Onlangs gelezen...

Alles over boeken, schrijven, uitgevers etc.
Gebruikersavatar
Jos Komen
Berichten: 30933
Lid geworden op: 21 jul 2004 19:44
Locatie: Heiloo
Contacteer:

Re: Onlangs gelezen...

Bericht door Jos Komen » 23 sep 2012 23:07

Laat jalouzie en afgunst varen,
dan kunnen we een mooie wereld baren.
Lijkt me een goed idee. :wink:
Hij die nooit gevaren heeft
Weet niet hoe een zeeman leeft.


http://www.scheepspraat.nl/

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7650
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Onlangs gelezen...

Bericht door Theo Horsten » 24 sep 2012 08:03

Misschien een goed idee, alleen... wat is "jalouzie"?
Dat woord komt in het Nederlands niet voor.
Startpunt voor die eerder voorgestelde discussie? :wink:
Website: Schepen & Boeken

Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

CMKLAP
Berichten: 121
Lid geworden op: 04 jan 2005 12:49
Locatie: Hamina, Finland

Re: Onlangs gelezen...

Bericht door CMKLAP » 25 sep 2012 10:09

Those in Peril
Wilbur Smith
Thomas Dunne Books 2011
ISBN(10) 0312567251
Nog niet in het Nederlands verschenen.
Hallo Theo en allen
Je schrijft dat dit boek nog niet in het Nederlands is verschenen maar ik heb het al een tijd op mijn boekenplank staan.
De naam is ''Op volle zee'' en is in 2011 verschenen vertaald door Jasper Mutsaers.
Ik geloof dat ik alle boeken van Wilbur Smith heb. Sinds de zomer ben ik weer begonnen om verschillende boeken te lezen.
Ik vind zijn boeken wel boeiend al zijn er ook wel bij, dat ik denk hij heeft maar wat neer gekwakt omdat hij mischien wat zakgeld nodig had. Zijn naam verkoopt wel.
Een gedeelte van de boeken is in het Engels en de anderen in het Nederlands.
Ik weet niet hoe ik dat precies moet uitdrukken maar zijn Engels is soms wel eens moelijk voor mij.
Ik heb bv ook veel boeken van Dick Francis (R.I.P) en die schrijft in mijn opinie een eenvouderig Engels dan Smith.
Ik heb de Courtney Trilogie in het Nederlands, dat zijn 3 boeken allemaal door verschillende vertalers vertaald.
Zeker het eerste boek Het goud van Natal (eerdere titel: Als de leeuw zijn prooi slaat) vind ik slecht vertaald.
Ik heb er eerder nooit zo op gelet maar met de discussies op dit forum valt het me wel op.
Nog een vraag.
Wie maakt de titel van een vertaald boek? Is dat de vertaler of de uitgever?
Soms vind ik de titel van een vertaling nergens op slaan.
Dan is het meer een comercieele kreet.
Groetjes
Kees

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7650
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Onlangs gelezen...

Bericht door Theo Horsten » 25 sep 2012 10:40

Kees schreef:Je schrijft dat dit boek nog niet in het Nederlands is verschenen maar ik heb het al een tijd op mijn boekenplank staan. De naam is ''Op volle zee'' en is in 2011 verschenen vertaald door Jasper Mutsaers.
Je hebt helemaal gelijk, Kees! Ik had er glad overheen gekeken. Ik ben het wel eens met de recensie van G.P. Schuring op Bol waarvan ik hier alleen de conclusie weergeef:
    • Een spannend en actueel verhaal over Somalische kapers, hun methoden en de wreedheden die plaatsvinden. Verbind de 'normale' kapers met Al Qaida en alles wordt een factor tien erger met expliciet beschreven martel- en verkrachtingsscenes, weggeschoten hoofden en andere ledematen. Daarnaast heel wat expliciete seksscenes. Nadeel van dat alles is dat de personages types worden: de rijke weduwe die hongert naar een man, de ruwe machovechtersbaas die uiteindelijk in haar bed belandt, de wrede, onbetrouwbare vijand die bij het aanroepen van Allah afschuwelijke misdaden pleegt. De lezer heeft een stevige maag nodig. Voorin is de plattegrond van een tanker opgenomen. Normale druk.
De titel van een boek wordt altijd door de uitgever bepaald en inderdaad: soms raast het op niks. Ik vertaalde een uitstekend boek van David en Daniel Hays: My Old Man and the Sea, het relaas van een vader en een zoon die met een klein pestzeilbootje rond Kaap Hoorn varen. Prima boek dat ik met veel plezier vertaalde. Ik bezwoer ze toen om me het manuscript nadat de persklaarmaker erdoorheen was gegaan nog een keer te laten lezen om te voorkomen dat die , omdat hij of zij mogelijk totaal geen verstand had van schepen op varen of de zee, "fouten" ging herstellen die helemaal geen fouten waren. Dat hadden ze me beloofd, maar toen puntje bij paaltje kwam deden ze dat niet met als gevolg dat gebeurde waar ik bang voor was: de persklaarmaker maakte er een zootje van en achteraf schaamde ik me dat mijn naam als vertaler in het boek stond.
Maar ook de titel: My Old Man and the Sea. Dat was uiteraard een titel met een knipoog naar het boek dat Hemingway de Nobelprijs bezorgde: The Old man and the Sea.
Ze vroegen mij toen bij hoge uitzondering om een titelsuggestie. Ik ben niet zo erg goed in titels en ook in dit geval kon ik maar één goede titel bedenken: Met die ouwe naar zee....
Maar nee, wat maakten ze ervan? Een vader, een zoon en de zee. Ik zei toen dat me dat een prima titel leek voor de eerstvolgende bijdrage van Nederland aan het Eurovisie Songfestival, omdat we daar toch nooit iets wonnen, maar geen titel voor een boek als dit. Dat werd me niet in dank afgenomen. :-D
Website: Schepen & Boeken

Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

Gebruikersavatar
gerardN
Berichten: 273
Lid geworden op: 09 nov 2005 09:51
Locatie: hellevoetsluis
Contacteer:

Re: Onlangs gelezen...

Bericht door gerardN » 26 sep 2012 16:40

Theo,

Zoals Theo beloofd heb ik “De kim blijft altijd even ver” gelezen. Ik heb er van genoten en eenmaal aan het verhaal begonnen word je nieuwsgierig en nodigt het zeer zeker uit tot verder lezen. Uitermate spannend is het niet, maar wel goed verteld. Afgaande op de titel, begrijp ik niet, waar die benaming op slaat. Ik kan van alles bedenken, maar kom er niet achter.
Het gegeven is vrij simpel. Een kapitein van een kleine vrachtboot heeft al vele jaren een vriendin in een Skandinavische havenstad. De man overlijdt onverwacht op zijn schip. De functie van die plotseling overleden kapitein wordt door een afloskapitein overgenomen. De overledene laat een zeer onintelligente, beetje domme echtgenote achter met de naam Aaltje. Mogelijk, omdat dit huwelijk niet was geworden, wat beide echtelieden er van hadden verwacht, hield de overleden kapitein Van Strien er, met de andere vrouw in een vreemde havenstad, een zeer bijzondere, mogelijk platonische relatie op na.
De afloskapitein Bergman ontdekt die ongewone relatie. De relatie van de overledene was er niet een zoals men zou verwachten. Kapitein Bergman neemt de relatie met de Skandinavische vrouw van de overledene over. Maar ook zijn wederom platonische relatie met de vreemde vrouw loopt na verloop van tijd stuk. Bergman raakt haar kwijt en probeert haar later weer op te sporen. Na een lange speurtocht blijkt de vrouw plotseling spoorloos te zijn of zelfs niet meer te bestaan, maar ook nooit te hebben bestaan.
Een verhaal met een vreemd einde.

Wat mij opvalt over de schrijfwijze zijn de volgende items:
De dialogen zijn zeer lang en omvatten soms meerdere bladzijden. Eigenlijk bestaat het totale boekverhaal uit zeer veel dialogen, die door tekst aan elkaar zijn gekoppeld.
Het bezwaar van sommige lange dialogen is, dat de lezer soms niet meer weet, wie “wat zegt” of wie aan ’t woord is. Dat vergt vaak pogingen tot steeds weer terug lezen(herlezen) en bij elke tekst van een spreker goed te onthouden, wie aan ’t woord is geweest of nog aan ’t woord is.

Soms worden er zeer lange zinnen gebruikt, die meer als vier regels omvatten en aan elkaar geknoopt worden door het voegwoord “en”. De zin wordt daarom vaak zeer onoverzichtelijk en “bekt” niet goed meer. Beter is om kortere zinnen te gebruiken.

Zo nu en dan wordt een stuk tekst plotseling afgebroken en gaat de schrijver op een geheel ander onderwerp over, dat niets met het voorgaande heeft te maken. (zie blz 68, 69,7e regel van onder, De oude hond..: wordt daar Van Strien mee bedoeld?).

De auteur gebruikt vaak “dubbele punten” en “punt komma’s” als leesteken, waar dit absoluut niet nodig is.

Een van de “Ten rules of writing fiction” is om een boek nooit te beginnen met "het weer”.(zie blz 1, "potdik").
Ik heb de Nederlandse taal- en schrijfstijl voor de eerste twee hoofdstukken onderzocht en mijn commentaar is naar Theo toegestuurd.
Laat jaloezie en afgunst varen,
dan kunnen we een mooie wereld baren.

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7650
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Onlangs gelezen...

Bericht door Theo Horsten » 27 sep 2012 13:57

Fijn dat je het boek met plezier hebt gelezen, Gerard en ervan hebt genoten. Zeer bedankt voor je reactie. Ik waardeer élke reactie op mijn schrijverijen.

Tja, die titel: "De kim blijft altijd even ver". Ik heb er nooit achter gestaan en had veel liever een kortere titel gehad, maar als je bij een échte uitgever debuteert, heb je daar weinig of niets over te zeggen. Dit was volgens de jongens die het boek, zoals men dat noemt: "in de markt moesten zetten", een goede titel en dus ging dat door. Het verkocht uitstekend, dus ze zullen best gelijk hebben gehad, maar desondanks vond ik het geen mooie titel. Bij de heruitgave had ik die natuurlijk kunnen veranderen, maar dat wilde ik niet omdat ik dat te verwarrend vond. Die heruitgave was mijn eigen idee omdat er maar steeds vraag naar het boek bleef terwijl het al heel lang nergens meer te krijgen was. Ook niet in het tweedehandscircuit. Jarenlang kocht ik elk exemplaar dat ik ergens tegenkwam en later speurde ik het internet af en vroeg tweedehandsboekhandels om het voor me vast te houden als ze het tegenkwamen. Daar kon ik deze of gene dan soms een plezier mee doen.
Maar op zeker moment is het natuurlijk op; alle zesduizend exemplaren zijn ergens terechtgekomen.
Toen er na het verschijnen van "De Prijs" telkens weer gevraagd werd of "De kim..." nog ergens te krijgen was, besloot ik zelf tot een heruitgave in eigen beheer, maar voordat het zover was, vroeg De Alk of zij het boek mochten uitbrengen. Ik meen dat ze er duizend hebben gedrukt, maar hoe de verkoop loopt, weet ik werkelijk niet; dat zie ik in februari weer. Ik weet alleen dat het in 2011 bijna ruim 200 keer werd uitgeleend door de bibliotheken. Was toch mooi weer 24 euro en wie het kleine niet eert... :wink:

Overigens dekt de titel de lading toch wel, daar zit het hem niet in. De wervende tekst op het achterplat van de oorspronkelijke uitgave vond ik ook niks, maar ook daar had ik als debutant geen enkele stem in. In de heruitgave heb ik die tekst zelf geschreven en daarin vind je toch een bepaalde verklaring van de titel. Laat me, ook voor andere geïnteresseerden, de volgende uitleg van de oorsprong, de opbouw en de inhoud van het boek geven waarin de tekst zoals die op het achterplat kwam voor een groot deel wordt weergegeven.
  • Het verhaal bestaat uit drie persoonlijke ervaringen die volledig los van elkaar staan, maar samengevoegd een — althans naar mijn mening — goed verhaal opleverden. Dit zijn:
    • Je kent iemand al vele jaren. Dat wil zeggen: je dénkt hem te kennen. Dan gebeurt er iets waardoor je gedwongen wordt om je in zijn leven te verdiepen. Dan blijkt dat je hem eigenlijk totaal niet hebt gekend.
    • Als iemand vele jaren in dezelfde omgeving heeft doorgebracht, in die omgeving heeft geleefd, intens geleefd, dan laat hij daar iets in achter dat soms voor anderen, die daar gevoelig voor zijn, merkbaar is. Voelbaar; bijna tastbaar. Soms lijkt het alsof die persoon daar nog steeds aanwezig is.
    • Je maakt iets mee, een heftige of zeer emotionele ervaring. Dat is gebeurd, dat weet je zeker. Toch kan het gebeuren dat je later gaat twijfelen of het wel echt is gebeurd, of je het eigenlijk wel hebt meegemaakt.
    Die drie dingen liggen ten grondslag aan dit boek. Kees Bergman, een Nederlandse coasterkapitein, moet in een moeilijke periode van zijn leven een schip overnemen waarvan de kapitein plotseling is overleden. Hij kende de man al vele jaren en had zich ook een mening over hem gevormd, een mening die door iedereen werd gedeeld.
    Nu wordt hij door de omstandigheden gedwongen om zich met de nalatenschap van de man bezig te houden, met zijn zeer persoonlijke bezittingen. Hij moet dat zeer nauwkeurig doen omdat daar mogelijk zaken tussen zitten die maar beter niet door anderen gezien kunnen worden. Dat geeft hem al een enigszins andere kijk op de man, alleen doet hij dat af als een onschuldige aberratie, een onbelangrijke verstoring van het beeld dat hij zich door de jaren heen van de man had gevormd.
    Dan gebeurt er iets waardoor hij werkelijk begint te twijfelen of hij de man eigenlijk wel kende. Het beeld dat hij van hem had, is grondig verstoord en dat stelt hem teleur. Dit doet hem besluiten om zich nu ook wérkelijk in het leven van zijn overleden collega te gaan verdiepen, om te trachten het verstoorde beeld weer te herstellen. Maar wat hij ook doet, nooit wordt het beeld echt helder. Telkens als hij denkt dat hij een en ander begrijpt, blijkt hij zich vergist te hebben. De waarheid lijkt steeds net achter de kim te liggen.
Uitermate spannend is het niet. Het was ook niet per se mijn bedoeling om een spannend boek te schrijven; ik had dit verhaal op zekere dag zomaar in mijn hoofd, van begin tot einde en dat wilde ik op papier hebben. Al schrijvend moet je dan maar afwachten hoe het loopt. Hoe gaan de figuren zich ontwikkelen? Wat gaan ze zeggen en hoe gaan ze zich gedragen? Als het een goed verhaal is dat zich al spoedig zelf gaat schrijven, heb je dat niet in de hand. Dat is die vreemde chemie van schrijven: het verhaal en de figuren in het verhaal gaan een geheel eigen leven leiden.
Anderen waren van mening dat het wél spannend was. Een recensent spreekt van “in hoge mate spannend.” Maar nogmaals: daar was ik niet op uit. Laat iedere lezer zelf maar uitmaken hoe hij of zij het ervaart. Welke indruk het verhaal achterlaat.

Een verhaal met een vreemd einde. Het einde kón alleen maar een open einde zijn. Hoe had het anders moeten aflopen? De verteller maakt iets mee, heel intens, heel ingrijpend. Toch vraagt hij zich later enigszins verbijsterd af óf hij het eigenlijk wel heeft meegemaakt. Of was het een zeer levendige droom? Dat was het niet, want er zijn ook anderen die gedeelten van het geheel hebben meegemaakt, die de betrokken persoon met eigen ogen hebben gezien. Maar als hij op zoek gaat, vindt hij niets meer terug. Ja, het huis dat een rol speelde, maar daar vindt hij nu andere mensen.
Hij gaat weg, maar blijft zoeken. Misschien blijft hij zijn hele leven wel zoeken en daarom kan het verhaal alleen maar een open einde hebben. De lezer mag raden hoe vaak hij haar daarna nog meent te zien, ergens op de wereld, hoe vaak hij een schouder aanraakt omdat hij meent dat ze het is. Maar als ze zich omdraait, is ze het niet.
Nog niet.

Geen spannend boek, maar wat dan wel? De recensent van “De Kroonvlag” van de KNSM noemde het een magisch-realistische roman.

Afbeelding

Dat is dus een van de mensen die ik teleurgesteld heb door niet na twee of drie jaar met een volgend boek te komen. Helaas, het zat er toen niet in. Maar in die kwalificatie "magisch-realistisch" heb ik me altijd goed kunnen vinden. Dat had Joop Seignette goed bekeken.

De dialogen zijn zeer lang... Ja, inderdaad. De handeling bevat een zeer beperkt aantal personen, maar die praten intensief met elkaar en dus krijg je lange dialogen. Gelukkig is de dialoog mijn sterkste kant bij het schrijven. Dialoog en het beschrijven van mensen in hun omgeving. Dat komt omdat ik een verhaal niet van de buitenkant schrijf, maar er tijdens het schrijven middenin zit. Ik ben ter plaatse aanwezig, kijk om me heen en beschrijf wat ik zie. Ik voer de gesprekken zelf en luister wat de anderen zeggen. Dat schrijf ik op en dan krijg je natuurlijke dialogen. Zo praten mensen. Soms is dat lang, soms is dat kort, dat ligt er maar helemaal aan. De recensent van "De Blauwe Wimpel" noemde het "sterke dialogen". Die schreef - en dan geef ik alleen het laatste deel weer:
    • Wie oudere jaargangen van de Wimpel doorbladert zal de naam van deze voormalige (hoewel nog jonge) coasterkapitein ontmoeten als de auteur van maritieme reportages en verhalen, even goed geschreven als nautisch verantwoord. Dat hij het vermogen bezit een zeeverhaal van allure te schrijven bewijst het boek, een bijna on-Hollands verhaal waarin realiteit en verbeelding op alleszins verantwoorde wijze ongezocht, niet geforceerd, samengaan. Horsten neemt de lezer mee naar een vreemde, ongrijpbare wereld, waarin de hoofdfiguur, de coastergezagvoerder Bergman — die van de ene op de andere dag de plaats moet innemen van zijn overleden voorganger Van Strien op diens schip — een verhouding krijgt met een jonge vrouw, Agnetha, waarmee ook Van Strien een bepaalde verhouding heeft gehad. Om deze drie personen gaat het in het boek, waarbij Bergman kennelijk poogt zijn eigen identiteit te vinden achter de versluierde levens van zijn voorganger en de mysterieuze, ongrijpbare Agnetha. Helaas blijft — tot aan het eind van het verhaal — de kim voor hem steeds even ver.

      De wazige, irreëel aandoende wereld van de vrouw is door Horsten zeer knap, heel overtuigend beschreven. Een uitstekend gecomponeerd, in hoge mate spannend verhaal met sterke dialogen en zich kenmerkend door grote verbeeldingskracht. De auteur bezigt een taal die recht op de man af is. en zoekt daarbij zijn kracht niet in literaire tierelantijnen en geforceerde beeldspraak. Het beschrijven van de navigatie en het leven aan boord van een coaster leveren voor Horsten uiteraard geen problemen op. Hij kent beide uit eigen ervaring. Geen zeeman zal zich dan ook ergeren aan het proza van Horsten die de zeldzame combinatie van beroepszeeman-romancier vormt. Een even onverwacht als welkom debuut.

      Als Theo Horsten zijn duidelijk aanwezig talent op de juiste wijze weet te gebruiken is het vrijwel zeker dat Nederland een begaafd zeeschrijver rijker is.
      „De kim blijft altijd even ver" van Theo Horsten verscheen als paperback bij De Boer Maritiem in Bussum; omvang 192 pagina's; prijs ƒ 24.50.
      Zeer aanbevolen.
      v. K.

Een recensie die in nauwelijks driehonderd woorden alles zegt wat er te zeggen valt. Nergens zelfs maar een zweem van kritiek. Er waren veel meer recensies, allemaal op dezelfde toon. Vandaag zou me dat meer doen dan toen, vijfendertig jaar geleden, toen ik van toeten noch blazen wist en in negen maanden tijd gewoon een verhaal uit de Erika portable rammelde, inpakte en naar Unieboek stuurde. Het verkocht toen iets van 5000 exemplaren waarvan 4000, misschien 4500, tegen de volle prijs, de rest in de ramsj. Daar moet je vandaag de dag eens om komen.

Ook deze recensent, mijn goede vriend en mentor Anthony van Kampen, liet ik in de steek. Ook hij had uiteraard een volgend boek verwacht. Stel je eens voor hoe het zou zijn gegaan als ik er toen voor was gaan zitten en fulltime was gaan schrijven. Helaas waren de omstandigheden er toen niet naar. Kees Bergman uit dat boek had het misschien moeilijk, datzelfde gold voor mij. Ik ging door de allerzwartste periode uit mijn leven. Dat hoort er allemaal bij. "Shit happens," zegt men dan. Ik ging langs de rand van de afgrond.
Pas vijfendertig jaar later schreef ik weer een "echt" boek: "De Prijs". Daar zat wel vijfendertig jaar meer levenservaring en kijken in die afgrond achter en wat dat waard is, valt onmogelijk te schatten. Het gaat zoals het moet gaan. "Het komt zoals het komen moet," zei mijn moeder heel vaak, een uitspraak die ik toen langs me heen liet gaan en niet op waarde wist te schatten.

Resten mij nog twee punten die Gerard opmerkte in zijn PB aan mij die voor het overige onder ons blijft omdat het niet voor niets een "persoonlijk" bericht is. Dit raakt echter aan het wezen van het boek en heeft tevens te maken met de vraag wat het dan wel voor een boek is als het geen spannend boek is.

Wijlen mijn vriend Jan van Hout debuteerde in 1976 - dus een jaar voor "De kim..." - met zijn eerste thriller "Waar de slagen vallen." Dat was een uitstekend boek. Ik kom daar later in een aparte bijdrage nog op terug omdat het een boek is dat ik vooral ter lezing wil aanbevelen bij hen die "Wonen in Warffum". Jan van Hout schreef na dat debuut nog tien thrillers die bij gerenommeerde uitgeverijen verschenen en niet voor niets voert de link hierboven naar Crimezone. Jan wist van wanten. Jan wist van thrillers.

Maar Jan was ook degene die destijds, in 1977, zei dat mijn boek "thrillerelementen" bevatte. Daarbij verwees hij vooral naar hoofdstuk 2, de beschrijving van slecht weer, de passage die naar de mening van Gerard "onontwarbare zinnen" bevat die ik volledig zou moeten corrigeren en herschrijven. Dat laatste is na vijfendertig jaar uiteraard onmogelijk, maar dit terzijde. :-D
Het gaat er maar om of die zinnen inderdaad onontwarbaar zijn en of dat anders had gemoeten. Ik vind van niet. Ik sta nog altijd volledig achter mijn verhaal. Je kunt hele lange zinnen maken, zolang dat maar een doel dient. Wat wil je overbrengen? Je wilt de sfeer overbrengen van een schip in stormweer en ik heb dat gedaan terwijl ik het, al schrijvend, opnieuw beleefde. Ik ga die passage hier integraal weergeven zodat iedereen zelf kan oordelen. Dat kan, ook zonder het hele boek te hebben gelezen.

De passage begint bij het afzetten van de loods bij Bar lightvessel, Liverpool...
    • ‘Oslo,’ zei de loods, toen hij zijn briefje nakeek. ‘Gaat u om de noord?’
      ‘Ja.’
      Hij knikte, zijn onderlip vooruit gestoken en stak het briefje weg. ‘Korter, hè? Maar het kan er bar en boos zijn om deze tijd van het jaar.’
      Het was ook bar en boos.
      Tussen de eilanden merkten we er niet veel van, alhoewel we nogal wat sneeuwbuien over ons heen kregen, maar bij Kaap Wrath liep al een ongewoon hoge deining. Muren van water kwamen met een verraderlijke logheid, door niets gestuit van de Atlantic rollen. De barometer zakte traag, dreigend regelmatig en de weerberichten waren slecht. Een nog uitdiepende depressie, ontstaan uit een kleine storing en tot furieus geweld gebracht door een aantal toevallige factoren, naderde Noord-Ierland, nauwkeurig gevolgd door weerschepen en satellieten, waar het monster met koninklijke onverschilligheid aan voorbijging.
      Ik overwoog te ankeren in Loch Eriboll, de enige geschikte plaats, maar wist uit ervaring dat het daar altijd stormde, zodat je een misleidend beeld van de werkelijke situatie op zee kreeg. Ik besloot door te gaan.
      Bij Duncansby Head was het al stormweer, maar we gingen door, nog steeds volle kracht voor de zee af.

      De volgende morgen moesten we halve kracht gaan draaien, konden het nog volhouden, hoewel de zee nu en dan van beide kanten over ons heen liep, schuimend, bruisend, klevend aan het schip dat log, verlegen waggelde om die watermassa’s van zich af te schudden. De overgang van middag naar avond ging volledig verloren in de zware sneeuwbuien die inktzwart aan de westelijke hemel oprezen om striemend los te barsten in horizontale vlokkenbanen die zich vermengden met de vernevelde golfkammen, uiteen gereten door het nog steeds toenemende geweld van de storm. Ik besloot voor donker bij te draaien nu het nog kon en dat was niet lang meer. Na een zware bui was er even iets te merken van de winterse namiddagschemer en ik keek achteruit naar de aanrollende zee. Meer dan een zee ver kon ik niet kijken, maar ze waren dan ook lang. De weerberichten gaven wel verslechtering, geen enkel vooruitzicht op verbetering of een tijdelijk afnemen en Farsund Radio gaf zelfs een ‘Hurricane Warning’ uit. Het was nu of helemaal niet meer.
      We kwamen goed rond, al leek het ook een eeuwigheid te duren toen we dwarszees lagen. Toen ik tegelijk met de verchroomde handels van de verstelbare schroef en de regulateur ook mijn adem losliet, merkte ik pas dat ik ze zo stijf vast had gehad als wilde ik ze verbuigen. Maar, we waren rond. Toen was het ook donker en striemde de volgende bui met ongekende hevigheid op ons neer, wat mogelijk ook kwam door het feit dat we nu pas merkten hoe hard het eigenlijk waaide. Voor de wind af merkte je die hoge zee wel, maar nu, met de kop schuin op de wind, hoorde je pas hoe het brulde. De stuurhuisramen zaten direct verstopt met sneeuw en het floot door alle kieren, waarbij een uiterst fijne poedersneeuw naar binnen kwam, prikkelend in je neusgaten als je dicht bij een raam of deur stond.
      We lagen vrij gemakkelijk, al zou het nog wel even duren voor we de juiste combinatie tussen koers, spoed van de schroef en omwentelingen hadden gevonden. Het zou een lange nacht worden, die Kerstnacht.

      Het werden lange dagen. Dagen die niet licht werden en waarbij op het lichtste moment van de dag alleen maar een vreemd, diffuus schijnsel in het stuurhuis doordrong, verstrooid door het mengsel van sneeuw en zout dat de ramen ondoorzichtig maakte.
      De wachten waren vermoeiend. Zelfs het zitten was krampachtig en lopen bestond uit een verticale versie van het zich op handen en voeten voortbewegen, waarbij de voeten pas over de door poedersneeuw glad geworden stuurhuisvloer verplaatst werden, als de handen een steunpunt hadden gevonden. Het beste was nog om je ergens in te klemmen en ik vond de plaats waar Van Strien altijd moest hebben gestaan, met zijn linker elleboog op de gebogen schaal van de schroefhandel en zijn rechterschouder ongemakkelijk tegen een van de koperen knevels van het stuurhuisraam. Het klopte precies met de slijtplekken in zijn duffel. Die had ik aangetrokken, aangezien ik, wel rekenend op een goed verwarmd stuurhuis en niet op zulk weer, mijn eigen jas thuis had gelaten.
      Op Eerste Kerstdag aten we zuurkool met vette, Engelse worstjes, waarbij de stuurman en ik op de bank in de messroom zaten, de opgetrokken knieën tegen de tafelrand en de meester op de vloer, met de rug tegen de verwarming. De stuurman informeerde waar zijn kersteend nou bleef, maar kreeg geen antwoord. Er klonk alleen wat meer gerammel uit de kombuis, waar de kok elk stuk gereedschap dat hij niet meer nodig had onmiddellijk afwaste en opborg.
Onontwarbare zinnen? Dat mag iedereen voor zichzelf beoordelen, maar ik vind van niet. Het is met zeer veel zorg geschreven met een zinsbouw een ritme en een tempo die erop gericht zijn om de lezer mee te nemen in dat slechte weer. Je moet trachten om met woorden te "filmen". Dit was het gedeelte dat volgens Jan van Hout "thrillerelementen" bevatte. Hij zal wel gelijk hebben gehad, maar ook hier geldt weer dat ik daar niet op uit was. Ik schreef gewoon.

Genoeg over dit alles. Nogmaals mijn dank voor de recensie. Het is altijd goed om - zelfs na vijfendertig jaar - ook eens een ander, meer kritisch geluid te horen. Op het tweede punt, de pagina's 90/93 zal ik bij nader inzien verder niet ingaan. Dat heeft geen zin en kan alleen maar leiden tot geouwehoer. De recensent noemt dit "oeverloos gezwam". Dat mag. Misschien, nee, zeer waarschijnlijk, is de verklaring van deze mening te vinden in de eerste woorden van de laatste alinea van deze recensie...

Afbeelding .... "Het is geen gemakkelijk boek..."

TH
Website: Schepen & Boeken

Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

Wim Plukker
Berichten: 442
Lid geworden op: 03 sep 2006 17:02

Re: Onlangs gelezen...

Bericht door Wim Plukker » 27 sep 2012 21:51

Theo,

Dat stukje wat je geplaatst hebt, smaakt wel naar meer en hoewel ik bijna uitsluitend boeken in het Engels lees ga ik hier maar eens naar op zoek. Mooi beeldend geschreven en het is inderdaad jammer dat je toen een carrière in die richting niet verder hebt kunnen ontplooien.

Over de polemiek die je met Gerard voert zou ik ook wel wat willen zeggen maar ik doe het niet want het komt inderdaad zoals het komen moet.

Even iets heel anders, ben je bekend met het werk van Patrick O'Brian? Ik kreeg ooit het eerste deel (De Sophie) van de Aubrey-Maturin reeks in het Nederlands van mijn vrouw voor mijn verjaardag of zoiets, ik denk al gauw een jaar of 15 geleden. Dat sprak mij dusdanig aan dat ik snel de andere 4 vertalingen in de reeks erbij kocht en zo weer even zoet was. Toen ontdekte ik in 2001 in een boekwinkel in Hong Kong nota bene, dat de hele reeks uit 20 boeken bestond en dat die laatste 15 (toen nog) niet vertaald zijn in het Nederlands (mooi klusje voor jou? Er zijn er nu nog 10 onvertaald).
Die heb ik er toen fluks bijgekocht en ik herlees de hele serie om de paar jaar wel een keer. Ook alle parafernalia eromheen heb ik gekocht zoals het 21e onafgemaakte boek met facsimile's van het manuscript en een boek met de beschrijving van de HMS "Surprise". Heb zelfs op een gegeven moment de omslag van laatste boek "Blue at the Mizzen" als zeefdruk besteld in Engeland en hangt aan de muur in ons kantoor. Ik heb er wel eens een plaatje van op Scheepsschilderijen gezet. (http://www.kombuispraat.com/viewtopic.p ... 370#p90370)

Omdat ik toen nog nooit gezeild had heb ik me tenslotte opgegeven als vrijwilliger voor de Eendracht en maak elk jaar wel een reisje, straks ook weer van Rotterdam naar Brest in november.

Nou ja, ik vind dat hij fantastisch schrijft en misschien vind jij het wel helemaal niks, het tijdsbeeld moet je natuurlijk ook aanspreken. En er is nog zoveel moois te lezen, tijd tekort. Grappige is dat onlangs 1 van mijn bemanningsleden vroeg of ik de boeken kende en zijn bek viel aan dek toen hij voor het eerst hoorde dat de hele serie uit 20 boeken bestaat.

M.v.g

Wim

De evenaar naderend onderweg naar Brazilië.
"Beauty is in the eye of the beholder"

Gebruikersavatar
Theo Horsten
Berichten: 7650
Lid geworden op: 21 jul 2004 22:57
Locatie: N.Griekenland
Contacteer:

Re: Onlangs gelezen...

Bericht door Theo Horsten » 28 sep 2012 07:37

Wim schreef:ben je bekend met het werk van Patrick O'Brian?
Tot mijn schande moet ik bekennen dat ik nog nooit iets van hem gelezen heb. Ik heb alleen de film Master and Commander gezien - twee keer zelfs. Die vond ik goed, dus als de boeken nog beter zijn, moet het inderdaad goed zijn.
Ik heb hem eens even nagegoogled, maar dat was een interessant figuur. Hij schreef vanaf zijn twaalfde, publiceerde zijn eerste boek toen hij vijftien was. Niet te geloven.
Maar het is net wat je zegt: er is nog zoveel moois te lezen. Ik las veel te weinig en het merkwaardige is dat de iPad me recentelijk weer aan het lezen heeft gebracht. Ideaal vind ik dat. Ik stond tot voor kort erg kritisch tegenover e-boeken en had ook zoiets van: "Er gaat niets boven een papieren boek dat je in handen kunt houden en in de kast kunt zetten." Daar kom ik helemaal op terug; volgens mij heeft het e-book de toekomst .

Ik lees op dit moment het eerste deel van de Century Trilogy van Ken Follet.
Afbeelding.Afbeelding
... Fall of Giants. Erg goed. Het tweede deel heb ik ook al gedownload. Wanneer het derde verschijnt, geen idee. Het is het soort boek dat ik graag lees: verschillende figuren die beurtelings terugkeren. In dit geval worden vijf families gevolgd door de twintigste eeuw. Het eerste deel speelt in de aanloop en tijdens de Eerste Wereldoorlog, gevolgd door de Russische revolutie. Het tweede deel speelt in de Tweede Wereldoorlog en het derde deel heeft de Koude Oorlog als achtergrond. Ja, boeiend.

Maar ik moet nodig zelf weer aan de gang en daar heb ik ook zin in, maar ik kan dat niet dwingen. Ik vrees dat ik mijn tijd te veel versnipper. Zo wil ik nu "Vroeger had je lol" bij wijze van proef als e-book publiceren. Tegen een bescheiden vergoeding te downloaden. Dat vergt voorbereiding en leren hoe je dat doet. Het moet voor elk soort reader geschikt zijn. Ik maak vorderingen, maar intussen ligt de tweede verhalenbundel te wachten en heb ik door al dit geklets ook weer veel zin gekregen om eindelijk van anderhalve matige thriller één goeie te maken. Tijd tekort, dus verder geen gezwets hier en aan de slag! :-D

"De kim..." kun je het beste bij De Alk of bij BOL bestellen.
Ik wens je nog een goede reis!
Website: Schepen & Boeken

Oh my friend we're older but no wiser
For in our hearts the dreams are still the same.
Those were the days my friend...

koosn
Berichten: 117
Lid geworden op: 11 aug 2012 16:31
Locatie: Zoeterwoude

Re: Onlangs gelezen...

Bericht door koosn » 16 feb 2013 20:41

Hoewel Theo Horsten even op de achtergrond is en hard bezig met een vertaling, duikt hij op een onverwachte plaats plotseling op.
Vorige week was ik in Tenerife op vakantie en had een boek van "Hert Beste"meegenomen met daarin vier verhalen.
Leest lekker makkellijk in het vliegtuig. Wat schetst mijn verbazing toen ik het boek "Rose" las van de schrijver Martin Cruz Smith en zag dat dat boek in 1996 door Theo vertaald was.
Zo zie je soms hoe klein de wereld is (of hoe veel boeken Theo misschien vertaald heeft).
Vond deze toevalligheid wel even grappig om te vermelden en Theo bedankt voor je vertaling, die mij wat ontspannen lees plezier bezorgd heeft.

mvrgr koosn

Plaats reactie

Wie is er online

Gebruikers op dit forum: Geen geregistreerde gebruikers en 2 gasten