Wim Plukkers vraag welke kant het verder op zal gaan beantwoord: ik blijf bij de boeken, maar dan wel met zijsprongen vanaf de zijpaden, zeg maar. :?

Dat het topic door sommigen gemist wordt of pas veel later ontdekt, kan alleen maar gebeuren als je je berichten per forum kiest, dus misschien alleen maar op "Kombuispraat" of "Ruim 7" kijkt. Als je gewoon begint bij "Toon nieuwe berichten", springt het er vanzelf uit. Of zie ik dat verkeerd? Hoe het ook zij: aflevering 5 vlot lekker. Nu moet ik eerst even buiten aan het werk. Het is hier zonnig en windstil en na een koude nacht wordt het vandaag een graadje op twaalf. Voor de Kerst wordt 16 tot 18 graden verwacht. Niet echt weer voor een witte Kerst, maar wel voor wat kleine klusjes.
Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

Gebruikersavatar
jdbvos
Berichten: 5334
Lid geworden op: 22 apr 2006 16:17
Locatie: Groningen

Re: Kennis van zaken

Bericht door jdbvos » 23 dec 2014 13:28

Nou....Theo.....dat weet ik zo net nog niet.....
Griekenland staat nou juist bekend om z'n witte kerst !

...en witte pasen...
....en witte donderdagen...
....eigenlijk witte alledagen !
Tóch ??? :-D
Bijlagen
images.jpg
images.jpg (10.08 KiB) 919 keer bekeken
Greetz!
Jan DB Vos

Gebruikersavatar
ferryvaneeuwen
Berichten: 2677
Lid geworden op: 25 nov 2004 22:59
Locatie: Krimpen a/d IJssel
Contacteer:

Re: Kennis van zaken

Bericht door ferryvaneeuwen » 23 dec 2014 23:17

Theo schreef:Een Nederlands equivalent hebben we niet; wij spreken gewoon van een extreem hoge golf
Ik dacht dat we hiervoor het goed Nederlandse woord 'monstergolf' hadden.

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7451
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Kennis van zaken

Bericht door Theo Horsten » 24 dec 2014 04:19

:oops:
Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

Wim Plukker
Berichten: 427
Lid geworden op: 03 sep 2006 17:02

Re: Kennis van zaken

Bericht door Wim Plukker » 26 dec 2014 16:02

Theo Horsten schreef: ik blijf bij de boeken, maar dan wel met zijsprongen vanaf de zijpaden, zeg maar.
Dan zal de "Essex" ook nog wel langskomen. Las een paar jaar terug "In The Heart of The Sea" van Nathaniel Philbrick en (toeval is logisch volgens Cruijff) kwam ik vervolgens afgelopen week dit tegen bij gCaptain :shock:

http://gcaptain.com/official-trailer-re ... ick-movie/

Vol verwachting klopt ons hart zullen we maar zeggen. Voor de film maar zeer zeker ook voor het vervolg van Theo...
"Beauty is in the eye of the beholder"

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7451
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Kennis van zaken

Bericht door Theo Horsten » 29 dec 2014 08:53

---------------------------------------------------------------------------------------Kennis van zaken (5)

-------------------------------------------------------Afbeelding
-----------------------------------------------------------------Het vlot van de Medusa – Théodore Géricault (1791–1824) - Louvre, Parijs

Het is niet de bedoeling om hier een griezelverhaal over kannibalisme van te maken, maar het is nu eenmaal een gegeven dat wat er na het het vergaan van de Mignonette in die boot gebeurde, slechts één geval uit vele was. De lijst van schipbreuken waarbij de overlevenden op den duur overgingen tot het trekken van lootjes om te bepalen wie er moest sterven, maar soms ook tot regelrechte moord, is schier eindeloos. Dat gebeurde lang niet in alle gevallen in reddingsboten of op een vlot, maar soms ook aan boord van het wrakgeslagen schip en in enkele gevallen na een stranding op een desolate kust. Wie voorbeelden wil hebben en bloederige verhalen wil lezen, kan zoeken op de volgende scheepsnamen, een lijst die bij lange na niet volledig is:

    • Peggy (1765) - Medusa (1816) - Essex (1820) - Euxine (1874) - Jane Black (1859) - Cospatrick (1874) - Sallie M. Steelman (1878) - Caledonia (1836) - Frances Mary (1826) - Lady Frances - Granicus (1828) - Tiger (1766) - Nottingham Galley (1710) - Dolphin (1759) - Mary (1845) - Dalusia (1833) - Lucy (1834) - Earl Kellie (1835) - Earl Moira (1838) - Jane Lowdon (1865) - Polly (1811) - Turley (1884)- Elizabeth Rashleigh (1835) - Hanna (1836) - Earnmoor (1889) - Home (1836) - Nautilus (1807).
[/color]
Het vergaan van het Franse fregat Méduse op de kust van Mauretanië in 1816 is ook nu nog welbekend, maar dan vooral door het schilderij van het vlot dat in het Louvre hangt, een enorm doek van 5 x 7 meter. De stranding van de Méduse was een gevolg van zeer slechte zeemanschap. De commandant van de Méduse, vicomte Hugues Duroy de Chaumareys, had in geen twintig jaar gevaren en nog nooit een commando gevoerd. Hij had geen flauw benul waar hij eigenlijk mee bezig was en koos, tegen alle goed raad in van mensen die wél van wanten wisten, de kortste route van Madeira naar Senegal, veel te dicht langs de kust en de ondiepten, met als gevolg dat ze met de hele handel hopeloos omhoog liepen. Ze hadden meer dan 240 passagiers aan boord, maar daar had de vicomte geen boodschap aan en hij was een van de eersten om ervandoor te gaan. Van de 400 opvarenden overleefden er uiteindelijk maar tien. In Frankrijk werd ijverig geprobeerd de zaak in de doofpot te stoppen, maar dat lukte niet. Hij werd schuldig bevonden aan onbekwaamheid en slechte navigatie alsmede het in de steek laten van passagiers. What's new? :wink:
Daar had hij de doodstraf voor kunnen krijgen, maar hij kwam er met drie jaar gevangenisstraf vanaf.

Ook het vergaan van de walvisvaarder Essex mag niet onvermeld blijven. Voor liefhebbers de moeite waard om eens verder uit te pluizen. Het schip werd in de Pacific aangevallen door een walvis, niet één maar wel twee keer. Het monster richte zoveel schade aan dat de Essex zonk. Acht man overleefden de ramp, waaronder de eerste stuurman, Owen Chase. Die schreef zijn belevenissen op en publiceerde ze in een boek van goed honderd pagina's. Overal voor een paar centen te koop, maar nog makkelijker als e-book te downloaden bij Amazon voor $1,22 oftewel exact 1 euro. Het is interessant, al was het alleen maar omdat het voor Herman Melville de inspiratie vormde voor zijn onsterfelijke roman "Moby Dick".

Maar wat al die gevallen van kannibalisme in de lijst hierboven met elkaar gemeen hebben, is dat er nooit iemand voor werd veroordeeld. Het was een normale gang van zaken. Zo ging dat nu eenmaal in die dagen. Het was zeemansgebruik, de Custom of the Sea. Dat wil zeggen: tot 1874, toen vier overlevenden van het kolenschip Euxine werden opgepikt en in Singapore aan land gebracht. Daar wil ik in een volgende aflevering dieper op ingaan, ook al omdat daar Nederlanders bij betrokken waren en omdat het geval verstrekkende gevolgen had. Voor nu wil ik eerst nog wat aandacht besteden aan de Frances Mary, een vrijwel nieuw schip van 400 ton, gevoerd door kapitein Kendall dat in februari 1826, terwijl het met een lading hout onderweg was van St. Johns, New Brunswick, naar Liverpool op de Noord-Atlantic wrak werd geslagen. Het bleef op de lading drijven, maar werd bijna volledig onttakeld, de boten sloegen weg, het roer ging eraf, het hele achterschip liep onder water en vrijwel alle proviand ging verloren. Verscheidene bemanningsleden raakten gewond en twee sloegen overboord. Behalve de bemanning was ook de vrouw van kapitein Kendall aan boord en een zekere miss Ann Saunders, 24 jaar oud, die, als de beste vriendin van mevrouw Kendall, op haar verzoek min of meer voor de gezelligheid was meegegaan. Ze waren van gelijke leeftijd. Ze moet van toeten noch blazen hebben geweten, anders zou ze zich wel een paar keer hebben bedacht voordat ze een gezellig winterreisje over de Noord-Atlantic ging maken.

Wat dit geval interessant maakt, is de nauwkeurige beschrijving van wat er gebeurde tussen 1 februari en 7 maart, toen de laatste zes overlevenden werden opgepikt door het fregat HMS Blonde. De geredden waren kapitein Kendall, zijn vrouw, juffrouw Ann Saunders, stuurman Clerk en nog een man. HMS Blonde stuurde een boot die onder commando stond van een zekere luitenant Gambier. Die klauterde aan boord, kwam naar het voorschip waar de overlevenden al sinds 6 februari onder een zeildoekse tent bivakkeerden, bekeek het droevige gezelschap en de omstandigheden waarin ze verkeerden en zei: “Ik zie dat u gelukkig nog vers vlees hebt.” Waarop kapitein Kendall antwoorde: “Nee, meneer, dat is een stuk van een van onze onfortuinlijke bemanningsleden. Als u niet verschenen was, zouden we vanaf vanavond ook dat voedsel gerantsoeneerd hebben.”
Het mooie is dat er twee nauwkeurige verslagen zijn van het gebeurde met en op de Frances Mary. Een vrij kort en zakelijk, maar daarom niet minder aangrijpend verslag van kapitein Kendall, terwijl de eerder genoemde mejuffrouw Ann Saunders haar belevenissen later op schrift stelde en uitgaf, maar dan in de vorm van een stichtelijk werk waarin ze een ieder opriep zich toch vooral te bekeren. Zelf had ze zich ook bekeerd, zei ze. Dat zou zijn gebeurd toen ze het bloed van haar verloofde dronk, een zekere James Frier die de reis als werkend passagier meemaakte. Zowel kapitein Kendall als mejuffrouw Saunders schrijven in hun verslag dat ze claimde dat zij het meeste recht had op dat bloed en ook het meeste ervan dronk.

Nu eerst het verslag van kapitein kendall...
        • LOSS OP THE FRANCES MARY.

          The Frances Mary was a new ship, of about four hundred tons burthen, commanded by captain Kendall, and bound from New Brunswick to Liverpool, laden with timber. We publish the following particulars of this dreadful disaster as related by captain Kendall.

          Sailed from St. Johns, N. B., January 18, 1826.
          February 1, strong gales from the W.N.W.; carried away the main-topmast and mizzen-mast head; hove to, got boat's sails in the main rigging, to keep the ship to the wind. At 11, P. M., shipped a heavy sea, which washed away the caboose, jollyboat, and disabled five men.

          February 2d, cleared away the wreck and made sail before the wind; strong breezes.
          February 5, 11, A. M., strong gales, with a heavy sea; clewed up the sails and hove to, head to the southward; ship¬ped a sea, which carried away the long-boat, companion, tiller, the best bower-chain, unshipped the rudder, and washed a man overboard, who was afterwards saved. At 10. P. M. another heavy sea struck us, which stove in our stern. Cut away our foremast and both bower anchors, to keep the ship to the wind. Employed in getting what provision we could, by knocking out the bow-port; saved fifty pounds of bread and five pounds of cheese, which we stowed in the maintop. Got the master's wife and female passenger up, whilst we were clearing away below, lightening the ship; most of the people slept in the top. At daylight, found Patrick Conney hanging by his legs to the cat-harpins, dead from fa¬tigue ; committed his body to the deep.

          Feburary 6, at 8, A. M., saw a strange sail standing towards us; made signals of distress,—stranger spoke us, and remained in company twenty-four hours, but gave us no assistance; the American making an excuse that the sea was running too high. Made a tent of spare canvass on the forecastle—put the people on an allowance of a quarter of a biscuit a day.
          February 8, saw a brig to leeward—strong gales.
          February 9, 10, A. M., observed the same vessel to windward - made the signal of distress; stranger bore up and showed American colors.
          February 10, she spoke us, asking how long we had been in that situation, and what we intended to do, if we intended leaving the ship? Answered yes. He then asked if we had any rigging? Answered yes. Night coming on, and blowing hard, saw no more of the stranger. Suffered from hunger and thirst.

          On the 11th, saw a large ship to the northward—did not speak her; wore head to the northward. At this time all our provisions were out; suffered much from hunger, having received no nourishment for nine days.

          February 12, departed this life, James Clark, seaman;— read prayers, and committed his body to the deep. We were at this time on a half gill of water a day, and suffered much from hunger. During the whole period of being on the wreck we were wet from top to toe. February 22, John Wilson, seaman, died at 10, A. M.; preserved the body of the deceased, cut him up in quarters, washed them overboard, and hung them up on pins.

          February 23, J. Moors died, and was thrown overboard, having eaten part of him, such as the liver and heart From this date to Saturday, 5th of March, the following number perished from hunger, viz. Henry Davis, a Welsh boy, Alex. Kelley, seaman, John Jones, appren¬tice boy, nepnew of the owner, James Frier, cook, Daniel Jones, seaman, John Hutchinson. seaman, and John Jones, a boy—threw the last named overboard, his blood being bitter.

          James Frier was working his passage home, under a promise of marriage to Ann Saunders, the female passenger who attended on the master's wife, and who, when, she heard of Frier's death, shrieked a loud yell, then snatching a cup from Clerk, the mate, cut her late intended husband's throat and drank his blood! insisting that she had the greatest right to it. A scuffle ensued, but the Heroine got the better of her adversary, and then allowed him to drink one cup to her two.

          February 26, on or about this day an English brig hove in sight; hoisted the ensign downward; stranger hauled his wind towards us, and hauled his foresail up when abreast of us; kept his course about one mile distant—set his foresail, and we soon lost sight of him— fresh breeze with a little rain—the sea quite smooth, but he went off, having shown English colors. Had he at this time taken us off the wreck, much of the subsequent dreadful sufferings would have been spared us.

          March 7. His B. M. ship Blonde came in sight, and to our relief, in latitude 44, 43, north, longitude 31, 57, west. Words are quite inadequate to express our feelings, as well as those which Lord Byron and our deliverers most evidently possessed, when they had come to rescue six of their fellow-creatures, two of them females, from a most awful, lingering, but certain death. It came on to blow during the night a fresh gale, which would no doubt have swept us all overboard. Lieutenant Gambier came in the ship's cutter to bring us from the wreck. He observed to us, " You have yet, I perceive, fresh meat" To which we were compelled to reply, " No. sir, it is part of a man, one of our unfortunate crew,—it was our intention to put ourselves on an allowance even of this food, this evening, had not you come to our relief." The master's wife, who underwent all the most horrid sufferings which the human understanding can imagine, bore them much better than could possibly have been expected. She is now, although much emaciated, a respectable, good-looking woman, about twenty-five years of age, and the mother of a boy seven years old. But what must have been the extremity of want to which she was driven, when she ate the brains of one of the apprentices, saying it was the most delicious thing she ever tasted; and it is still more melancholy to relate, that the person, whose brains she was thus forced by hunger to eat, had been three times wrecked before, but was providentially picked up by a vessel, after being twenty-two days on the wreck, wa¬ter-logged: but in the present instance, he perished, (having survived similar sufferings for a space of twenty-nine days,) and then became food for his remaining shipmates!

          Ann Saunders, the other female, had more strength in her calamity than most of the men. She performed the duty of cutting up and cleaning the dead bodies, keeping two knives for the purpose in her monkey jacket; and when the breath was announced to have flown, she would sharpen her knives, bleed the deceased in the neck, drink his blood, and cut him up as usual. From want of water, those who perished drank their own urine and salt water. They became foolish, and crawled upon their hands round the deck when they could, and died, generally, raving mad!

          After floating about the ocean for some months, this ill-fated vessel was fallen in with by an English ship, and carried into Jamaica, where she was refitted, and again sent to sea. The putrid remains of human bodies, which had been the only food of the unfortunate survivors, was found on board the vessel.
      [/color]
Het relaas van mejuffrouw Saunders was heel iets anders, dat wil zeggen, wat toon en stijl betrof. Zij bleef bidden en de Heer prijzen en anderen aanraden hetzelfde te doen.

------------------------------------------------------Afbeelding

Maar ze was wel eerlijk, trachtte niet om zich beter voor te doen dan ze was en liet weinig weg, getuige deze passages…

      • In the untimely exit of no one of the unhappy sufferers was I so sensibly effected, as in that of the unfortunate youth JAMES FRIER—for in the welfare of none on board did I feel myself so immediately interested, as the reader may judge, from the circumstances that I shall mention, I have already stated, that with this ill-fated young man, I became intimately acquainted in Liverpool—to me be had early made protestations of love, and more than once intimated an inclination to select me as the partner of his bosom ; and never had I any reason to doubt his sincerity—it was partly by his solicitations that I had been induced to comply with the wishes of Mrs, Kendall, to accompany her in this unfortunate voyage ; in the course of which, by frequent interviews, my attachment for this unfortunate youth was rather increased than diminished: and before this dreadful calamity befell us, he had obtained rny consent, and we had mutually agreed and avowed to each other our determination to unite in marriage, as soon as we should reach our destined port!

        Judge then, my Christian female readers (for it is you that can best judge) what must have been my feelings, to see a youth for whom I had formed an indissoluble attachment—him with whom I expected so soon to be joined in wedlock, and to spend the remainder of my days, expiring before my eyes, for the want of that sustenance which nature requires for the support of life, and which it was not in my power to afford him ! and myself at the same moment so far reduced by hunger und thirst, as to be driven to the horrid alternative to preserve my own life (O ' God of Heaven ! the lamentable fact is known to thee, and why should I attempt to conceal it from the world ?) to plead my claim to the greater portion of his precious blood, as it oozed half congealed from the wound inflicted upon his lifeless body!!

        Oh, this was a bitter cup indeed! but it was God's will that it should not pass me—and God's will must be done. O, it was a chastening rod, that bas been the means 1 trust of warning me forever from the vain enjoyments of this frail world; and of fixing my hopes and trust in the merits of Jesus although I have been made to drink deep of the cup of affliction, never will I forget the unbounded mercy and goodness of God, in preserving my life, in raising me from the depths of wo, and putting a song of praise into my mouth !

        “ Though I walk through the gloomy vale, Where death and all ite terrors are ;
        My heart and hope shall never fail,
        For god my Shepherd's with me there”
[/color]

Maar nogmaals: wat in al die verslagen opvalt, is de vanzelfsprekendheid waarmee kannibalisme door schipbreukelingen werd geaccepteerd. Dat kwam waarschijnlijk door de openheid waarmee die gebeurtenissen werden besproken. Daar kwam in 1884 door de veroordeling van Dudley en Stephens van de Mignonette abrupt verandering in. Als Dudley zijn advocaat Collins in niet mis te verstane bewoordingen duidelijk maakt dat hij hun veroordeling als een groot onrecht ervaart, zegt die dat het is gebeurd om de “custom of the sea” uit te bannen, waarop Dudley schamper lachend antwoordt: “Dat gebeurt niet. Het heeft alleen de waarheid uitgebannen. Er zullen altijd schepen blijven vergaan en er zullen altijd schipbreukelingen blijven. Die zullen dorst en honger lijden en blijven doen wat ze altijd hebben gedaan om te overleven, want een sterker instinct is er niet. Maar er zullen nooit meer mannen naar Engeland terugkeren en vrijuit bekennen wat ze hebben gedaan. De bewijzen zullen verborgen worden gehouden en in de diepte verdwijnen en de overlevenden zullen verklaren dat ze kaarsen hebben gegeten en schoenzolen en plankton en van de frisse lucht van Onze Lieve Heer hebben geleefd. Zij weten echter wat er werkelijk is gebeurd en hun ondervragers ook, maar de waarheid zal nooit meer worden uitgesproken. Het zeemansgebruik zal blijven voortbestaan, net als de hoeren in de achterbuurten en krottenwijken, maar de verfijnde samenleving – úw samenleving, meneer Collins – kan dan net doen of het niet bestaat. De gewone mensen zullen beter weten.”

En zo was het ook. Kannibalisme onder schipbreukelingen is blijven bestaan, alleen zijn er na 1884 maar heel weinig gedocumenteerde gevallen. Een van de laatste in de 19de eeuw was de zaak van de Earnmoor in 1889, een stoomschip dat onderweg van Baltimore naar Rio in een hurricane terechtkwam en verging. Van de 24 bemanningsleden zagen er 11 kans om in een sloep te komen, maar andere bronnen spreken van 32 bemanningsleden waarvan er 8 in de sloep kwamen. Hoe het ook zij, ze hadden geen water en geen voedsel en pas na 21 dagen werden de toen nog levenden opgepikt. Hieronder een bericht uit de NY Times dat voor zichzelf spreekt. Al die verhalen lijken op elkaar.

-------------------------------------------------------Afbeelding

Hierna worden de berichten steeds schaarser, maar ze zijn er wel. Ook in de 20ste eeuw ging het door en er zijn zowel uit de Eerste- als in de Tweede Wereldoorlog gevallen bekend. Veroordeeld is er echter nooit meer iemand. Hoe zou dat ook kunnen. Zoals Dudley had voorspeld, waren er nooit bewijzen dat er met voorbedachten rade was gedood. Bij de gevallen die bekend werden, ging het telkens om mensen die van uitputting of honger waren gestorven en als de overblijvenden zich dan voeden met het stoffelijk overschot, is dat niet strafbaar.

Tijdens de Eerste Wereldoorlog ging bij Guam het s.s. Dumaru verloren. Niet door oorlogshandelingen, maar door blikseminslag. De Dumaru was een van de honderden houten stoomschepen die vanaf 1917, toen Amerika besloot aan de de Eerste Wereldoorlog te gaan deelnemen, aan de Westkust van de Verenigde Staten werden gebouwd.

------------Afbeelding---Afbeelding---Afbeelding

De Dumaru kwam in oktober 1918 gereed. Op de eerste reis, met een lading benzine en munitie bestemd voor de Filipijnen, werd het schip in de buurt van Guam drie keer door de bliksem getroffen. Bij de derde inslag raakte de lading benzine in ruim 1 in brand, waarna het vuur zich zo snel verspreidde dat aan behoud van het schip niet te denken viel. Er was echter voldoende tijd om het te verlaten. Er waren twee sloepen voor twintig personen elk en een vlot. Op het vlot zaten vijf man, waaronder de kapitein en zij werden negen dagen later opgepikt, nog steeds in de buurt van de plaats waar de Dumaru was gezonken. In de ene sloep onder commando van de derde stuurman Andy Nolan, zaten maar negen man, terwijl de tweede met 32 man veel te vol zat, maar Nolan weigerde om meer mensen op te nemen. In beide sloepen zat drinkwater en proviand, dus in de ene was overvloed en in de andere gebrek. Ze waren nog niet al te ver van Guam, maar dat viel niet te bezeilen en dus zetten beide boten koers naar de Filipijnen, een reis van ruim 1000 mijl. Nolan kwam daar na 27 dagen behouden en zonder verliezen aan. De tweede boot landde rond diezelfde tijd, maar daar zaten maar veertien overlevenden in. De overigen waren omgekomen door honger en dorst, terwijl er ook een aantal overboord was gesprongen. Hoe de overigen hadden weten te overleven, bleef vaag. Wel was er veel aandacht voor de opmerkelijke prestatie dat ze kans hadden gezien om van een lenspomp een eenvoudig distilleerapparaat te fabriceren waarmee ze kleine hoeveelheden zoetwater konden maken. Verder hadden ze geleefd op vis en zo nu en dan een paar vogels. Tot een van hen ruim tien jaar later, in 1930, aan de bekende Amerikaanse schrijver, radiopresentator en wereldreiziger Lowell Thomas (1892-1981) - de man die Lawrence of Arabia beroemd maakte - vertelde wat er zich werkelijk in die boot met twee tweeëndertig man had afgespeeld, een verhaal dat Thomas inspireerde tot het schrijven van het boek The wreck of the Dumaru. In de jaren daarvoor deden vele versies van de belevenissen van de mensen in de sloep van de Dumaru de ronde, voor Lowell Thomas reden om zijn verhaal, opgetekend uit de mond van een van de betrokkenen, te presenteren als de "definitieve versie". Er bestaan echter sterke twijfels of dit ook werkelijk zo is. De getuige vertelt hoe ze op den duur gedwongen waren om het vlees van mensen die bezweken waren, te eten. Er zijn echter ook aanwijzingen dat het niet alleen om overledenen ging, maar dat er ook is gemoord. Hoe het ook zij, dit is een van de weinige gedocumenteerde meldingen van kannibalisme onder schipbreukelingen tijdens de Eerste Wereldoorlog, zij het dan ook dat die documentatie niet bepaald betrouwbaar is.

Dat het ook tijdens de Tweede Wereldoorlog gebeurd moet zijn, staat vrijwel vast, maar ook daar is nauwelijks iets van bekend geworden. Een van de weinigen die het noemt, is sergeant Walter Gibson, een overlevende van het s.s. Rooseboom van de KPM, in zijn boek The Boat (1952). Het verscheen pas in 1984 bij Nijgh & Van Ditmar in een Nederlandse vertaling als De reddingboot. In hoofdstuk 6 beschrijft Gibson hoe, toen ze uiteindelijk nog met zes mensen waren overgebleven, hijzelf, de Chinese agente Doris Lim, een Britse gunner en drie Javanen, de Britse gunner door de Javanen met roeidollen werd doodgeslagen waarna ze zijn lichaam met een stuk blik openden. Ze staken om beurten hun hand in de wond en haalden er "iets" uit dat ze gretig verslonden. Nog diezelfde nacht kwamen ze aan land, waarna Gibson een internering en nog een torpedering overleefde. Ik heb het boek en ook de vertaling HIER al eens genoemd.

Genoeg hierover. In de volgende aflevering keer ik terug naar waar het eigenlijk mee begon: het vergaan van het jacht Mignonette en de Kroon versus Dudley en Stephens, een zaak die juristen ook nu, honderddertig jaar later, nog bezighoudt en die Jospeh Conrad inspireerde tot het schrijven van zijn prachtige verhalen Youth, Lord Jim en Falk.


©2014 Theo Horsten
Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

Gebruikersavatar
Harry G. Hogeboom
Berichten: 10777
Lid geworden op: 22 jul 2004 02:07
Locatie: Canada

Re: Kennis van zaken

Bericht door Harry G. Hogeboom » 30 dec 2014 18:07

Griezelig maar ongetwijfeld wel waar.....Theo. Hoort in deze reeks van schepen en moord/kannibalisme toestanden ook niet de gebeurtenissen van een stel V.O.C. vaarders die bij de West kust van Australie veel te laat " linksaf" gingen onderweg naar Djakarta en boem is ho omhoog liepen, vervolgens met een stel overlevenden op een paar eilandjes daar voor de kust terecht kwamen, waarop er een troosteloos "moord en doodslag en kannibalisme" gebeuren ontstond ...staat me bij...onder aanvoering van een Grunninger boef!, met als eind resultaat toch nog een ploegie die het naar Indonesie haalden???
Ik ben de naam van dat V.O.C. " retourschip" .....( in feite een enkele reis schip!!) nu net ff kwijt!
MVG HGH.
"Don't sweat the small stuff"

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7451
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Kennis van zaken

Bericht door Theo Horsten » 30 dec 2014 18:49

Harry, dat was het retourschip BATAVIA. Anthony van Kampen schreef er een boek over: Het beest uit zee - De Boer, Bussum 1971. Het je dat niet in de collectie? Op Boekwinkeltjes in ruime voorraad aangeboden vanaf 5 euro.

Maar, nee, dat valt buiten het bestek van mijn verhaal. Ik spits het toe op mensen die na een schipbreuk in een boot, op een vlot, of op een verlaten kust achterblijven - of op het wrak - en die puur van de honger overgaan tot kannibalisme. De lijst van dat soort gevallen is, zoals ik al zei, schier eindeloos en dan moet je keuzes maken. De zaak van Dudley en Stevens en de Mignonette is eigenlijk de voornaamste en wel door de rechtszaak die erop volgde. Hoewel die zaak, zoals ik geprobeerd heb duidelijk te maken, juridisch gezien nou niet bepaald de schoonheidsprijs verdiende, was het toch een heel belangrijke zaak die tot op de dag van vandaag wordt aangehaald, besproken en uitgeplozen. Men is het er nog altijd niet over eens of de verdediging gelijk had toen ze aanvoerde dat het hier niet om een moord ging omdat ... "there was an inevitable necessity that one life should be sacrificed in order that the other three might be saved, and that [the survivors] were justified in so doing in selecting the weakest."

Daar ging het om. Om dat ene woord, necessity. Daar kun je ook nu nog eindeloos over debatteren, colleges over geven, boeken over schrijven en op afstuderen. Wat is noodzaak? Daar kom ik in de volgende aflevering ook op terug, maar pas nadat ik Edgar Allen Poe erbij heb gesleurd. Waar het mij in dit verhaal om gaat is in de eerste plaats "the custom of the sea", het met goedvinden van alle betrokkenen door het lot laten bepalen wie er moet sterven zodat de anderen een overlevingskans hebben, wat dus eeuwenlang "common law" was, gewoonterecht. Tot aan Dudley en Stpephens, daarna was het afgelopen.
Daarnaast ga ik verder met de invloed die een aantal van deze zaken had op bepaalde schrijvers.

Het vervolg kost opnieuw nogal wat tijd. :?
Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

Gebruikersavatar
rspeur
Berichten: 2812
Lid geworden op: 11 dec 2009 17:41
Locatie: Almere
Contacteer:

Re: Kennis van zaken

Bericht door rspeur » 30 dec 2014 19:12

Sleur Poe er maar bij. Als ik de achterkant lees lopen de rillingen me weer over de rug, terwijl het toch bijna 40 jaar geleden is dat ik het boek heb gelezen. Ik wacht met herlezen tot jij je verhaal hebt gedaan...
René
Bijlagen
img363.jpg
img363.jpg (77.81 KiB) 673 keer bekeken
Ik leit m'n tong hier altoid foin ofskrape

Gebruikersavatar
Harry G. Hogeboom
Berichten: 10777
Lid geworden op: 22 jul 2004 02:07
Locatie: Canada

Re: Kennis van zaken

Bericht door Harry G. Hogeboom » 01 jan 2015 22:33

Heb je dat niet in de collectie?
Zeer waarschijnlijk wel Theo.....kan ut nou FF nait vinden :oops: .maaar er staan me allerlei details bij van die affaire.....inclusief dat het de Batavia was..... en dat een van de grote boeven uit Grunning'n kwam en in z'n dorp werd vereerd of zo??....hoe zou ik dat anders kunnen weten, zonder het gelezen te hebben...........IK was t'r ja nait bie ut was veur mien tiet! :lol:
Voor mij onderstrepen AL dat soort verschrikkelijke verhalen slechts het "ware" karakter van de diersoort die wij gemakshalve " mensen" noemen en dan het liefst onszelf als "beschaafd" betitelen...........ALS het er werkelijk op aankomt is die beschaving " slechts zo diep als een heel dun velletje" :oops: ..........en dat woord " necessity" is natuurlijk al helemaal een fraai smoessie...........het heeft allemaal te maken.....althans in mijn ogen.......met " eerlijk zullen we ALLES delen"............maaaar IK een beetje MEEEER dan jij!!...... door dat "eerlijk" te combineren met " necessity"....kun je veel problemen snel oplossen!! ( Een flinke dot wapentuig bij de hand versnelt ook een hele hoop!)
Aangezien je zelf al hebt gezegd dat je hier af en toe "zijpaden" inslaat zal ik hier ....wellicht ten overvloede....een heeeel oud mopje vertellen:

De 2 stelletjes trekken al vele jaren met elkaar op en bezoeken elkaar over en weer voor o.a. een gezellige borrel en een diner. Die bewuste avond schiet de man van het ene stel het wijffie van de andere partij aan in de keuken terwijl hij een pilsje pakt en fluisterd : " Ik droom er al jaren van om eens flink te keer tegaan met jou in bed, ik geef je er een miljoen $ voor 1...eeeen... nachie! Het wijffie staat verstomd.....maar denkt snel na....hypotheek afbetaald, centjes in de bank, mooie auto, huis opknappen, nieuwe meubeltjes en zegt : " Eeeen nachtje! maar dan 50% NU en de rest van de poen later"............Hij geeft haar 20 $ en zij zegt ZEER verontwaardigt: " 20$....ik ben geen hoertje!"

Hij zegt: " DAT hebben we zonet reeds vast gesteld, over de prijs gaan we nu onderhandelen!"

Wie zonder zonde is ( of denkt te zijn!) werpe de eerste steen! :lol:
MVG HGH.
"Don't sweat the small stuff"

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7451
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Kennis van zaken

Bericht door Theo Horsten » 02 jan 2015 08:56

ALS het er werkelijk op aankomt is die beschaving slechts zo diep als een heel dun velletje ... en dat woord "necessity" is natuurlijk al helemaal een fraai smoessie.
Ik volg je betoog wel, Harry, en je hebt ook wel gelijk, maar als ik met mijn verhaal niet helemáál in een moerasachtig doolhof met veel bomen waardoor men het bos niet meer ziet, terecht wil komen, met als gevolg dat nóg meer lezers zullen afhaken, dan moet ik het toch toespitsen op datgene waar het mee begon: was het terecht dat Dudley en Stephens schuldig werden bevonden aan en veroordeeld voor moord op de scheepsjongen Richard Parker? Of was het inderdaad "an inevitable necessity that one life should be sacrificed in order that the other three might be saved"?

Vergis je niet - maar waarschijnlijk weet je dat heel goed: op die vraag kun je afstuderen en promoveren, zowel tot doctor in de rechtsgeleerdheid als doctor in de filosofie. Jij nam vroeger daar in dat dorp waar zoveel machinisten vandaan komen, het besluit om óók te gaan leren hoe je grote motoren draaiende en het licht aan moet houden, terwijl ik van pure ellende op een kop-en-kontboot ging varen waarna ik al spoedig tot de conclusie kwam dat het best een mooi vak was, met een bootje over zee varen en precies weten waar je bent en daar komen waar je naartoe wilt. En dat dan in combinatie met - en overgeleverd aan - de natuur, want zo is het immers. De zee, dat is puur natuur. Ik heb nooit spijt gehad van die keuze en jij vast ook niet, maar naarmate ik ouder ben geworden ben ik toch wel tot de overtuiging gekomen dat er méér is en heel wat meer ook. Ik wou dat ik nog een leven voor me had, want dan ging ik heel zeker geschiedenis studeren, én filosofie en als het effe zou kunnen ook nog rechten. Nu kom ik niet verder dan in die richtingen alleen maar een beetje liefhebberen en proberen uit te vogelen wat je precies moet verstaan onder "an inevitable necessity". Dat is een interessante vraag, bar interessant zelfs. Wat is noodzaak? Als je die vraag stelt, komt er onmiddellijk als tregenvraag: wat voor noodzaak bedoelt u? Fysieke noodzaak of morele noodzaak? De zaak R. v. Dudley and Stephens draaide volledig om die vraag en is nog altijd de "leading case" met betrekking tot noodzaak als reden - excuus - voor moord. En niet alleen voor moord, maar ook als reden - verklaring - voor bepaalde beslissingen of handelingen die grote gevolgen voor anderen kunnen hebben. Over de zaak Schettino/Costa Concordia wordt naar mijn smaak veel te weinig geschreven, maar ik weet vrijwel zeker dat ook daar het woord "noodzaak" meerdere malen gevallen is.

Wat de verdediging in de zaak Dudley en Stephens onder noodzaak verstond, was physical necessity. De noodzaak om te doden om het eigen leven te redden. De rechtbank stelde hier moral necessity tegenover...

    • The duty, in cases of shipwreck, of a captain to his crew, of the crew to the passengers . . . these duties impose on men the moral necessity, not of the preservation, but of the sacrifice of their lives for others, from which in no country, least of all, it is to be hoped, in England, will men ever shrink, as indeed, they have not shrunk.
[/color]
De morele noodzaak om zo nodig het eigen leven te offeren om anderen te redden. Maar ja, als je dan als gezagvoerder per ongeluk en helemaal toevallig en ook toevallig met je tweede man in een reddingboot valt, wat moet je dan? :?

Dat begrip, noodzaak, komt in een volgende of mogelijk daar weer op volgende aflevering nogmaals ter sprake. Ik ben nu eerst bezig met dat wonderlijke boek van Edgar Allan Poe. Dat had René Speur haarscherp in de peiling. :-D
Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

Gebruikersavatar
Harry G. Hogeboom
Berichten: 10777
Lid geworden op: 22 jul 2004 02:07
Locatie: Canada

Re: Kennis van zaken

Bericht door Harry G. Hogeboom » 02 jan 2015 14:08

wat je precies moet verstaan onder "an inevitable necessity".
Met de KLEMtoon op "moet" kom je niet klaar Horsten.............." an inevitable necessity".............is " IN the eye of the beholder"...........
M'n Vader zaliger zei vroegaah: " 't is wat 'tis....maaaar ik eet het voor vis!"............
Maar ik zal je niet verder van je slingerende wandelpad brengen.....
nooit spijt gehad van die keuze en jij vast ook niet,
DAT heppie goed in de peiling schipper, neem er maar een Tsiporo op! :lol:
Ik wou dat ik nog een leven voor me had,
Diezelfde man die ik hier boven aanhaalde........en dat was niet de eerste de beste, met name in de phylosophie, geloof me maar!! zei ook vaak: " Wat je het eerste zou moeten weten, kom je vaak pas het laatste achter" :lol:
Maar volgens mij kom jij zeker nog wel een keer terug Schipper en DAN begin je met waar je " het laatste" achter kwam!!! Veeel plezier gewenst! :) :)

Over " noodzaak" in de ogen van Schettino zal ik hier maar geen kommentaar gaan leveren!!
MVG HGH.
"Don't sweat the small stuff"

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7451
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Kennis van zaken

Bericht door Theo Horsten » 06 jan 2015 11:27

------------------------------------------------------------------------------------------Kennis van zaken (6)

-----------------------------------------------------------Afbeelding
-----------------------------------------------------------Edgar Allen Poe-The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket-Illustratie Albert Sterner (1863-1946)

De oplettende en belezen lezer begrijpt na het noemen van de naam Edgar Allen Poe onmiddellijk waar ik nu op kom. Inderdaad: op dat merkwaardige boek, The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket. Dat was het langste werk dat Poe schreef en tevens zijn enige roman. Oorspronkelijk zou het in 1837 in afleveringen verschijnen in de Southern Literary Messenger, een periodiek dat tussen 1834 en 1864 in Richmond, Virginia verscheen en waarvan Poe van 1835 tot 1837 medewerker en ook enige tijd hoofdredacteur was. Nadat er twee afleveringen waren verschenen van Arthur Gordon Pym, zoals de titel toen luidde, werd het dienstverband tussen Poe en het blad verbroken en de publicatie gestaakt. Officieel heette het dat Poe andere dingen ging doen, maar ook wordt verteld dat hij ontslagen werd vanwege zijn drankzucht. Hoe het ook zij, hierna ging Poe met zijn manuscript naar de ook toen al bekende uitgeverij Harper in New York, tegenwoordig bekend als Harper Collins. Het was niet bepaald een gunstig moment. Het land was in de greep van wat bekend zou worden als de "Paniek van 1837", een financiële crisis waardoor ook de boekenmarkt op zijn kont lag en Harper dientengevolge erg krap bij kas zat. Daarom durfden ze de uitgave aanvankelijk niet aan. In juli 1838 besloten ze het toch te doen, zij het dat de naam van Edgar Allen Poe als auteur hierbij niet werd genoemd. Het boek kreeg de titel mee: The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket en gesuggereerd werd dat het door Arthur Pym zelf geschreven was. De volledige ondertitel luidde…
    • Comprising the Details of Mutiny and Atrocious Butchery on Board the American Brig Grampus, on Her Way to the South Seas, in the Month of June, 1827. With an Account of the Recapture of the Vessel by the Survivers; Their Shipwreck and Subsequent Horrible Sufferings from Famine; Their Deliverance by Means of the British Schooner Jane Guy; the Brief Cruise of this Latter Vessel in the Atlantic Ocean; Her Capture, and the Massacre of Her Crew Among a Group of Islands in the Eighty-Fourth Parallel of Southern Latitude; Together with the Incredible Adventures and Discoveries Still Farther South to Which That Distressing Calamity Gave Rise.
Het is, zoals ik al zei, een merkwaardig boek. Het is tegelijkertijd een thriller, een avonturenroman en een reisverhaal, maar vooral wat we nu een fantasyroman zouden noemen. En dat ook weer niet allemaal tegelijk, maar verdeeld over het boek. Zo komt dat fantasyaspect er pas helemaal aan het einde uit. Dan komt er een moment dat je als lezer begint te denken: Ja, maar dit kan immers helemaal niet? Dat kan inderdaad niet, maar dat is tevens het moment waarop je beseft dat het in wezen een fantasyroman is. Ik las het boek heel lang geleden, ik schat eind vijftiger, begin zestiger jaren, toen ik een groot liefhebber van het werk van Edgar Allan Poe was. Ik weet werkelijk niet meer hoe ik het toen vond en ook niet of ik het toen in het Engels of in het Nederlands las. Ik denk haast in het Engels, want het verscheen, voor zover ik heb kunnen nagaan, pas in 1974 als Prisma-boek onder de titel De Blinde Passagier, een vertaling van Bas van Deilen. Nu is het in diezelfde vertaling, maar dan onder de titel De fantastische reis van Arthur Gordon Pym te koop als paperback, een uitgave van Van Holkema & Warendorf, ISBN 9789031504435, voor de prijs van € 17,99, of voor slechts € 3,99 als e-book. De Engelse uitgave is bij Amazon als Kindle te downloaden in verschillende versies, in prijs varierend van helemaal gratis tot een paar dollar.
Ik heb het in verschillende versies gedownload en daarnaast ook de Nederlandse uitgave, om de vertaling eens te bekijken. Ik geef hierbij de verkooptekst van de Nederlandse uitgever weer, niet om de verkoop te bevorderen, maar om een andere reden…

    • De fantastische reis van Arthur Gordon Pym is de enige lange roman van de Amerikaanse schrijver Edgar Allan Poe. Het is het verhaal van de jonge Arthur Gordon Pym, die als verstekeling aan boord gaat van de walvisvaarder de Grampus. Verschillende avonturen en tegenslagen overkomen Pym, waaronder schipbreuk, muiterij en kannibalisme, voordat hij wordt gered door de bemanning van de Jane Guy. Aan boord van dit schip, beleven Pym en een matroos genaamd Dirk Peters nieuwe avonturen verder naar het zuiden. Als ze aan land gaan komen ze vijandige inboorlingen tegen en kunnen ze ternauwernood terug naar de oceaan ontsnappen. De roman eindigt als Pym en Peters richting de Zuidpool verder reizen. Het verhaal van Arthur Gordon Pym werd een invloedrijk werk, vooral voor Herman Melville en Jules Verne.
[/color]
Zoals aan al het werk van Edgar Allan Poe zijn ook aan dit boek heel wat studies gewijd en dat komt dan vooral door de opbouw van het boek en het feit dat het geen einde heeft. Het breekt abrupt af, juist op het moment dat je de ontknoping verwacht - zo verging het mij althans. Het begint als een avonturenroman, als een maritieme thriller, gaat dan verder als een reisverslag met beschrijvingen van, bijvoorbeeld, de Kerguelen Archipel, die me de indruk gaven alsof ik een Engelse Pilot voor de indische Oceaan zat te lezen, om vervolgens geleidelijk aan te veranderen in een fantasyroman. En net als je denkt dat het geheim onthuld gaat worden, lees je...

    • March 22.- The darkness had materially increased, relieved only by the glare of the water thrown back from the white curtain before us. Many gigantic and pallidly white birds flew continuously now from beyond the veil, and their scream was the eternal Tekeli-li! as they retreated from our vision. Hereupon Nu-Nu stirred in the bottom of the boat; but upon touching him, we found his spirit departed. And now we rushed into the embraces of the cataract, where a chasm threw itself open to receive us. But there arose in our pathway a shrouded human figure, very far larger in its proportions than any dweller among men. And the hue of the skin of the figure was of the perfect whiteness of the snow.
[/i]

----------------------------------------------------------------Afbeelding

Einde verhaal. Afgelopen en uit. Als lezer blijf je zitten met de vraag wat dat dan voor een menselijke gedaante was, wie dat was en hoe het dan verder ging. Er zijn allerlei theorieën ontwikkeld over wat Poe hiermee heeft bedoeld, wat de diepere betekenis van dit verhaal is. Het is wat men een "fragmentarische roman" noemt. De definitie van dat begrip, of liever, een van de definities, is...
    • Roman waarin het verhaal wordt verteld door middel van talrijke korte passages, waarin voortdurend het perspectief, de historische tijd en de plaats en ruimte wisselen. Ze krijgen daardoor een collagekarakter: het verhaal moet door de lezer gereconstrueerd worden uit een grote reeks verschillend geaarde passages.
Sta je daar wat cynisch tegenover en ben je meer een gewone recht-op-en-neerlezer, dan zou je het ook kunnen uitleggen als: "van de hak op de tak springend" of, "een verhaal dat als droog zand aan elkaar hangt". Tot die laatste groep behoor ik niet. Ik heb het verhaal met plezier gelezen, al zet ik er zo hier en daar wel mijn vraagtekens bij. Ik verbaasde me over de nautische kennis van Poe en vroeg me af waar hij die had opgedaan. Ergens op Amazon las ik een lezersrecensie van iemand die zei dat hij het een verhaal van niks vond en dat het bovendien "too much nautical nonsense!" bevatte. Ik ben het daar bepaald niet mee eens. Er zitten een aantal dingen in die je de wenkbrauwen zouden kunnen doen fronsen, maar storende fouten ben ik nergens tegengekomen.
Wel blijf ik zitten met dat abrupte einde en in tegenstelling tot veel "Poe scholars", waar ik heel zeker niet toe behoor, zoek ik daar helemaal niets achter. Het was Poe's enige roman en zoals gezegd oorspronkelijk bedoeld om in afleveringen gepubliceerd te worden in de Southern Literary Messenger, tegen een honorarium van 3 dollar per pagina. Toen hij de Messenger verliet, moet hij er financieel niet al te best voor hebben gestaan en hij moet dan ook blij zijn geweest toen Harper zijn roman alsnog accepteerde. Hij moet hem op een holletje hebben afgemaakt en ik vermoed - en niet alleen ik, maar ook anderen die meer verstand van Poe hebben dan ik - dat hij de draad kwijt is geraakt en niet goed heeft geweten hoe hij er een eind aan moest breien. Ik word in dat vermoeden gesterkt door het feit dat hij het voorwoord pas in juli 1838 schreef, in de maand dat het boek bij Harper in New York uitgegeven werd. Dat is toch een merkwaardige zaak: een boek niet afmaken en pas aan het eind een voorwoord toevoegen. Aan het eind lijkt het erop dat Pym om het leven komt. De lezer is het voorwoord dan intussen wel vergeten, maar als hij of zij, enigszins verbijsterd door dat abrupte einde, terugbladert en dat voorwoord opnieuw leest, zie je dat dat niet het geval is. Pym ondertekende dat voorwoord immers zelf. Wetenschappers die vele jaren op Poe en zijn werk hebben gestudeerd, beweren dat dit ook de bedoeling is: teruggaan naar het begin en opnieuw beginnen te lezen. Daarom is het zo vreemd dat in de eerdergenoemde Nederlandse vertaling van Bas van Deilen dat voorwoord ontbreekt. Dan blijf je als lezer aan het eind helemaal zitten met het gevoel dat je belazerd bent. Waarom hat in de Nederlandse vertaling weggelaten is, begrijp ik niet en ook niet dat Bas van Deilen daarmee akkoord is gegaan. Het vertalen van Poe moet tenslotte tot de literaire vertalingen worden gerekend.

Wat me ook sterkt in de gedachte dat Poe niet goed meer wist wat hij ermee aan moest, is het feit dat hij het in 1840 in een brief aan zijn vriend, de acteur, toneelschrijver en uitgever William E. Burton, zelf "a very silly book" noemde. Hoe het boek, zoals wordt beweerd, van grote invloed zou zijn geweest op Herman Melville en dat hij er zich bij het schrijven van Moby Dick door had laten inspireren, ontgaat me ten enen male, maar nogmaals: ik ben geen literair wetenschapper. Ik weet wel dat Poe, die een meedogenloos criticus van andermans werk was, geen goed woord over had voor Moby Dick. Dat komt omdat Poe er voor zichzelf heilig van overtuigd was dat alleen hij wist hoe je een verhaal moest schrijven, hoe je dat moest "componeren" en aan die regels had Melville zich niet gehouden, zo meende hij.

Maar wat, zo zal de lezer zich zo langzamerhand beginnen af te vragen, heeft dit alles te maken met datgene waar het in dit topic om gaat: The Custom of the Sea, het trekken van lootjes wie er moet sterven zodat anderen kunnen leven, of gewoon moord en kannibalisme. Dat zit zo.
In 1884 werden Thomas Dudley en Edwin Stephens veroordeeld voor de moord op de 17-jarige scheepsjongen Richard Parker. Vier man in een boot en de jongste en zwakste, Richard Parker, wordt gedood zodat de andere drie kunnen overleven. Vijftig jaar daarvoor, in 1834, schreef Edgar Allen Poe zijn enige roman. Daarin zitten op den duur vier man op het wrak van de walsvisvaarder Grampus, zonder water en zonder voedsel. Een van die vier man is een zekere Richard Parker en hij is degene die op den duur aan de orde stelt dat er iemand zal moeten sterven om de anderen een kans op overleven te geven. Aanvankelijk willen de anderen daar niet van horen, maar uiteindelijk komt het zover dat er stokjes van verschillende lengte getrokken worden. Richard Parker trekt aan het kortste eind en wordt onmiddellijk gedood. Dat was toch wel toevallig: vier man waaronder een Richard Parker en vijftig jaar later opnieuw vier man en ook weer een Richard Parker.

Nu is Richard Parker een veel voorkomende naam, maar het is wel toevallig dat de naam zo vaak opduikt in verband met schepen en scheepsrampen. Een snelle google op de naam zal dat uitwijzen. Het meest recente voorbeeld is The Life of Pi, de met vier Oscars bekroonde film naar de met de Booker Prize bekroonde roman van Yann Martell waarin een jongen met een Bengaalse tijger in een reddingsboot terechtkomt. Niet die jongen heet Richard Parker, maar de tijger! Die heeft per ongeluk de naam gekregen van de jager die hem ving.

Rest mij voor wat The Narrative of Arthur Gordon Pym of Nantucket betreft nog te vertellen dat Jules Verne, die een groot bewonderaar van het werk van Edgar Allan Poe was, ook niet tevreden was met de afloop – of eigenlijk het ontbreken van een afloop – van dit boek en daarom besloot hij in 1897 om er zelf een vervolg op te schrijven, of liever: een boek eromheen, waarin verklaard werd wat er van Pym geworden was. Dat werd Le sphinx des glaces in het Engels vertaald onder de titel An Antarctic Mystery en in het Nederlands in twee delen verschenen als Het verlaten land en De ijssfinx. In het Engels overal gratis te downloaden, vaak in combinatie met het boek van Poe.

------Afbeelding-- Afbeelding-- Afbeelding-- Afbeelding

In hoeverre Edgar Allan Poe inderdaad van invloed was op andere schrijvers, laat ik hier verder in het midden. Ik keer opnieuw terug naar de Mignonette en de zaak van Dudley en Stephens die uiteindelijk helemaal draaide om dat ene begrip: necessity. De al dan niet gerechtvaardigde noodzaak om bepaalde besluiten te nemen of als - al dan niet juiste - verklaring voor bepaalde daden. Die zaak was zonder enige twijfel een bron van inspiratie voor andere schrijvers. Daar ga ik volgende keer verder.

(6 januari om 1900 local: Een aantal storende typo's gecorrigeerd.)
Laatst gewijzigd door Theo Horsten op 06 jan 2015 17:07, 1 keer totaal gewijzigd.
Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

Gebruikersavatar
rspeur
Berichten: 2812
Lid geworden op: 11 dec 2009 17:41
Locatie: Almere
Contacteer:

Re: Kennis van zaken

Bericht door rspeur » 06 jan 2015 12:50

Mooi benoemd Theo. Ik wacht sowieso met herlezen van Poe tot jij je verhaal klaar hebt, en of ik Verne nog ga lezen is nog niet echt zeker. Een pil van een boek. Ik heb wel alvast de Engelse versie op de harde schijf gezet overigens. En mocht ik die niet gaan lezen, dan heb ik in ieder geval een ruggensteuntje in de Penguinuitgave van Poe. Achterin staan wat voetnoten en commentaren, en ook een uitgebreid commentaar op Verne van Harold Beaver. Als ik jouw verhaal eraan toevoeg kom ik een heel eind. Beetje gemakzuchtig, ik weet het.
René
Ik leit m'n tong hier altoid foin ofskrape

Gebruikersavatar
Jos Komen
Berichten: 30227
Lid geworden op: 21 jul 2004 19:44
Locatie: Heiloo
Contacteer:

Re: Kennis van zaken

Bericht door Jos Komen » 06 jan 2015 22:37

Het meest recente voorbeeld is The Life of Pi, de met vier Oscars bekroonde film naar de met de Booker Prize bekroonde roman van Yann Martell waarin een jongen met een Bengaalse tijger in een reddingsboot terechtkomt. Niet die jongen heet Richard Parker, maar de tijger! Die heeft per ongeluk de naam gekregen van de jager die hem ving.
woensdag 7 januari, 20:30 uur op TV (RTL4)

HIER de trailer, je ziet meteen een schip in slecht weer met de kranen getopt. :wink:
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.


http://www.scheepspraat.nl/

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 1 gast