Varen in het Verre Oosten bij de RIL / KJCPL
- Harry G. Hogeboom
- Berichten: 14448
- Lid geworden op: 22 jul 2004 02:07
- Locatie: Canada
Re: Varen in het Verre Oosten (RIL / KJCPL)
Ik las toevallig een stukkie over Slauerhoff in het hieronder gemelde boek en meende dat dit misschien het beste plekkie op Kombuis was om het te plaatsen:
Slauerhoff en de zeevaart.
Beelden uit het zeemansleven van Slauerhoff.
Notitie van HGH.
Het boek “ Zeeroep” is in 1989 uitgegeven op initiatief van de Terschellinger Rinus de Kloe, die ook het initiatief nam om de schepen waar Slauerhoff op voer door schilder Martin Heere te schilderen in aquarellen.
Naast deze prachtige aquarellen is er ook een verzameling prachtige en originele foto’s in geplaatst welke waren gemaakt door Dr.C.M.Plaat, een kollega scheepsarts van Slauerhoff die in die zelfde tijd als Slauerhoff voer en hem ook heeft gekend.
Ik wil hier slechts een stukje uit dit fraaie boek herhalen als volgt:
Quotatie.
Een zeeman over Slauerhoff.
Geschreven door een onbekende stuurman in 1949.
“ Het is een dikke twintig jaar geleden, misschien iets langer, dat ik hem tegen het lijf liep. Dat was op de Gelria, die als passagiersschip een lange trip maakte.
Weet je aan wie hij me deed denken? Aan de spil van het eerste elftal van Victoria, de oudste club van Hilversum, waar ikzelf linksbuiten speelde. Die vent had ook van die armen en benen alsof ze los zaten. Trouwens, het leek wel of ook zijn hele uniform los zat, het bungelde maar zo’n beetje aan hem en naast hem.
Hij vroeg me of ik een broer was van die en die, die ook als stuurman voer. Hij had daarmee gevaren. Het klopte. Na het middagbestek kwam hij een borrel pikken en ik wist meteen dat hij een aangenaam verteller was.
Hij viel nogal behoorlijk uit de toon,vooral omdat we al spoedig merkten aan boord dat hij het vierkant verd….om zijn tijd te verdoen met hysterische vrouwen.Voor de crew was hij heel anders, en die merkte dat hij een serieus scheepsarts was.Dat ontging er niet een van de bemanning.En allemaal schepten we een heimelijk plezier in, dat hij zich nooit liet overdonderen door de eerste klas.En helemaal niet door de dames daar waaronder er verscheidenen waren die “ die-dokter-met-dat-cynische-gezicht-wel-eens-te-grazen-zouden-nemen”
‘t Kon hem geen lor schelen hoeveel strepen je op je uniform had, en het zwarte koor vondt hem de allergeschikste pil met wie ze ooit hadden gevaren.Hij was tenminste een vent die je niet met een lading asperine naar je nest stuurde als je het afpijgerde door een of andere ellende. Aan heel wat dingen had hij gladweg maling, maar vooral aan allerlei soort chefs.Ook aan de chefs van het zwarte koor die vonden dat je die luie slamppampers heus niet direct naar hun koi moest sturen.Vandaar de waardering der stokers, tremmers en donkeylieden voor dokter Slauerhoff.
Over zijn gedichten en verhalen hoorde je hem nooit.Ik kan me niet herinneren dat we het er eenmaal over hebben gehad.Je voelde dat je hem daarmee niet aan boord moest komen.Dat was van hem zelf alleen, dat ging een ander geen bliksum aan. Denk niet dat hij zich bij ons niet thuis voelde. Het was een leven dat hem best aanstond en vooral al ser flink gekankerd en gegald werd. Daarvoor was hij altijd te vinden.Maar hij was ook altijd te vinden al seen Zeeman eens buiten zijn boekje was gegaan aan de wal. En daarmee maakte hij heel wat vrienden.
Vaak kwam hij op de brug en even vaak zat hij in het fore cast’le te genieten van de realistische verhalen die de jongens ophingen.
In de havens ging hij er altijd op zijn eentje uit. Dat wisten we al de eerste keer en we lieten hem gaan. Een mens z’n zin, een mens z’n leven.
Later vertelede hij mij dat hij kopie zocht voor zijn gedichten, maar die heb ik nooit gelezen. Als hij de wal opging liep hij meestal even bij mij aan en zei dan: “ Och geef een extra lange pull als je losgooit wil je?” Nou, daar ontbrak het niet aan want hij was een egzellige maat aan boord, en je had wat voor die rare zwerver over. We hebben hem nooit laten staan.Iedere morgen hi;ed hij vast spreekuur voor de bemanning en nooit sloeg hij dat over. Je had die lui over hem moeten horen. Hij lapte iedereen kompleet op, en de stommelingen die er het beroerdste aan toe waren kregen nog een pakkie saffies van hem cadeau.
Zo’n rare pil hadden ze nog nooit meegemaakt.
Vraag het iedere Zeeman na, die met hem heeft gevaren en ze zullen je vertellen dat hij alles voor een scheepsmakker over had.Voor de allerlaagsten vooral.Zo was hij. Je had hem moeten meemaken, die keer date en hoofdmachinist vond dat hij veel te weekhartig optrad tegenover de jongens van het zwarte koor. Hij viel zo wild en venijnig uit als we nog nooit de ene hoofdofficier tegen de andere hadden gehoord. Maar hij voelde zich natuurlijk geen hoofdofficier, dat was ‘t ‘m.
Ik geloof dat de een of andere landkrab ergens heeft geschreven dat hij een vervelende, chagrijnige, nurksse, norse vent was. Zoiets kan alleen maar een landkrab schrijven. Het is gelogen, hij was een fijne, gezellige scheepsmaat en dat kun je overall horen, op deschepen en in de havens waar lui zitten die met hem gevaren hebben.
Trouwens, dat is ook helemaal geen wonder. Hij was geen type voor de wal. Bij ons paste hij precies. Ik kan hem nog best voor me halen, zoals hij altijd in mijn hut kwam: hij nam nooit een stoel maar ging dan op de kooi zitten, met zijn gekke lange benen naar beneden bungelend. Hij had eeuwig ongeknipte haren en de uitmonstering was eerder brons dan goud. En dank eek hij je aan, zo van achter z’n brilleglazen en dan dacht je: zit-ie me nou te bel…..of niet? Maar overigens een beste kerel daarvan niet. Het afscheid ben ik ook niet vergeten.
Eer we van boord gingen hebben we een super de luxe kanker-avondje georganiseerd en hij zei telkens dat ze maar het best op een wilde vaart prauw konden zetten, daar voelde hij zich het beste senang, met al die kerrieduikers.
Toen onze schuit in Amsterdam voor loods Argentinie lag gemeerd, ging hij apart afscheid nemen van de mannen vooruit. Ze stonden allemaal kant en klaar met apkkie deftig om naar moeders te gaan, en de pil was de enige die er slordig en verkreukeld uitzag. Een stuurman maakte de opmerking of dokter in dat kloffie bij z’n wijf moest komen. Waarop dokter antwoordde, dat de vrouwen hem altijd het liefst zonder kloffie zagen. Daarna bedankten ze hem allemaal voord e genoten behandeling, mede namens hun vrouwen, en hij voor het in hem gestelde vertrouwen.
Toen gingen ze achter elkaar de plank af, maar een donkeyman draaide zich nog een keer om en riep: “ Ay…ay… dokter, als je nog eens door de nes komt, we zitten altijd bij Tinus hoor!”
Ik lette op hem en zag dat hij het fijn vond dat ze zo over hem dachten.
Einde Quotatie.
Zeeroep.Slauerhoff en de zeevaart.
Beelden uit het zeemansleven van Slauerhoff.
Notitie van HGH.
Het boek “ Zeeroep” is in 1989 uitgegeven op initiatief van de Terschellinger Rinus de Kloe, die ook het initiatief nam om de schepen waar Slauerhoff op voer door schilder Martin Heere te schilderen in aquarellen.
Naast deze prachtige aquarellen is er ook een verzameling prachtige en originele foto’s in geplaatst welke waren gemaakt door Dr.C.M.Plaat, een kollega scheepsarts van Slauerhoff die in die zelfde tijd als Slauerhoff voer en hem ook heeft gekend.
Ik wil hier slechts een stukje uit dit fraaie boek herhalen als volgt:
Quotatie.
Een zeeman over Slauerhoff.
Geschreven door een onbekende stuurman in 1949.
“ Het is een dikke twintig jaar geleden, misschien iets langer, dat ik hem tegen het lijf liep. Dat was op de Gelria, die als passagiersschip een lange trip maakte.
Weet je aan wie hij me deed denken? Aan de spil van het eerste elftal van Victoria, de oudste club van Hilversum, waar ikzelf linksbuiten speelde. Die vent had ook van die armen en benen alsof ze los zaten. Trouwens, het leek wel of ook zijn hele uniform los zat, het bungelde maar zo’n beetje aan hem en naast hem.
Hij vroeg me of ik een broer was van die en die, die ook als stuurman voer. Hij had daarmee gevaren. Het klopte. Na het middagbestek kwam hij een borrel pikken en ik wist meteen dat hij een aangenaam verteller was.
Hij viel nogal behoorlijk uit de toon,vooral omdat we al spoedig merkten aan boord dat hij het vierkant verd….om zijn tijd te verdoen met hysterische vrouwen.Voor de crew was hij heel anders, en die merkte dat hij een serieus scheepsarts was.Dat ontging er niet een van de bemanning.En allemaal schepten we een heimelijk plezier in, dat hij zich nooit liet overdonderen door de eerste klas.En helemaal niet door de dames daar waaronder er verscheidenen waren die “ die-dokter-met-dat-cynische-gezicht-wel-eens-te-grazen-zouden-nemen”
‘t Kon hem geen lor schelen hoeveel strepen je op je uniform had, en het zwarte koor vondt hem de allergeschikste pil met wie ze ooit hadden gevaren.Hij was tenminste een vent die je niet met een lading asperine naar je nest stuurde als je het afpijgerde door een of andere ellende. Aan heel wat dingen had hij gladweg maling, maar vooral aan allerlei soort chefs.Ook aan de chefs van het zwarte koor die vonden dat je die luie slamppampers heus niet direct naar hun koi moest sturen.Vandaar de waardering der stokers, tremmers en donkeylieden voor dokter Slauerhoff.
Over zijn gedichten en verhalen hoorde je hem nooit.Ik kan me niet herinneren dat we het er eenmaal over hebben gehad.Je voelde dat je hem daarmee niet aan boord moest komen.Dat was van hem zelf alleen, dat ging een ander geen bliksum aan. Denk niet dat hij zich bij ons niet thuis voelde. Het was een leven dat hem best aanstond en vooral al ser flink gekankerd en gegald werd. Daarvoor was hij altijd te vinden.Maar hij was ook altijd te vinden al seen Zeeman eens buiten zijn boekje was gegaan aan de wal. En daarmee maakte hij heel wat vrienden.
Vaak kwam hij op de brug en even vaak zat hij in het fore cast’le te genieten van de realistische verhalen die de jongens ophingen.
In de havens ging hij er altijd op zijn eentje uit. Dat wisten we al de eerste keer en we lieten hem gaan. Een mens z’n zin, een mens z’n leven.
Later vertelede hij mij dat hij kopie zocht voor zijn gedichten, maar die heb ik nooit gelezen. Als hij de wal opging liep hij meestal even bij mij aan en zei dan: “ Och geef een extra lange pull als je losgooit wil je?” Nou, daar ontbrak het niet aan want hij was een egzellige maat aan boord, en je had wat voor die rare zwerver over. We hebben hem nooit laten staan.Iedere morgen hi;ed hij vast spreekuur voor de bemanning en nooit sloeg hij dat over. Je had die lui over hem moeten horen. Hij lapte iedereen kompleet op, en de stommelingen die er het beroerdste aan toe waren kregen nog een pakkie saffies van hem cadeau.
Zo’n rare pil hadden ze nog nooit meegemaakt.
Vraag het iedere Zeeman na, die met hem heeft gevaren en ze zullen je vertellen dat hij alles voor een scheepsmakker over had.Voor de allerlaagsten vooral.Zo was hij. Je had hem moeten meemaken, die keer date en hoofdmachinist vond dat hij veel te weekhartig optrad tegenover de jongens van het zwarte koor. Hij viel zo wild en venijnig uit als we nog nooit de ene hoofdofficier tegen de andere hadden gehoord. Maar hij voelde zich natuurlijk geen hoofdofficier, dat was ‘t ‘m.
Ik geloof dat de een of andere landkrab ergens heeft geschreven dat hij een vervelende, chagrijnige, nurksse, norse vent was. Zoiets kan alleen maar een landkrab schrijven. Het is gelogen, hij was een fijne, gezellige scheepsmaat en dat kun je overall horen, op deschepen en in de havens waar lui zitten die met hem gevaren hebben.
Trouwens, dat is ook helemaal geen wonder. Hij was geen type voor de wal. Bij ons paste hij precies. Ik kan hem nog best voor me halen, zoals hij altijd in mijn hut kwam: hij nam nooit een stoel maar ging dan op de kooi zitten, met zijn gekke lange benen naar beneden bungelend. Hij had eeuwig ongeknipte haren en de uitmonstering was eerder brons dan goud. En dank eek hij je aan, zo van achter z’n brilleglazen en dan dacht je: zit-ie me nou te bel…..of niet? Maar overigens een beste kerel daarvan niet. Het afscheid ben ik ook niet vergeten.
Eer we van boord gingen hebben we een super de luxe kanker-avondje georganiseerd en hij zei telkens dat ze maar het best op een wilde vaart prauw konden zetten, daar voelde hij zich het beste senang, met al die kerrieduikers.
Toen onze schuit in Amsterdam voor loods Argentinie lag gemeerd, ging hij apart afscheid nemen van de mannen vooruit. Ze stonden allemaal kant en klaar met apkkie deftig om naar moeders te gaan, en de pil was de enige die er slordig en verkreukeld uitzag. Een stuurman maakte de opmerking of dokter in dat kloffie bij z’n wijf moest komen. Waarop dokter antwoordde, dat de vrouwen hem altijd het liefst zonder kloffie zagen. Daarna bedankten ze hem allemaal voord e genoten behandeling, mede namens hun vrouwen, en hij voor het in hem gestelde vertrouwen.
Toen gingen ze achter elkaar de plank af, maar een donkeyman draaide zich nog een keer om en riep: “ Ay…ay… dokter, als je nog eens door de nes komt, we zitten altijd bij Tinus hoor!”
Ik lette op hem en zag dat hij het fijn vond dat ze zo over hem dachten.
Einde Quotatie.
MVG HGH.
"Don't sweat the small stuff"
"Don't sweat the small stuff"
Re: Varen in het Verre Oosten (RIL / KJCPL)
Mooi verhaal over de legendarische Slauerhoff, Harry.
Dat waren toch allemaal gezonde Hollandse jongens?
![Smile :)](./images/smilies/icon_e_smile.gif)
Maar ik vind wel dat er in dit verhaal wel heel veel bemanningsleden dagelijks op spreekuur gingen bij de dokter.Aan heel wat dingen had hij gladweg maling, maar vooral aan allerlei soort chefs. Ook aan de chefs van het zwarte koor die vonden dat je die luie slampampers heus niet direct naar hun kooi moest sturen. Vandaar de waardering der stokers, tremmers en donkeylieden voor dokter Slauerhoff.
![Wink :wink:](./images/smilies/icon_e_wink.gif)
Dat waren toch allemaal gezonde Hollandse jongens?
- Harry G. Hogeboom
- Berichten: 14448
- Lid geworden op: 22 jul 2004 02:07
- Locatie: Canada
Re: Varen in het Verre Oosten (RIL / KJCPL)
Ik stommelde bij het ordenen/opruimen van mijn boekenplankies weer tegen dit bijzonder fraaie boekie aan. Allerlei mooie stukkies er in en dan die ouwe foto's van die Dr. Plaat en de aquarellen van Martin Heere.....als je de ogen dichtdoet en je steekt een Cubaanse sigaar op dan denkie zo maar dat je in de Philipijnen zitDat waren toch allemaal gezonde Hollandse jongens?
![Laughing :lol:](./images/smilies/icon_lol.gif)
![Laughing :lol:](./images/smilies/icon_lol.gif)
![Laughing :lol:](./images/smilies/icon_lol.gif)
![Rolling Eyes :roll:](./images/smilies/icon_rolleyes.gif)
Hoe dan ook een zeer fraaie ode aan de beroemde Slauerhoff die ik een cultureel forum zoals Kombuispraat niet wilde onthouden
![Mr. Green :mrgreen:](./images/smilies/icon_mrgreen.gif)
PSje: een van de fraaie foto's van die Dr. Plaat stat hieronder, het bijschrift is ook van hem, gedateerd 8-10-1929, er staat niet bij waar het is, maar de woorden Chinese Jonk zeggen genoeg lijkt mij. Dat " antiek kanon ter bescherming tegen zeerovers" spreekt mij bijzonder aan..........en heden ten dage maar oeverloos dat geouwehoer aan horen van die papieren walslurpen of de bemanning van een nederlnds schip wel wapens aan boord mogen hebben en dat dit door Marine moet worden geregeld " of wat dan ook"...........kijk zo'n ouwe blunderbus op de boeg en op de kont en af en toe een flinke rotklap in de richting van zo'n piratenbootje dat loste dat probleem vroegaah waarschijnlijk al redelijk op
![Laughing :lol:](./images/smilies/icon_lol.gif)
![Rolling Eyes :roll:](./images/smilies/icon_rolleyes.gif)
- Bijlagen
-
- Slauerhoff-ChinesJonk-dekkanon.jpg (100.18 KiB) 7043 keer bekeken
MVG HGH.
"Don't sweat the small stuff"
"Don't sweat the small stuff"
Re: Varen in het Verre Oosten (RIL / KJCPL)
Van heel veel collega's heb ik op een aantal manieren wel iets gehoord. Van S.G.L. (Larry) Schuurman kan ik echter geen informatie vinden.
Ik heb met hem gevaren op de Straat Banka in 1970 en daarna weer op de Straat Florida in 1975.
Wie helpt mij verder? Larry is degene op de onderste rij rechts met baard.
Groet,
Robert
Ik heb met hem gevaren op de Straat Banka in 1970 en daarna weer op de Straat Florida in 1975.
Wie helpt mij verder? Larry is degene op de onderste rij rechts met baard.
Groet,
Robert
Al vaar je in de goede richting, toch moet
je regelmatig bijsturen. http://www.varenisfijner.nl
je regelmatig bijsturen. http://www.varenisfijner.nl
Re: Varen in het Verre Oosten (RIL / KJCPL)
(c) Man Chak Photography
Re: Varen in het Verre Oosten (RIL / KJCPL)
Ik vind het iig 'een plaatje' van een plaatje
mooie foto's !
...maar wát een rust daar op die ankerplaats.....
mooie foto's !
...maar wát een rust daar op die ankerplaats.....
Oost, west...ook best
- Puntenel
- Berichten: 223
- Lid geworden op: 02 jul 2008 03:52
- Locatie: Telopea Sydney Australia
- Contacteer:
Re: Varen in het Verre Oosten (RIL / KJCPL)
DUTCH SHIPPING IN AUSTRALIA
31st Sydney Reunion
Saturday 28 May 2016
Delima Indonesian Restaurant
For details click this link. https://sites.google.com/site/ordustory ... ey-reunion
Met groet,
John Papenhuyzen
31st Sydney Reunion
Saturday 28 May 2016
Delima Indonesian Restaurant
For details click this link. https://sites.google.com/site/ordustory ... ey-reunion
Met groet,
John Papenhuyzen
Re: Varen in het Verre Oosten (RIL / KJCPL)
Kwam een dia tegen van de "Straat Agulhas" tijdens aanbouw 1969, Krimpen a/d IJssel
Groet Pim
Re: Varen in het Verre Oosten (RIL / KJCPL)
Een "Straat N...." in aanbouw, de postzegel is nog niet af.
Groet Pim
Re: Varen in het Verre Oosten (RIL / KJCPL)
Mooie opname van de Straat Agulhas in aanbouw, Pim.
Wat een bedrijvigheid toen (in 1969) bij van der Giessen - De Noord.
Gr.Harry
Wat een bedrijvigheid toen (in 1969) bij van der Giessen - De Noord.
Gr.Harry
Varen is hunkeren naar land.